All Chapters of เล่ห์รักพรางสิเน่หา: Chapter 51 - Chapter 60

หญิงสาวโหมสะโพกเร่งรัวในจังหวะที่ใกล้จะคว้าดวงดาวมาไว้ในกำมือ ชายหนุ่มผู้ช่ำชองในการบรรเลงเพลงรัก เกร็งสะโพกเสยค้างไว้อย่างรู้ใจ ยอมให้คนบนร่างเสกสรรปั้นแต่งจังหวะสุดท้ายตามแต่ใจ เขาทำเพียงรอคอยอย่างอดกลั้นเท่านั้น และเมื่อถึงจังหวะสุดท้ายของการร่ายลีลาเพลงรัก เพียงขวัญก็กดกระแทกแนบแน่นครั้งสุดท้าย มือเล็กจิกแผ่นอกกว้างแน่น ใบหน้านวลแหงนเชิด น้ำหวานพร่างพรมชโลมลำกายแกร่งท่วมท้น และสุดท้ายหญิงสาวกรีดร้องอย่างสาสมใจในความรู้สึกที่ได้รับ“คุณเหม...อ๊ายยย!”เหมันต์ปลดปล่อยความอดกลั้นทั้งหมด ผ่อนกายลงแล้วกดเอวคอดไว้แน่น ถ่ายเทสายธารอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างงามทุกหยาดหยด เขาจ้องมองสีหน้าและท่าทางของคนบนร่างด้วยหัวใจระทึก หญิงสาวผู้ได้รับการฝึกสอนจากเขาไปไม่นาน กลับกลายเป็นแม่เสือสาวร้อนแรงจนน่าพลีกายให้ขย้ำอีกหลายๆรอบ ชายหนุ่มรับรู้ถึงอาการตอดรัดลำกายของตน ได้ยินเสียงหายใจหอบหนัก ใบหน้างามยังคงแหงนเงยหลับตาพริ้ม อิ่มเอมกับความสุขเสียวซ่านที่ยังโอบล้อมอยู่รอบกาย เขาอมยิ้มไปกับหน้าตาแสนสุขของเธอ มือหนาลูบไล้คลึงวนสะโพกมนด้วยความรู้สึกผ่อนคลายเมื่อความสุขหวานล้ำผ่านไป ความกระ

“แก้ว แก้วฟังพี่ก่อน รอพี่ด้วย” เพียงฟ้าคว้าเอาต้นแขนที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเดินควงไว้แน่น บดินทร์หันมามองมือขาวนั้น แล้วมองหน้าเจ้าของมือที่บังอาจมาทำให้คนที่เขารักต้องเข้าใจผิด ชายหนุ่มแกะมือของเพียงฟ้าออกช้าๆ จ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“ระหว่างเรามันจบแล้วฟ้า ฟ้าจะมาทำร้ายแฟนเราทำไม แก้วเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว ดินขอเตือนไว้เลยนะว่าอย่ามาทำร้ายแฟนดินอีก ไม่งั้นดินจะไม่เกรงใจฟ้าแล้วนะ” หน้าตาจริงจังและน้ำเสียงดุของบดินทร์ทำให้เพียงฟ้าหน้าเจื่อน หญิงสาวจึงถอยมายืนอยู่ข้างหลังเพียงขวัญ“ใจเย็นๆนะคะพี่ดิน รีบตามไปคุยกับแก้วก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวกลับถึงบ้าน พ่อกำนันกับแม่ติ๋มเห็นร้องไห้ฟูมฟายจะเป็นเรื่องใหญ่เอาได้ ทางนี้ขวัญจะจัดการฟ้าเองค่ะ” เพียงฟ้าชักสีหน้าไม่พอใจ หญิงสาวสะบัดหน้าให้ทั้งสองก่อนจะเดินกระทืบเท้าเข้าไปในบ้าน“ขอโทษแทนฟ้าด้วยนะคะพี่ดิน รีบไปเถอะค่ะ ป่านนี้แก้วคงขวัญเสียแย่แล้ว เอ่อ...ว่าแต่พี่ดินมีธุระอะไรกับขวัญหรือเปล่าคะ”“แก้วบอกว่าคุณเหมโทรไปบอกให้มาอยู่เป็นเพื่อนขวัญ วันนี้พี่ว่างพอดีเลยอาสามาด้วย แต่คงไม่ได้อยู่คุยกันแล้วล่ะ พี่ขอตัวก่อนนะ

