All Chapters of เล่ห์รักพรางสิเน่หา: Chapter 61 - Chapter 70

เพื่อปกป้องเจ้านายที่ถูกผู้มีพระคุณฝากฝังไว้ก่อนสิ้นใจ เขาคงต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่างเสียแล้ว“คุณก็จะหมดสิทธิ์เป็นเมียคุณเหม” น้ำเสียงเข้มจริงจังและสายตาที่กวาดมองเธอไปทั้งร่างอย่างประเมิน ทำให้เพียงฟ้าผงะ กระถดกายหนีจนหลังชนฝา ฝืนยันกายลุกขึ้นยืนโดยใช้หลังพิงผนังไว้“ไอ้บ้า อย่าทำอะไรบ้าๆนะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย กรี๊ด!” มือใหญ่ฉีกดึงชุดสวยออกอย่างไม่ปราณี หญิงสาวดิ้นรนทั้งถีบทั้งเตะแต่ก็ทำได้ไม่ถนัดเพราะยังรู้สึกเจ็บจากการถูกทุ่มลงพื้น จนกระทั่งไม่เหลือผ้าผ่อนติดกายสักชิ้น เพียงฟ้าจึงยืนหอบหายใจหนักใช้สองมือปิดส่วนสงวนของกายสาวไว้พัลวัน จ้องมองหน้าคนเปลือยท่อนบนด้วยความเกลียดความกลัวสุดขีด นิธิยกยิ้มสะใจ ผู้หญิงร้ายกาจก็ต้องเจอคนร้ายกาจอย่างเขานี่แหละถึงจะสาสม“กรี๊ด! อื๊อๆๆ” ร่างใหญ่โถมกายตรึงร่างบางกับผนัง ใช้ริมฝีปากประกบปิดปากบาง กดทับรุนแรงจนหญิงสาวรู้สึกเจ็บจนต้องเผยอปากออก เปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนล่วงล้ำเข้าไปสำรวจโพรงปากนุ่มอย่างอุกอาจ ผิวเนื้อเนียนนุ่มถูกลูบคลำสำรวจไปทั่วทุกตารางนิ้ว ทรวงอกอวบถูกบีบเคล้นรุนแรงตามอารมณ์ร้อนของคนตัวใหญ่ ก่อนจะเลื่อนต่ำ

“ขวัญ” เหมันต์เรียกชื่อหญิงสาวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ลดสายตาลงจับจ้องกลางกายสาว นิ้วโป้งสัมผัสไล้คลึงเนินเนื้อเบาๆ ก่อนจะกดแรงจนจมลงตามรอยปริแยก เพื่อสัมผัสกับเม็ดเนื้อนุ่มนิ่มที่ไวต่อการกระตุ้นเร้าทั้งที่ยังมีผ้าลูกไม้ขวางกั้นไว้“คุณเหม” ร่างสาวสั่นสะท้าน นิ้วร้อนที่คลึงวนผ่านผ้าลูกไม้ให้ความรู้สึกสากระคายจนเกิดความเสียดเสียวแปลกใหม่ กายสาวจึงหลั่งน้ำหวานออกมาเอ่อซึมเปียกผ้าเนื้อบางจนชุ่มฉ่ำ เหมันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ผ้าลูกไม้เบาบางยามเปียกชื้นน้ำหวานจากกายสาวช่างน่ามองเหลือเกิน“นิดเดียวนะครับคนสวย ผมอยากกินคุณใจจะขาดอยู่แล้ว” ไม่ใช่ประโยคขออนุญาต แต่เป็นประโยคบอกเล่า เหมันต์กดนิ้วแรงบดขยี้ซ้ำ โน้มใบหน้าเข้าใกล้ดูดเม้มไปตามต้นขาเนียน จมูกโด่งซุกไซ้สูดดมเอาความหอมอย่างหิวกระหาย เพียงขวัญครางเสียงหวาน แอ่นสะโพกเด้งเข้าหานิ้วโป้งอย่างร้อนแรง สัมผัสจากนิ้วร้อนที่ผ่านผ้าบางๆมาช่างเร่าร้อนรุนแรง เหมันต์ขยับนิ้วเร่งจังหวะอีกไม่กี่ครั้ง เสียงหวานก็กรีดร้องดังก้องห้อง น้ำผึ้งหวานเอ่อล้นทะลักทะทายเปรอะเปื้อนผ้าลูกไม้สีสวย มือใหญ่สองข้างจับตรึงสะโพกมนไว้แน่น ชายหนุ่มซุก

