All Chapters of เล่ห์รักพรางสิเน่หา: Chapter 101 - Chapter 110

“มานอนกันเถอะเมียจ๋า พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้านะคะ” นิธิกวักมือเรียกเมียตัวน้อยที่กระเถิบไปจนสุดขอบเตียงอีกข้าง เพียงฟ้ามองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ“ลุงนิจะไม่ทำแบบนั้นจนกว่าจะถึงเวลาที่เราตกลงกันไว้ แต่ยังไงเราก็ต้องนอนด้วยกัน เพราะลุงนิจะต้องคุยกับลูกในท้องของฟ้า และอีกอย่างฟ้าจะได้คุ้นเคยกับลุงนิพอถึงเวลาเอา...จริง จะได้ไม่ตื่นเต้นไงคะ” เพียงฟ้าผงะแทบตกเตียงตอนที่เขาเน้นหนักตรงคำว่าเอา...จริง นิธิหัวหัวเราะในลำคอกับท่าทางของเมียตัวน้อย“มาสิคะ ถ้าเด็กดื้อ ผู้ใหญ่จะไม่รักษาสัญญานะคะ” หนุ่มใหญ่เอนกายลงนอนกางแขนออกแล้วตบเบาๆที่ต้นแขนของตน เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าเธอควรจะนอนตรงไหน เพียงฟ้าค้อนวงเล็กให้แล้วค่อยๆคลานไปนอนหนุนต้นแขนกำยำตามความต้องการของคนตัวโต นิธิโอบรัดเอาร่างเล็กไว้ทันทีที่หญิงสาวแนบกายลงนอนเคียงข้าง“ลุงนิห้ามลักหลับฟ้านะ” หญิงสาวอุบอิบบอกกับอกกว้าง“เป็นความคิดที่ดี”“ลุงนิ!” เพียงฟ้าหยิกเนื้อช่วงเอวสอบสุดแรง“โอ๊ย!” นิธิอุทานแล้วหัวเราะจนอกกระเพื่อมกับเสียงตวาดแหว“ไม่ทำหรอกค่ะ ลุงนิเป็นผู้ใหญ่ใจดี

“อ๊ะ! คุณเหม ขวัญไม่ไหวแล้วนะคะ อื๊อ!” เพียงขวัญบอกด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น ความเสียวซ่านก่อตัวขึ้นที่จุดประสานเสียดสี แล้วแล่นพล่านไปทั้งร่าง ร่างกายเบาหวิว ความรู้สึกปลิดปลิวลอยเคว้ง วาบลึกรุนแรงจนต้องเปล่งเสียงร้องออกมายาวนาน“กรี๊ดดด!” เหมันต์จับสะโพกมนไว้แน่น กระชั้นกายสวนขึ้นถี่เร็ว ปลดปล่อยตนเองตามติดหญิงสาวไปยังความรู้สึกสุขสมเดียวกันเพียงขวัญซุกหน้าอยู่กับลำคอแกร่ง สองแขนเรียวกอดร่างหนาไว้หลวมๆ มือบางลูบไล้แผ่นหลังกว้างอย่างเพลิดเพลิน“เป็นการอาบน้ำที่ร้อนแรงมาก” คำพูดล้อเลียนของเหมันต์ส่งผลให้เขาโดนหยิกแผ่นหลังเบาๆ ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เอาคืนคนที่ทำร้ายตัวเองด้วยการลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังไม่ได้ถอดถอนตัวตนออกมา“อุ๊ย! คุณเหม”“ไปต่อที่เตียง คืนนี้คืนเข้าหอ ห้ามนอน เราจะรักกันทั้งคืน”“ขวัญเหนื่อยแล้ว”“ผมยังไม่เหนื่อย”“ไหนบอกว่าเน้นคุณภาพไม่เน้นปริมาณ”“เปลี่ยนใจแล้ว ต่อไปจะเน้นทั้งปริมาณและคุณภาพ” เสียงทุ่มเถียงต่อรองกันยังคงดังอยู่ต่อเนื่อง แต่ที่สุดแล้วเพียงขวัญก็พ่ายแพ้ต่อเหตุผลที่แสนเอาแต่ใจของคนขี้เอา...แต่

“โอ๋ๆ ไม่เอาไม่ร้อง เดี๋ยวนี้เลยจ้ะ แต่ต้องช้าๆ ระวังหน่อยนะคะ” ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงสองขาเรียวมาพาดบนท่อนแขนแกร่ง โหย่งกายเข้าหา ค่อยๆสอดแทรกเชื่องช้า เพียงฟ้าหงุดหงิดจนต้องยันกายลุกขึ้น นั่งคร่อมร่างใหญ่ มือบางจับบ่าแกร่งสองข้างไว้แน่น ก่อนกดสะโพกแรงๆคราเดียวจนสุดทาง“อ๊าย!” ใบหน้าสวยแหงนเชิดไปด้านหลัง ทั้งเจ็บจุกแต่เสียวซ่านสะใจ“ฟ้า!” นิธิรวบกอดเอาร่างที่แอ่นโค้งไว้แน่น เรียกเธอด้วยน้ำเสียงร้อนรน เพราะเกรงว่าภรรยาจะเจ็บมาก“ดีจังเลยค่ะลุงนิ ฟะ...ฟ้าขยับนะคะ ได้ไหม” นิธิเบิกตากว้าง รีบพยักหน้ารับเร็วๆ“ได้ค่ะ ขยับได้เลยตามใจฟ้า” หนุ่มใหญ่ละล่ำละลักตอบด้วยน้ำเสียงยินดี เมื่อได้รับคำอนุญาตเพียงฟ้าก็ขยับร่ายรำอย่างใจต้องการ สะโพกสวยกดแรงไม่กลัวเจ็บ ส่ายร่อนหมุนวนในจังหวะที่ตนเองพอใจ ใบหน้าหวานก้มลงจูบสามีอย่างที่เขาทำกับตัวเอง เสียงครางอื้ออึงในลำคอของคนทั้งสองดังประสานกับเสียงเนื้อหนังกระทบกันในจังหวะเร่าร้อน อกอวบเสียดสีไปกับแผ่นอกกว้าง เพียงฟ้าจิกเล็บลงบนบ่าแกร่ง หญิงสาวกำลังโจนทะยานไปสู่จุดสุดยอดของบทเพลงกามา ใบหน้าสวยหวานสะบัดหนีจูบของสามี คร