“ก็ไม่ต้องมาบอก ไม่ต้องมาสอน ไม่ต้องมายุ่ง ปล่อยแก้วเลยนะ บอกให้ปล่อย” เด็กสาวเริ่มดิ้นรนอีกครั้ง ระดมทุบไปสุดแรงที่บ่าซึ่งตัวเองกัดจนได้แผลอย่างลืมตัว“โอ๊ย!” บดินทร์ปล่อยมือออกจากร่างเด็กสาว โอดโอยด้วยสีหน้าเหยเกเจ็บเกินจริง ชายหนุ่มกุมบาดแผลที่มีเลือดซึมไว้แน่น“พี่ดิน! เจ็บมากมั้ย แก้วขอโทษ” แก้วใจตกใจกับอาการของเขา เด็กสาวไร้เดียงสาหรือจะตามทันมารยาของชายหนุ่มผู้ผ่านโลกมามากกว่าเกือบแปดปีได้ บดินทร์ก้มหนาโอดโอยอย่างสมบทบาท ในขณะที่พยายามซ่อนยิ้มอย่างยากเย็น“เจ็บมาก แผลน่าจะอักเสบ” ชายหนุ่มงัดมารยาชายร้อยเล่มเกวียนออกมาใช้“ไปหาหมอกันเถอะ เดี๋ยวแก้วปั่นจักรยานเอง พี่ดินนั่งซ้อนท้ายไปนะคะ” เด็กสาวร้อนรนกับอาการบาดเจ็บของคนรัก พยายามฉุดให้เขาลุกขึ้นยืน บดินทร์ยิ้มเจ้าเล่ห์กระตุกแขนของคนที่ลุกขึ้นยืนให้ล้มทับลงมาบนร่างตน แล้วกอดรัดไว้แน่นอีกครั้ง“พี่ดิน!”“ครับ” เสียงขานรับรื่นเริงจนเด็กสาวเริมเอะใจ แต่ก็สายไปเสียแล้ว เมื่อบดินทร์เบี่ยงเบนประเด็นไม่ให้เธอโกรธได้สำเร็จ แถมด้วยการโอบกอดร่างที่เกยทับบนร่างตนเองไว้แน่น เพื่อจะปรับความเข้าใจกั

“คุณนิธิเป็นผู้ชายอายุสี่สิบสองปี สถานภาพโสด ส่วนสูงอืม...น่าจะสูงน้อยกว่าผมสามเซ็น ก็น่าจะสูงราวๆหนึ่งร้อยแปดสิบเซ็น น้ำหนัก...อันนี้ไม่ทราบจริงๆ เอาเป็นว่าหุ่นบางกว่าผมนิดนึง ไว้ผมรองทรง แต่จัดทรงผมหวีเรียบแปล้เรียบร้อยตลอดเวลา ใส่แว่น แต่แว่นไม่หนาเท่าไรนะ หน้าตาก็พอใช้ได้ ผมว่าดูดีเลยล่ะ แต่ก็หล่อน้อยกว่าผมนะ” เพียงขวัญค้อนวงเล็กๆให้ชายหนุ่ม เธอไม่ได้อยากรู้ละเอียดซะขนาดนั้นสักหน่อย“ขวัญอยากรู้แค่ว่าเขาไว้ใจได้ใช่มั้ยคะ” เหมันต์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะเริ่มพูดต่อ ขณะที่สายตากวาดมองไปบนถนนในยามโพล้เพล้“คุณนิธิทำงานกับคุณพ่อมานานแล้ว จนกระทั่งคุณพ่อเสีย ผมก็ได้คุณนิธินี่แหละคอยช่วยสอนงาน เป็นคนที่ผมไว้ใจที่สุดแล้ว อ้อ...คุณนิธิเป็นเจ้าของหุ้นในบริษัทของเราด้วยนะห้าเปอร์เซ็น คุณพ่อโอนให้ตอนที่ท่านยังไม่เสีย ท่านรักและไว้ใจเขามาก และผมก็เชื่อว่าคุณพ่อดูคนไม่ผิด เป็นไง...สบายใจหรือยัง”“ค่ะ เอ...ว่าแต่บ้านคุณนิธิเขาอยู่ไหนคะ คุณเหมวานให้เขาไปรับฟ้าแบบนี้ ไม่ลำบากแย่หรือคะ” หญิงสาวถามอย่างเป็นกังวล“คุณนิธิอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรแถวๆถนนเลี่ยงเมือง ผมโอนก

“ขวัญ ขวัญอยู่ไหน” เพียงฟ้าเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากใช้เวลาอีกสามสิบนาทีอยู่ในนั้น หญิงสาวออกมาในสภาพผ้าขนหนูพันกายผืนเดียวและมีผ้าเล็กอีกผืนหนึ่งโพกศีรษะไว้ เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับของเพียงขวัญจึงทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างไม่พอใจ“ไปไหนของเขา จะใช้ให้มาเป่าผมให้หน่อย” หญิงสาวเดินไปเคาะประตูห้องนอนปังๆ แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ด้วยความเอะใจ เพราะรู้ดีว่าตนเองใช้เวลาในห้องน้ำค่อนข้างนาน เพียงฟ้าจึงรีบวิ่งไปที่ประตู เพื่อจะดูว่ารถยังอยู่หรือเปล่า หากแต่เมื่อเปิดประตูออกไปก็ต้องผงะ เมื่อผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็นหน้า หวีผมเรียบแปล้สวมแว่นสายตา มายืนจังก้าอยู่ตรงประตูในท่าเตรียมเคาะพอดี สายตาภายใต้กรอบแว่นนั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เพียงฟ้าได้สติในตอนที่เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง หญิงสาวรีบปิดประตูกดล็อกทันที แล้ววิ่งหนีไปนั่งหลบอยู่หลังโซฟา ทั้งตกใจทั้งกลัว เพียงขวัญกับเหมันต์คงจะออกไปแล้วแน่ๆ เมื่อกี้เธอไม่เห็นรถจอดอยู่ด้านนอก คนอะไรนิสัยไม่ดีทั้งสองคนเลย ไม่รู้จักรอ นี่กะจะปล่อยให้เธออยู่บ้านคนเดียวล่ะสิ น่าเจ็บใจนักนิธิยืนหันรีหันขวางอยู่หน้าประตู พยายามเรียก