บททั้งหมดของ พลาด(รัก)คุณหมอ: บทที่ 151 - บทที่ 160

ช่วงเย็นวันต่อมา…“พี่ธีร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”“เปล่านี่ ทำไมเหรอ”“ดูกระวนกระวายใจยังไงก็ไม่รู้” ว่าไปตามสิ่งที่เห็นเพราะตั้งแต่เจอหน้ากันตอนเช้า กระทั่งขณะนี้ดูเหมือนว่าจิตใจของเขาแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนเธอเองยังรู้สึกได้“คิดไปเองละมั้ง” คนที่นอนเหยียดกายบนโซฟายังคงจับจ้องอยู่บนหน้าจอสมาร์ตทีวีซึ่งฉายภาพยนตร์สืบสวนสอบสวน แต่ถึงกระนั้นเขากลับไม่ค่อยมีสมาธิจดจ่ออย่างที่หญิงสาวว่า แต่แค่ไม่อยากยอมรับก็เท่านั้นครืดๆ ครืดๆสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างกายสั่นเป็นรอบที่สามของวัน ธีระซึ่งคิดว่าอาจต้องกดปิดเสียงแจ้งเตือนทุกอย่างรีบคว้ามันมาถือไว้ จังหวะเดียวกันนั้นหางตากลับเหลือบไปเห็นคนบนเตียงกำลังเอียงคอมองมาทางเขาพร้อมปริปากถามด้วยความสงสัย“มีธุระด่วนหรือเปล่าคะ”“เปล่า”“ลิลว่ากดรับเถอะ พี่ธีร์จะได้มีสมาธิดูหนังเสียที” เธอเริ่มตงิดใจเพราะจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาเหมือนจะกดตัดสายไปแล้วสองรอบชายหนุ่มลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหยุดยืนตรงระเบียงก่อนจะพูดคุยอะไรบางอย่างกับคนปลายสายโดยมีหญิงสาวหันไปมองเป็นระยะ ไม่นานก็เดินกลับเข้ามาด้วยสีหน้าแสดงออกถึงความหงุดหงิดเล็กน้อย“ถ้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา…หญิงสาวบนชิงช้าภายในสนามเด็กเล่นของสวนหย่อมโรงพยาบาลกวาดสายตามองไปรอบบริเวณราวกับธรรมชาติร่มรื่นเหล่านั้นเป็นสิ่งน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับเธอ ขณะที่เท้าเปลือยเปล่าสัมผัสลงบนผืนทรายขาวละเอียดยิ่งชวนให้คิดถึงชายหาดอันงดงามลลิลพ่นลมหายใจออกทางปากอย่างแรงราวกับอยากให้ความเครียดสะสมทั้งหมดทั้งมวลจางหายไปในอากาศ หลังจากต้องทนอุดอู้อยู่แต่ในห้องตลอดระยะเวลาสิบกว่าวันนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหยุดมองต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ที่ผลิดอกสีชมพูบานสะพรั่งซึ่งบางดอกกำลังร่วงหล่นลงสู่พื้นที่ปกคลุมไปด้วยหญ้า สายลมยามเย็นพัดพาความสดชื่นชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย กระทั่งเสียงหัวเราะร่าของเด็กคนหนึ่งดึงความสนใจจากเธอหนูน้อยอายุราวสี่ถึงห้าขวบในชุดผู้ป่วยกำลังวิ่งไล่จับฝูงผีเสื้อด้วยความสนุกสนาน รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าลูกครึ่งผสานเสียงหัวเราะคิกคักบ่งบอกถึงความสุขได้เป็นอย่างดีทำเอาคนที่ลอบมองอยู่เผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว"หืม?" จู่ๆ หนูน้อยก็วิ่งมาหยุดยืนตรงหน้าพลางยื่นช่อดอกหญ้าที่กำไว้ในมือซ้ายให้เธอ“จะฝากเหรอคะ” ถามพร้อมคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตร“หนูให้ค่ะ” ดวงตากลมใสแจ๋วภายใต้แพขนตางอนยาวมองอีกฝ่าย ขณะเดียวกันก

“ที่บอกว่าให้เก็บแรงไว้ เพื่อสิ่งนี้นะเหรอคะ” ขนตายาวเป็นแพพะเยิบขึ้นขณะปริปากถามด้วยความฉงน“อยากช่วยนักไม่ใช่เหรอ”“ก็ใช่ค่ะ แต่ไม่คิดว่าพี่ธีร์จะชวนทำขนม”“หรือไม่อยากกินทาร์ตรูบาร์บสตรอว์เบอรีแล้ว” คิ้วเข้มเลิกขึ้นก่อนจะหยุดมือที่กำลังหั่นก้านสีแดงของรูบาร์บ“อยากกินค่ะ” รีบโพล่งออกมาก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ“งั้นช่วยร่อนแป้งก็แล้วกัน” ว่าแล้วบุ้ยปากไปยังอุปกรณ์บนเคาน์เตอร์ที่ถูกเตรียมไว้ครบครัน“พี่ธีร์นี่บางครั้งดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจอะไร แต่กลับใส่ใจคนอื่นเป็นเหมือนกันนะคะ” เธอตั้งข้อสังเกตพลางใช้ตะแกรงร่อนแป้งลงในภาชนะอีกใบ“ฟังดูทะแม่งๆ นะ”“ลิลชมหรอกค่ะ” ผุดรอยยิ้มกว้างอย่างมีเสน่ห์ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเขาแวบหนึ่ง“มัวแต่พูดอยู่นั่นแหละ เลอะหมดแล้วเห็นมั้ย” ถึงแม้น้ำเสียงจะแข็งกระด้าง แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนโดยอีกฝ่ายไม่ทันสังเกตลลิลยู่ปากกระเง้ากระงอด แต่ถึงอย่างนั้นกลับตั้งใจทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายโดยมีชายหนุ่มคอยลอบมองอยู่เป็นระยะ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงขั้นตอนเทแป้งที่ผสมเสร็จแล้วลงในพิมพ์จากนั้นจึงส่งเข้าเตาอบรอบแรกแววตาของทั้งสองจับจ้องไปยังด้านใ