“พี่ดินเป็นเกษตรอำเภอที่นี่ ยังโสด ไม่มีแฟน ฉันแอบไปสัมภาษณ์พี่เขามาแล้ว คนอะไรดูไกลๆก็หล่อ ยิ่งพอไปดูใกล้ๆนะแกเอ๊ย! ฉันนี้แทบละลาย” เพื่อนสาวที่นั่งร่วมโต๊ะเอ่ยด้วยใบหน้าเพ้อฝันแก้วใจใบหน้าบูดบึ้งลงทันทีที่เพื่อนพูดจบ อะไรกัน โสดเหรอ ไม่มีแฟน อ้อ! ได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งแล้วนี้ คงลืมเด็กกะโปโลอย่างเธอแล้วล่ะสิ หญิงสาวจับจ้องมองแผ่นหลังกว้างราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ผู้ชายนิสัยเสีย รักง่ายหน่ายเร็ว ไหนบอกว่าจะรอ ไหนบอกว่ารักแก้วคนเดียว มือบางเผลอยกขึ้นถูแก้มเนียนแรงๆด้วยความโกรธ แก้มเนียนข้างนี้ไงที่ถูกเขาหอมฟอดใหญ่ เธอยังจำสัมผัสร้อนผ่าวนั้นได้ดี ทั้งที่ไม่ควรจะจำเลย เพราะเขาเองก็คงลืมเธอไปแล้ว เจ็บใจที่สุด“เฮ้ย! แก้วเป็นอะไรถูแก้มจนแดงเถือกไปหมดแล้ว” แก้วใจชะงักมือน้อย กวาดสายตามองเพื่อนที่จ้องเธอเป็นตาเดียวกัน“เอ่อ...ไม่มีอะไร เราขอตัวแป๊บนึงนะ” หญิงสาวลุกขึ้นเดินหนีไปจากกลุ่มเพื่อน เมื่อมาถึงหลังบ้านที่มีต้นมะขามใหญ่ และมีชิงช้าผูกกิ่งมะขามไว้สำหรับนั่งเล่น แก้วใจก็นั่งลงบนชิงช้าเหม่อมองออกไปยังทุ่งกว้างหลังบ้าน“มีอะไรหรือเปล่าลูก” แม่ติ๋มสังเกตเห

หลังจากนั้นไม่ว่าคุณหมอบอกให้ทำอย่างไรเธอก็ทำตาม คุณหมอบอกให้เบ่งเธอก็เบ่ง บอกให้หยุดเบ่งเธอก็หยุด เหมันต์จับจ้องใบหน้าภรรยา สลับกับมองดูคุณหมอเป็นระยะ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนที่ภรรยาออกแรงเบ่งเขาเองก็ครางในลำคอช่วยเบ่งด้วยอีกแรง จนกระทั่งเสียงร้องของทารกน้อยดังขึ้น“ผู้หญิงนะคะ แข็งแรง สมบูรณ์ดีค่ะ” คุณหมออุ้มเด็กทารกน้อยที่ยังเปื้อนคราบเลือดขึ้นมา ให้ทั้งสองดูเพศของเด็กหญิงผู้เป็นสายใยรักของเขาและเธอเพียงขวัญและเหมันต์จับจ้องภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม น้ำตาเม็ดใสๆกลิ้งลงตรงหางตาของคนที่ได้เป็นแม่เต็มตัว คุณแม่คุณพ่อมือใหม่หันมาสบตากันเมื่อคุณหมอส่งทารกน้อยให้พยาบาลนำไปทำความสะอาด เหมันต์จูบซับน้ำตาให้ภรรยาเบาๆ“ขอบคุณนะครับที่รัก เมียผมเก่งที่สุดในสามโลก” เพียงขวัญยิ้มให้สามี ยิ้มด้วยความเหนื่อยล้าแต่ก็แฝงไว้ด้วยความปลาบปลื้มยินดี“ผมรักคุณนะขวัญ” เหมันต์ลูบศีรษะและปัดเส้นผมที่ระใบหน้าเนียนออกอย่างเบามือ ชายหนุ่มจุมพิตที่หน้าผากมนแทนคำขอบคุณอีกครั้ง“ขวัญก็รักคุณเหมนะคะ รักลูกสาวของเราด้วย” สองสามีภรรยายิ้มให้กัน เหมันต์แนบใบหน้ากับแก้มชื้นเหงื่อของภร