“คุณฟ้า” มือใหญ่จับบ่าบอบบางเขย่าเบาๆ เพียงฟ้าปรือตาขึ้นมานิดเดียวแล้วก็หลับต่อ แต่เพียงครู่เดียวดวงตากลมโตก็ลืมขึ้นเต็มตา ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นนั่งกระถดถอยหนีอย่างหวาดหวั่นทันที เมื่อเห็นหน้าของคนที่นั่งอยู่บนเตียงเดียวกับตน“ไปอาบน้ำ ผมจะพาคุณไปเก็บของที่บ้านสวน และจะไปส่งที่กรุงเทพ” เพียงฟ้ากำผ้าห่มไว้แน่น มองคนที่ทำร้ายตัวเองด้วยแววตาเคียดแค้น“ฉันไม่ไปไหนกับแก ฉันจะไปหาพี่เหม ฉันจะฟ้องพี่เหมว่าแกข่มขืนฉัน”“ก็แล้วแต่นะ อยากให้คนอื่นรู้ว่าคุณเป็นเมียผมแล้วก็ป่าวประกาศบอกไปเลย หรือถ้ากลัวใครไม่เชื่อผมมีคลิปให้คุณเอาไปยืนยันด้วยนะ ทีนี้คงไม่ใช่เฉพาะคุณเหมที่รู้ คนทั้งประเทศก็คงได้รู้กันหมดว่าคุณเป็นเมียผม” เพียงฟ้ากลอกตาไปมาคิดตามที่นิธิพูด“คลิปอะไร แก...แกอัดคลิปไว้เหรอ ไอ้เลว ไอ้ชาติชั่ว ฉันจะฆ่าแก กรี๊ดดด” เพียงฟ้าโถมเข้าหาร่างใหญ่ เธอเจ็บปวดทั้งกายทั้งใจเจียนตายที่ถูกย่ำยี แล้วนี่ยังถูกอัดคลิปไว้แบล็คเมล์ด้วยหรือ วันนี้ไม่เธอก็ไอ้คนเลวคนนี้ก็ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าไปมองหน้าใครได้อีกแล้ว“ไอ้แก่ ไอ้เลว ฉันจะฆ่าแก ฮือๆๆ”

“ก็เมียสวยนี่ เลยต้องหวง”“สาวๆในหมู่บ้านก็สวยตั้งหลายคนค่ะ ไม่ต้องมาทำปากหวานแถวนี้เลย” เพียงขวัญเถียงยิ้มๆ“สาวคนไหนก็ไม่สวยเท่าคนนี้” จมูกโด่งกดหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่“เมียผมสวยที่สุด” เหมันต์กระซิบบอกแล้วรัดร่างในอ้อมกอดแน่นขึ้น แนบแก้มกับเรือนผมหอมกรุ่น แค่ได้กอดเธอไว้แบบนี้เขาก็รู้สึกดีจนอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้นานๆเพียงขวัญระบายยิ้มกว้างกับคำชม หญิงสาววางมือบางทาบลำแขนแกร่งที่โอบรัดตัวเองอยู่ รับรู้ได้ถึงไออุ่นจากอกกว้างที่แผ่มายังร่างตน ต่างคนต่างนิ่งเงียบอยู่ในความคิดของตนเอง ถึงแม้ไม่ได้พูดอะไรกัน แต่หัวใจกลับพองโตฟูฟ่องอิ่มเอมจนเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว รัก...รู้สึกดีแบบนี้เองหรือ  เมื่อเพียงฟ้ากลับไปแล้วทุกอย่างเริ่มเข้าสู่ความปกติสุข เพียงขวัญโทรหามารดาบุญธรรม และรู้ว่าน้องสาวกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย จึงค่อยสบายใจ หญิงสาวใช้เวลาร่วมกับเหมันต์อย่างมีความสุข ทุกนาทีที่ผ่านไปทำให้หัวใจเธอรักเขามากขึ้นทุกวัน เธอได้เรียนรู้ว่าผู้ชายขี้เอาแต่ใจคนนี้ ใส่ใจเธอมากกว่าที่คิด ถึงแม้เขาจะปากร้ายแต่เหมันต์ไม่เคยทำร้ายเธอ เขาเป็นขี้อ

“เสียงใครน่ะแก้ว” เพียงขวัญขยับตัวเข้าใกล้เด็กสาว แก้วใจถอนหายใจเบาๆ“เสียงพี่ดินค่ะ”“พี่ดิน!” เพียงขวัญเบิกตากว้าง มองตามเด็กสาวที่ลุกไปเปิดไฟแล้วเดินไปที่หน้าต่าง ก่อนจะรีบลุกตามไปยืนข้างกัน ภาพบดินทร์กำลังใช้บันไดลิงพาดกับวงกบหน้าต่าง แล้วปีนขึ้นมาทำให้หญิงสาวเบิกตากว้าง“มาทำไม” แก้วใจถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะยังงอนเรื่องที่เขาชมคนอื่น ถึงจะเป็นคนอื่นที่เธอรักดังพี่สาวแท้ๆก็เถอะ เพียงขวัญมองหน้าเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างกันสลับกับมองบดินทร์ที่ตอนนี้มายืนอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้ว“คิดถึงแก้ว” บดินทร์รู้ว่าเด็กสาวงอนอยู่ก็ออกตัวอ้อนสุดตัว เด็กสาวถูกบอกคิดถึงยืนบิดกายอายม้วนต้วน สองหนุ่มสาวยืนมองหน้ายิ้มให้กันไม่พูดไม่จา“อะแฮ่ม!” เพียงขวัญกลายเป็นอากาศธาตุไร้ตัวตน กระแอมกระไอแสดงตนให้ทั้งสองสนใจเธอบ้าง“ขวัญ/พี่ขวัญ” สองหนุ่มสาวเรียกชื่อเธอขึ้นพร้อมกัน“ค่า...ยังมีขวัญอยู่ในห้องนี้อีคนหนึ่งค่ะ” บดินทร์ยิ้มเจื่อน ส่วนแก้วใจก้มหน้าเอียงอาย เพียงขวัญกระตุกแขนเสื้อชายหนุ่มดึงไปคุยกันที่มุมห้อง“พี่ดินปีนเข้าห้องแก้วแบบนี้ไม่ได้นะคะ