All Chapters of พลาด(รัก)คุณหมอ: Chapter 141 - Chapter 150

ก๊อกๆเสียงเคาะประตูดังก้องกังวานไปทั่วห้องไม่ได้เรียกความสนใจจากหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาแม้แต่น้อย เนื่องจากเธอรู้ดีว่าใครเป็นคนมาเยือนในเวลานี้“ลิล พี่ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย” เสียงทุ้มนุ่มของพี่ชายเอ่ยขึ้นจากด้านนอกทว่าเธอยังคงนั่งเงียบไร้การตอบโต้ทำให้ชายหนุ่มเริ่มเคาะประตูอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้และน้ำเสียงที่ถูกเปล่งออกมาก็เข้มขึ้นไม่ต่างจากพ่อที่กำลังดุลูกสาวจอมดื้อ“ลลิล พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”“พี่คินมีอะไรก็พูดมาสิคะ” คนดื้อรั้นจำใจต้องเอ่ยตอบ“พี่เข้าไปได้หรือเปล่า”“ประตูไม่ได้ล็อกค่ะ”เมื่อคนข้างนอกได้ยินอย่างนั้นประตูก็ถูกผลักเข้ามา อนาคินเดินไปหาน้องสาวแล้วยื่นแก้วนมอุ่นๆ ให้ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ในเวลาต่อมา“เผื่อจะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น”“ลิลไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่กลับรับแก้วมาถือไว้ในมือ“แต่สิ่งที่ลิลกำลังทำหรือเป็นอยู่ในตอนนี้ไม่ต่างจากเด็กเลยนะ”“เพื่อนคนนั้นของพี่คินไปพูดอะไรให้ฟังอีกล่ะคะ” ลลิลเน้นย้ำคำว่าเพื่อนคนนั้นจนชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจเขาไม่เข้าใจว่าทำไมสองคนนี้ถึงไม่ยอมพูดจากันดีๆ หากเจอหน้ากันเมื่อไรเป็นอันต้องหาเรื่องถกเถีย

แสงแดดยามบ่ายเล็ดลอดผ่านกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่สาดส่องลงมายังเส้นผมยาวสลวยภายใต้หมวกปีกกว้างที่พลิ้วไหวไปตามแรงลมเข้ากับชุดเดรสกระโปรงยาวระพื้นสีขาวที่เธอสวมใส่"ฟู่ว~ ค่อยดีขึ้นหน่อย"คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ชายหาดพ่นลมหายใจออกมาหนักหน่วง หลังจากโดนพี่ชายตำหนิติเตียนเสียยาวยืดเรื่องการแต่งกายจึงหนีมานั่งเพลิดเพลินกับไอศกรีมโคนรสกะทิและน้ำมะพร้าวปั่นอย่างเอร็ดอร่อยขณะเดียวกันสายตาก็จับจ้องไปยังท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่ฟังเสียงคลื่นที่ซัดสาดกระทบฝั่งด้วยความรู้สึกผ่อนคลายทะเลในเวลานี้สวยงามราวกับภาพวาด...ลลิลเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เหม่อมองทัศนียภาพเบื้องหน้าจนเวลาล่วงเลยไปสักพักแล้วค่อยๆ หลับตาปล่อยให้กลิ่นอายของทะเลโอบล้อมเธอไว้ กระทั่งเผลอหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดาย"ฮ่าๆ"เปลือกตาของคนที่นอนหลับใหลอย่างสุขสบายค่อยๆ ปรือขึ้น ครั้นมีเสียงรบกวนโสตประสาทเด็กผู้ชายอายุราวสิบขวบกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน บ้างก็นั่งแหมะอยู่บนหาดทรายทำท่าเหมือนกำลังขุดหาอะไรบางอย่างลลิลเริ่มกวาดสายตามองบรรยากาศโดยรอบจึงเห็นว่าดวงอาทิตย์คล้อยต่ำกว่าทีแรกอย่างเห็นได้ชัดซึ่งบ่งบอกว่าเธอนอน

