บททั้งหมดของ Seductress Unforgotten: บทที่ 131 - บทที่ 140

Mabilis siyang sumunod at agad na naroon ang kanyang ari, pumasok muli sa kanyang puki habang hinahawakan ang kanyang mga suso."Ahh...Lance..Mas malalim pa please..mas matindi at mas mabilis ahhh...." Magiging maganda ito. Maaari niyang ipasok nang malalim muli at malamang ay makatagpo ng isa pang orgasmo. Wala nang pakialam si Monica kung marinig ng ibang silid ang kanyang mga bulong ng kaligayahan.Ang mga kamay ni Lance ay nasa lahat ng dako, hinahaplos ang kanyang katawan na parang hindi niya alam kung saan unang hahawakan. Hinila niya ang kanyang mga utong hanggang sa maging matigas ang mga ito, pagkatapos ay hinawakan ang mas mabigat na ilalim ng kanyang mga suso at piniga ang mga ito nang magkasama."Yumuko ka," sabi niya sa kanyang tainga. “Maaabot ko nang husto ang loob mo mula sa anggulong iyon.”Hindi inisip ni Lance na maaari pa siyang lumalim kaysa sa dati, pero nahulog siya pasulong, ang kanyang mga palad ay lumubog sa impiyernong kama.Pinagkabit niya ang kanyang mg

Natahimik si Bianca sa kabilang linya. Ramdam niya ang panggigigil at desperasyon sa boses ng kaibigan."Monica, ano bang pinaggagawa mo?!" may halong takot at kaba ang boses nito.Ngunit sa halip na sumagot nang diretso, napangiti si Monica—isang mapanlinlang na ngiti na punong-puno ng determinasyon."Hindi niya ako pwedeng talikuran, Bianca. Lalo na ngayon. Hindi na siya makakatakas."Naglakad siya papunta sa salamin, tinitigan ang sarili at hinaplos muli ang kanyang tiyan."Kailangan ko lang hintayin ang resulta. Pero kung hindi ito magtagumpay… gagawa ako ng paraan para siguruhing hindi siya makakawala sa akin."Sa kabilang linya, napalunok si Bianca. Alam niyang seryoso si Monica. At alam din niyang hindi ito uurong sa kahit anong paraan—kahit pa ito’y mapanganib at mali."Monica, huwag mong ipilit ang sarili mo sa taong hindi ka mahal. Hindi mo pwedeng kontrolin ang buhay niya—"Ngunit agad siyang pinutol ni Monica."Kung si Apple ang pipiliin niya… edi aalisin ko siya sa equati

Ang Emerald Malls ay puno ng tao. Karaniwan ito sa isang weekend kung kailan dagsa ang mga mamimili at pamilya na namamasyal. Ngunit para kay Lance, hindi ito isang ordinaryong araw. May bumabagabag sa kanya—isang hindi maipaliwanag na pakiramdam. Habang naglalakad siya papunta sa opisina niya sa loob ng mall, hindi niya alam na sa isang sulok ay naroon si Monica—nakamasid, tahimik, at may mahigpit na hawak sa loob ng kanyang coat. "Lance!" Nagulat siya nang biglang sumulpot si Mia mula sa kabilang hallway. Hawak nito si Amara, na masiglang nakatingin sa kanya. "Dada!" tawag ng bata habang hawak ni Mia si Amara papalapit sa kanya. Mabilis niyang sinalubong ang anak at binuhat ito. "Kamusta ang baby ko?" "Napadaan kami dito ni Apple at tumawag ang kliyente niya. Nagkataon, nakita ka namin, buti na lang," saad ni Mia. Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Lance, kahit alam niyang may bumabagabag pa rin sa kanya. "Talaga? Saan si Apple?" Bumuntong-hininga si Mia. "Nasa loob ng aes

Makalipas ng isang buwanSa isang marangyang opisina ng isang kilalang kompanya, tahimik na nakaupo si Lance sa harap ng kanyang mesa. Nakakunot ang kanyang noo, hawak ang isang sobre na galing sa isang ospital. Halos hindi siya makahinga sa bigat ng emosyon habang dahan-dahang binuksan ito.Nang mabasa niya ang nakasulat, tila binagsakan siya ng langit at lupa."POSITIVE."Napapikit siya nang mariin. Napailing. Napahigpit ang hawak niya sa papel.Buntis si Monica.Nasa isang madilim na kwarto si Monica, nakaupo sa gilid ng kanyang kama, hawak ang pregnancy test sa nanginginig niyang mga kamay.Naiiyak siya.Hindi dahil sa saya, kundi dahil sa matinding pangamba.Hindi ito ang iniisip niyang magiging buhay niya. Hindi ito ang inakala niyang mangyayari.Dapat masaya siya—dapat siya ang nananalo! Pero bakit parang siya ang natalo?Bakit parang siya ang unti-unting nadudurog?Hindi niya namalayang tumulo ang luha niya habang paulit-ulit niyang binabanggit ang pangalan ni Lance."Lance...

Napapikit si Lance, pilit inaayos ang magulong isip.Galit na galit si Lance habang nakatayo sa harapan nina Monica at Rene. Nanginginig ang kanyang mga kamay, hindi sa takot kundi sa matinding inis na pilit niyang pinipigilan."Monica, anong drama na naman 'to?" madiing tanong niya, puno ng panunuya ang kanyang tinig. "Una, gusto mong magpakamatay—hindi ba pangba-blackmail 'yon? Ngayon naman, ginagamit mo ang bata para igapos ako sa isang kasal na hindi ko kailanman ginusto?"Humalakhak si Monica, mapait at puno ng hinanakit. "Blackmail? Ikaw ang dapat magreklamo? Lance, hindi mo ba naisip kung bakit tayo humantong dito? Dahil ikaw mismo ang gumawa ng paraan!""Ako?!" Mariing itinuro ni Lance ang sarili, ang kanyang panga’y mahigpit na nagkuyom. "Ako ang biktima dito, Monica! Nilasing mo ako! May nilagay ka sa inumin ko! At ngayon, nagbunga ang panloloko mo, gusto mong ipilit sa akin ang buhay na gusto mo? Huwag mo akong gawing tanga!"Namula sa galit si Monica. "Panloloko? Anak mo a