All Chapters of เล่ห์รักพรางสิเน่หา: Chapter 91 - Chapter 100

“ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ” เพียงฟ้าตะโกนออกไปสุดเสียง หญิงสาวพยายามดิ้นรนเอาตัวรอด“จะร้องเสียงดังไปทำไม ใครเขาจะมายุ่งเรื่องผัวเมียกัน” เพียงฟ้านิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอจำได้แล้ว เสียงตาแก่ตัณหากลับนี่“กรี๊ดดด! ไอ้บ้า ไอ้แก่ แกจับตัวฉันมาทำไม ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะกลับบ้าน”“ก็นี่แหละกำลังจะพากลับบ้าน” นิธิตั้งใจขับรถอย่างระมัดระวังที่สุด เพราะลูกและเมียอยู่บนรถ จากที่ปกติเคยขับรถทางไกลที่ความเร็วไม่ต่ำกว่าร้อยสี่สิบสักที ตอนนี้เขาผ่อนลงเหลือแค่แปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง เอาช้าแต่ชัวร์ดีที่สุด“ไม่ไปนะ ฉันไม่ไปบ้านแก” เพียงฟ้าขยับตัวลุกขึ้นนั่งจนได้ หญิงสาวหน้าหงิกงอ เหลียวมองออกไปข้างนอกก็พบว่านี่เป็นถนนมุ่งออกสู่ต่างจังหวัด“ผัวกับเมียต้องอยู่บ้านเดียวกัน”“ฉันไม่ใช่เมียแก”“จะต้องทำให้ดูอีกครั้งไหมว่าคุณเป็นเมียผมด้วยวิธีไหน”“อ๊าย! ไอ้บ้า ไอ้แก่ลามก จอดรถเดี๋ยวนี้ ฉันจะกลับบ้าน”“ที่ไหนฮึ! ที่คุณเรียกว่าบ้านน่ะ”“ที่ไหนก็เรื่องของฉัน จอดรถเดี๋ยวนี้ ฉันบอกให้จอด”“ถ้าที่คุณเรียกว่าบ้านคืออพาร์ตเม้นท์ห้

“ใครเขาอยากพูดดีกับแก ไอ้แก่ ไอ้...” ถ้อยคำสุดท้ายถูกกลืนลงลำคอหนา นิธิเหนื่อยใจที่จะฟังคำด่าทอของหญิงสาวแล้ว เขาจงใจจูบลึกล้ำ ราวกับจะสูบเอาวิญญาณออกจากร่างเธอ จูบแล้วจูบเล่า เนิ่นนานเท่าไรก็ไม่อาจจะรู้ได้ รู้เพียงแต่ตอนที่เขาตัดใจถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง คนใต้ร่างก็หอบเอาลมเข้าปอดด้วยการหอบหายใจแรงจนน่าสงสาร นิธิมองท่าทางของหญิงสาวด้วยความเอ็นดูและรักสุดหัวใจ“ทีนี้จะมาพูดกันดีๆได้หรือยัง”เพียงฟ้าเม้มปากแน่น เบี่ยงหน้าหนี ไม่ยอมสบตา ไม่ยอมพูดอะไรทั้งสิ้น หนุ่มใหญ่ถอนหายใจ โน้มใบหน้าลงจูบแก้มเนียนเบาๆ หญิงสาวถลึงตาใส่อย่างแง่งอน“ฟ้า ให้โอกาสผมบ้าง อย่าเอาแต่ปั้นปึ่ง แง่งอนใส่กันแบบนี้”“ก็แกทำร้ายฉันก่อน แกทำลายชีวิตฉัน”“ผมขอโทษ ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างที่ทำผิดต่อคุณไว้ ขอเพียงคุณให้โอกาสผมบ้าง อย่าเอาแต่ปฏิเสธกันแบบนี้” เพียงฟ้าเงียบ จ้องหน้าคนพูดนิ่ง“ฟ้าครับ ผมอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุด แต่ขอให้เชื่อเถอะว่า ผมเป็นผู้ชายที่จะดูแลคุณและลูกตลอดไป”“ฉันดูแลตัวเองกับลูกได้ ฉันมีเงินเลี้ยงลูกเองได้” นิธิยิ้มอ่อน หัวเราะในลำ