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าเล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาสาดส่องลงบนเรือนร่างบอบบางที่กำลังตกอยู่ในนิทรารมณ์ แต่แล้วจู่ๆ คิ้วคู่สวยเริ่มขมวดเข้าหากันเพราะเสียงดังรบกวนโสตประสาทลลิลค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองหาคนข้างกายด้วยความง่วงงุน ทว่าเธอกลับพบเพียงความว่างเปล่า กระทั่งเสียงอาเจียนอันหนักหน่วงดังมาจากห้องน้ำจนต้องเบนสายตาไปมองไม่กี่วินาทีต่อมา หญิงสาวลุกจากเตียงแล้วเดินไปเคาะประตูพร้อมถามขึ้นด้วยความหวั่นวิตก“พี่ธีร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”“ไม่ ไม่เป็นไร”น้ำเสียงที่ตอบกลับมาฟังดูแหบแห้งอย่างชัดเจนและหลังจากนั้นไม่นานเสียงอาเจียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ขอเข้าไปนะคะ” ลลิลไม่รอฟังคำตอบรับจากเขาแล้วรีบผลักประตูเข้าไปร่างสูงนั่งแหมะอยู่บนพื้นโดยแผ่นหลังพิงผนังไว้เป็นที่ยึดในสภาพไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดและดูทรมานในเวลาเดียวกัน"พี่ธีร์เป็นอะไรไปเนี่ย" นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววกังวลขณะมองสภาพของคนตรงหน้า“สงสัยจะกินของผิดสำแดงเข้าไป”“ไปนอนที่เตียงดีกว่าค่ะ ลุกไหวมั้ย” ทำท่าจะเข้าประคอง แต่เขากลับพยายามพยุงตัวลุกขึ้นด้วยตัวเอง“พี่เดินเองได้” ร่างสูงยืนโงนเงน เนื่องจากอาการวิงเวียนที่เข้ามาจู่โจมอีกครั

หลังจากเหตุการณ์ก่อนหน้าสิ้นสุดลง ชายหนุ่มบอกว่าจะขึ้นไปอาบน้ำแล้วปรี่ออกจากห้องนั่งเล่นทันที หญิงสาวจึงพาตัวเองมาขลุกอยู่ในห้องทำงานอันเงียบสงบของพี่ชายคนบนเก้าอี้บุนวมสีครีมเริ่มเปิดอัลบั้มเล่มใหญ่อย่างทะนุถนอม เธอพลิกดูแต่ละภาพช้าๆ ขณะที่ริมฝีปากปรากฏรอยยิ้มละไม ภาพแต่ละภาพล้วนบันทึกช่วงเวลาอันแสนมีค่าในชีวิตของเธอไว้แต่แล้วรอยยิ้มเหล่านั้นกลับค่อยๆ เจื่อนลง เมื่อหวนนึกถึงความผิดพลาดที่ตัวเองได้ก่อไว้ซึ่งอาจจะทำให้พี่ชายผิดหวังในตัวเธอเป็นอย่างมาก ถึงกระนั้นก็ต้องยอมรับผลการกระทำของตัวเองให้ได้ลลิลเปิดดูภาพถ่ายต่อไปเรื่อยๆ จนครบทุกหน้าแล้วเปลี่ยนมาอ่านนิยายรักของนักเขียนในดวงใจ แค่เพียงตัวอักษรที่นำมาร้อยเรียงกลับสามารถพาดำดิ่งลงสู่อีกโลกหนึ่งได้อย่างน่ามหัศจรรย์จนหลงลืมทุกสิ่งรอบกายรวมถึงชายหนุ่มที่ยืนมองเธออยู่สักพักแล้วก๊อกๆธีระเรียกสติอีกฝ่ายด้วยการเอื้อมมือไปเคาะบานประตูและดูเหมือนว่าเธอจะสะดุ้งเล็กน้อยจากการกระทำของเขา“พี่ธีร์จะไปข้างนอกเหรอคะ” ไล่สายตามองการแต่งตัวของชายหนุ่มที่บัดนี้อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ แต่ไม่ได้ดูเป็นทางการจนเกินไป“ใช่ เล