ท่ามกลางร่มเงาของต้นไม้สูงตระหง่านภายในสวนอันกว้างใหญ่ ลลิลพยายามเขย่งปลายเท้าพลางใช้ไม้ที่พอจะหาได้กระทุ้งผลไม้รสเปรี้ยวหวังปลิดให้หลุดจากขั้ว“หล่นลงมาสักทีเถอะน่า” สายตายังคงจับจ้องไปยังผลมะดันพลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“ได้รึเปล่าจ๊ะหนู” หญิงสูงวัยเดินเข้ามาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“ไม้คงสั้นไปนะคะ” หันไปตอบแล้วปักไม้ลงบนพื้นดินก่อนจะเงยหน้ามองผลของมันอย่างอาลัยอาวรณ์“หลานชายของยายคงกำลังมา รอเดี๋ยวนะ”ใบหน้าที่มีร่องรอยตามวัยแย้มยิ้มอย่างคนใจดีจนหญิงสาวกล่าวขอบคุณไม่หยุดปาก ก่อนหน้านี้ลลิลออกมาเดินเล่นเพราะรู้สึกเบื่อ อาจเพราะความหิวที่เข้าจู่โจมทว่ากลับไม่รู้สึกอยากอาหารทำเอาเธอถึงกับหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกหญิงสาวจึงลองเดินมาตามแนวชายหาดซึ่งเป็นฝั่งของหมู่บ้านชาวประมงที่มีบ้านเรือนหลังเล็กๆ เรียงรายกันแน่นขนัด แต่กลับมีเพียงหลังเดียวที่มีรั้วกั้นไว้ดูโดดเด่นสะดุดตาทว่าความสนใจของเธอกลับจดจ่อไปยังผลมะดันที่ชวนให้รู้สึกน้ำลายสอจนต้องยืนด้อมๆ มองๆ แล้วบังเอิญพบกับเจ้าของบ้านสุดแสนจะใจดีอย่างคุณยายดาวเรือง“จะเอาไปทำน้ำพริกเหรอหนู”“ทำน้ำพริกได้ด้วยเหรอคะ”“อร่อยเชียวละ”“หนูท

ดวงตะวันสีส้มสุกสว่างทอประกายอยู่เหนือเส้นขอบฟ้าของมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ชายหนุ่มในชุดกีฬาสีดำวิ่งไปตามแนวชายหาดที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาเสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขาที่ทรงพลังกระทบพื้นทรายอย่างหนักแน่น ขณะเดียวกันนัยน์ตาสีนิลก็จับจ้องไปยังเส้นทางข้างหน้าธีระวิ่งต่อไปเรื่อย ๆ ก่อนจะวนกลับมายังจุดเริ่มต้นด้วยอาการเหนื่อยหอบ หยาดเหงื่อชโลมไปทั่วทั้งร่างกาย แต่ถึงกระนั้นสมองกลับปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างบอกไม่ถูกเขานอนหลับสนิทในรอบหลายปี...ถึงแม้จะจำไม่ได้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน ทว่าสิ่งที่เขาจดจำได้เป็นอย่างดีคือ ทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ ข้างกายของเขามีน้องสาวเพื่อนสนิทนอนเคียงข้างบนโซฟาตัวเดียวกัน เพราะแบบนั้นจึงรีบลุกขึ้นแล้วเตรียมตัวออกมาวิ่งอย่างบ้าคลั่งเสมือนคนกระทำความผิดRrrr~สมาร์ตโฟนในกระเป๋าคาดเอวส่งเสียงอย่างต่อเนื่อง แต่เมื่อเห็นหมายเลขที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาเขาถึงกับพ่นลมหายใจพรวด สีหน้าออกอาการเหนื่อยหน่ายชัดเจน“ครับ”คำพูดบางอย่างจากปลายสายส่งผลให้แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะเผลอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างลืมตัว“ผมอยู่ต่างจังหวัด”“พ่อจั

โอ้ก อึก!เสียงอาเจียนหนักหน่วงดังสะท้อนไปทั่วบริเวณห้องน้ำต่อเนื่องเป็นเวลาหลายนาที กระทั่งสิ่งที่ถูกขย้อนออกมาเหลือเพียงน้ำย่อยขมๆ จากกระเพาะอาหารอันว่างเปล่าทำให้คนที่นั่งอยู่บนพื้นใช้มือปิดฝาชักโครกแล้วกดปุ่มก่อนจะฟุบใบหน้าลงอย่างไร้เรี่ยวแรงตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาดูเหมือนว่าอาการแพ้ท้องจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นสร้างความทรมานให้เธอในทุกเช้าตรู่จนยาที่หมอให้มายังเอาไม่อยู่กระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นเดินมุ่งหน้าไปยังเตียงนอนอย่างทุลักทุเลแล้วรีบซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนา ทว่าอาการบ้านหมุนกลับเข้าจู่โจมจนรู้สึกพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนอีกครั้ง หญิงสาวจึงทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะพร้อมปิดเปลือกตาลง“อ้ะ!”มือของเธอรีบเลื่อนไปกุมท้องที่ปวดบิดจนเกร็งพร้อมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ บางส่วนในร่างกายประท้วงบอกถึงความผิดปกติบางอย่างลลิลเผลอกัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อข่มอาการปั่นป่วนเหล่านั้น เรือนร่างภายใต้ผ้าห่มเริ่มมีเหงื่อชุ่มไปทั่วทั้งตัว ในขณะเดียวกันความคิดบางอย่างก็แล่นปราดเข้าสู่สมองส่งผลให้จิตใจเกิดความกังวลไปด้วยหญิงสาวไม่รอช้าเอื้อมมือไปคว้าสมาร์ตโฟน