เขาจูบดูดดื่มรุนแรงจนเธอแทบสำลักลมหายใจ แล้วอุ้มกระเตงเธอขึ้นสูง ก่อนจะกดสะโพกเธอลงให้สวมครอบลำกายแกร่ง เพียงขวัญกรีดร้องระงมเมื่อถูกดันติดกผนังห้องน้ำ ชายหนุ่มโจนจ้วงโหมห่มกายเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง หนักแน่นเร่าร้อนจนเธอแทบขาดใจ จนในที่สุดทั้งสองก็จับมือกันโจนทะยานสู่สุดยอดความสุขสมในเพลงรัก ทั้งคู่อ้อยอิ่งอยู่กับจูบแสนหวาน ต่างสัมผัสกันและกันด้วยสิเน่หาที่ยังคุกรุ่นอยู่รอบกาย คำบอกรักแว่วหวานจากปากซึมลึกสู่หัวใจ ที่เกี่ยวพันกันไว้ด้วยหัวใจรักที่ไม่มีเล่ห์ใดๆ“คุณเหมมาที่นี่ทำไมคะ ขวัญอยากเจอฟ้าเร็วๆ” เพียงขวัญถามอย่างแปลกใจเมื่อเหมันต์เลี้ยวรถเข้าจอดสถานที่ราชการแห่งหนึ่ง“มีธุระสำคัญ” เหมันต์ดับเครื่องยนต์ แล้วเปิดประตูลงจากรถ เพียงขวัญเปิดประตูลงจากรถตาม หญิงสาวกวาดสายตาอ่านป้ายชื่อสถานที่ที่เธอยืนอยู่“ที่ว่าการอำเภอ คุณเหมมีธุระอะไรที่นี่หรือคะ” เหมันต์ยิ้มหวานให้ แล้วเดินเข้ามากุมมือบางพาออกเดินไปพร้อมกัน“พาเมียมาจดทะเบียนสมรส” ชายหนุ่มก้มลงกระซิบแผ่วเบา“ตายละ!” เพียงขวัญอุทาน เงยหน้ามองเขาอย่างตกใจ“ทำไมทำหน้าตาอย่างนั้น ไม่อยากเป็นเจ้

หนุ่มใหญ่ผู้รวดร้าวรีบแต่งตัวโดยไม่หันไปมองร่างขาวโพลนที่นอนเปลือยอยู่บนเตียง นิธิจัดการตัวเองได้ในเวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ เขาเปิดประตูออกแล้วปิดลงในทันที กลัวว่าหากช้ากว่านี้ เขาอาจจะเปลี่ยนใจกระโจนขึ้นเตียงจัดการอะไรที่มันค้างคาให้มันจบอย่างใจต้องการแทนเพียงฟ้าขยับตัวลุกขึ้นนั่ง หญิงสาวมองประตูที่ปิดลงแล้วถอนหายใจแรง ทำไมพอเขาออกไปแล้วถึงรู้สึกโหวงๆ มีบางอย่างที่แล่นพล่านอยู่ในกาย รุมเร้าเธอจนร้อนและแทบจะทนไม่ได้ หญิงสาวจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงวิ่งเข้าห้องน้ำ เปิดสายน้ำเย็นฉ่ำให้ราดรดตัว หากแต่มันไม่สามารถบรรเทาอาการภายในได้เลยเพียงฟ้าเดินลงมาจากบันไดหลังจากนิธิประมาณสามสิบนาที หญิงสาวชะงักเท้าที่จะก้าวลงบนพื้น เป็นจังหวะเดียวกับที่เพียงขวัญหันมาเห็นพอดี“ฟ้า!” เพียงขวัญลุกขึ้นจากโซฟาโผเข้าหาน้องสาวทันที เพียงฟ้าปล่อยโฮออกมาในตอนที่ร่างของเธอถูกสวมกอดจากพี่สาวต่างสายเลือด หากแต่ความอบอุ่นคุ้นเคย ความผูกพันที่เคยอยู่ร่วมกันมาตลอดทำให้เพียงฟ้าวางใจ อุ่นใจและรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเพียงขวัญ“ฟ้าขอโทษ ฟ้าขอโทษ” เมื่อไม่มีแม่ในโลกนี้แล้ว เพีย

หนึ่งสัปดาห์แล้วที่เพียงฟ้าเกาะติดเพียงขวัญแจ หญิงสาวไม่ยอมกลับบ้านไปกับนิธิ เหมันต์เองก็จนปัญญา เพราะเพียงขวัญขอร้องให้เห็นใจเธอกับน้องสาวที่เพิ่งสูญเสียมารดาไป จึงจำเป็นที่จะต้องให้กำลังใจซึ่งกันและกันสองสาวนอนในห้องนอน ส่วนสองหนุ่มนอนที่โซฟาด้านนอก ตื่นเช้ามาเหมันต์และนิธิก็ออกจากบ้านไปออฟฟิศพร้อมกัน ตกเย็นทั้งคู่ก็กลับมาพร้อมกัน เหมือนจะเป็นชีวิตที่มีความสุขดี ตื่นเช้ามาทำงานตามปกติ ตกเย็นกลับบ้านก็ได้เห็นหน้าเมีย กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน แต่พอตอนจะนอนนี่สิทุกข์ถนัด พี่น้องคู่นี้ทำตัวติดกันเป็นปลาท่องโก๋ คุยกันกระหนุงกระหนิงแล้วก็แวบเข้าห้องไปนอนเฉย นิธิกับเหมันต์ได้แต่จ้องมองหน้ากันเซ็งๆ“คุณนิธิวันนี้คุณต้องพาฟ้ากลับไปให้ได้นะ”“ก็อยากพากลับอยู่ล่ะครับ แต่ผมมันประเภทใจอ่อน แค่เห็นหน้าเศร้าๆของเมียแล้วก็อดที่จะตามใจไม่ได้” นิธิกับเหมันต์กระซิบกระซาบกันสองคน แล้วหันไปมองพี่สาวน้องสาวที่กำลังพูดคุยกันหลังรับประทานอาหารมื้อค่ำเสร็จ เพียงขวัญแกะส้มยื่นป้อนน้องสาว เพียงฟ้าอ้าปากกินแล้วก็หัวเราะคิกคัก“คุณนิธิผมขอสั่งคุณให้พาฟ้ากลับไปวันนี้เลย ไม่อย่างน