《ครัวคุณชายไม่ขายอ้อย》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

“วันนี้เราจะแข่งขันปรุงอาหารจากวัตถุดิบตามโจทย์ภายในระยะเวลาที่กำหนด วัตถุดิบที่เรานำมาในวันนี้ได้รับการรับรองความปลอดภัยในการบริโภคแล้วแต่ยังไม่พบวิธีปรุงให้รสชาติอร่อย ทารายการหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ชิมอาหารจานเด็ดจากคุณนะ” คำตอบไม่ได้มาจากแอนโธนีหรือรูดอล์ฟ แต่เป็นหญิงสาวหน้าตาดีเจ้าของทรงผมรูปช่อดอกไม้ที่ดูงดงามวิจิตร แต่น่าเสียดายที่เส้นผมของเธอเป็นสีส้มกับสีเขียวสะท้อนแสงที่ชวนแสบตา แถมยังมีแถบแสงขนาดเท่าเส้นด้ายแทรกอยู่ตามเรือนผมมองเห็นเป็นไฟวิ่งราวกับป้ายโฆษณา ชายนึกขอบคุณที่เจ้าหล่อนเลือกใส่ชุดกระโปรงสีดำสนิทแทนที่จะเป็นชุดสีแสบสันเหมือนทรงผม หาไม่แล้วเขาคงจะปวดตาแน่ๆพิธีการสาวพูดต่อไปว่า “ในด้านการตัดสินเราจะทำการตัดสินด้วยคะแนนจากส่วน ส่วนแรกคิดเป็นหกสิบเปอร์เซนต์ของคะแนนทั้งหมด โดยจะเป็นคะแนนจากคณะกรรมการอันเป็นนักชิมชื่อดัง” กล่าวถึงตรงนี้หล่อนก็หันไปแนะนำคณะกรรมการ ชายไม่รู้จักคนเหล่านั้นแต่ก็พอจะเดาจากคอมคิดเห็นที่ว่ิงอยู่ในช่องสนทนาได้ว่าแต่ละคนมีชื่อเสียงไม่เบา“และคะแนนอีกสี่สิบเปอร์เซนต์ที่เหลือจะเป็นคะแนนโหวตจากผู้ชมทางบ้าน ซึ่งทางเราจะจำกัดระยะเวลาในการลงคะแนน

“ผมก็ยังเสียวๆ อยู่ดีนั่นแหละ มีดมันยาวแบบนี้เกิดหลุดมือขึ้นมาคงยุ่งน่าดู” ชายตอบขำๆ จากนั้นก็ทำงานต่อไป เขาไม่ได้เร่งมือเพราะเกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุ แต่กระนั้นก็ไม่ได้ช้าจนเกินไป อย่างน้อยๆ เขาก็แกะหอยนางรมเสร็จก่อนที่วัตถุดิบหลักจะมาส่งชายนำเนื้อหอยไปล้างน้ำเกลือซ้ำอีกครั้งหนึ่งเพื่อลดกลิ่นคาว เสร็จแล้วก็เอาหอยไปต้ม แวะคนหม้ออีกสามใบที่ต้มซุปไว้เล็กน้อยเพื่อขูดเอาส่วนที่แห้งติดขอบหม้อลงไปรวมกับน้ำที่เหลือ เสร็จแล้วก็หันไปเตรียมวัตถุดิบอื่นๆ ต่อจวบจนกระทั่งวัตถุดิบหลักมาถึง ซึ่งมันก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่ทางฝั่งสถาบันวิจัยอาหารโบราณได้รับวัตถุดิบหลักเช่นกัน ชายคิดว่าบางทีทางรายการคงกำหนดถ่วงเวลาเอาไว้ให้ของมาถึงพร้อมๆ กันจะได้ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ“ก่อนอื่นก็เตรียมมะระ” พ่อครัวหนุ่มพึมพำบอกบทตัวเองพลางหยิบมะระมาล้างทำความสะอาดอย่างเบามือ จากนั้นก็ลงมือหั่นหัวท้ายออกก่อนจะผ่าครึ่งเพื่อให้ง่ายต่อการคว้านไส้ แน่นอนกว่าการกระทำของเขาย่อมต้องถูกเปรียบเทียบกับพ่อครัวอีกคนอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากชายหันไปมองช่องแสดงความคิดเห็นสักนิดเขาก็จะพบว่าผู้คนกำลังแลกเปลี่ยนความเห็นกันอย่างออกรสเลย

เนื้อหมู เนื้อไก่ และเห็ดหอมที่ค่อนข้างแห้งแล้วถูกนำมาปั่นด้วยเครื่องปั่นทีละอย่างจนละเอียด “ยังชื้นอยู่แฮะ” พ่อครัวหนุ่มพึมพำก่อนจะหยิบกระทะขึ้นตั้งไฟแล้วเริ่มลงมือคั่ววัตถุดิบป่นเหล่านั้นท่ามกลางความสงสัยของผู้ชมและพิธีกร“เชฟชายกำลังทำอะไรอยู่หรือ?”“ผมกำลังทำผงปรุงรสน่ะ” ชายตอบขณะที่มือก็ยังคนไก่ป่นในกระทะต่อไป เขาไม่กล้าหยุดมือนานนักเพราะกลัวว่าเนื้อจะไหม้ เขาต้องการกลิ่นหอมของเนื้อไก่ไม่ใช่กลิ่นไหม้“ผงปรุงรสแบบที่คุณเพิ่งวางขายพร้อมกับซอสและน้ำสลัดใช่ไหม?”“ใช่ แต่ที่วางขายจะมีวัตถุดิบมากกว่านี้ ครั้งนี้ไม่ค่อยมีเวลาผมก็เลยใช้แค่โปรตีนกับเห็ดหอมที่มีรสชาติเข้มข้นเท่านั้น”“แล้วแบบนี้มันจะต่างกับการใส่เนื้อสัตว์ลงในอาหารยังไง?” เหม่ยลี่ถามคำถามคาใจของใครอีกหลายๆ คน ข้อความทำนองนี้ยังคงผุดขึ้นมาในช่องสนทนาจนพิธีกรสาวที่มีสมองอันยอดเยี่ยมถึงกับรู้สึกวิงเวียน“แล้วคุณคิดว่าจะใส่เนื้อสัตว์สดๆ ลงไปในอาหารได้สักกี่กรัมกันเชียว? ผมว่าแทนที่จะปรุงรสมันจะอิ่มเอาเสียก่อน ทำให้แห้งแบบนี้จะช่วยกำจัดน้ำส่วนเกินไปได้ ทีนี้เราก็จะได้รสชาติของเนื้อมากขึ้นแล้ว”“แบบนี้นี่เอง” พิธีกรสาวพยักหน้า ก

“งั้นก็สู้ๆ นะเชฟ” เหม่ยลี่ให้กำลังใจก่อนจะเดินไปดูความคืบหน้าทางฝั่งรูดอล์ฟบ้าง ตอนนี้หัวหน้าพ่อครัวแห่งสถาบันวิจัยอาหารโบราณกำลังสกัดสารที่ทำให้เกิดความขมออกมาจากมะระอยู่ เครื่องมือเครื่องใช้ของเขาค่อนข้างซับซ้อนเหมือนอุปกรณ์ในห้องทดลองวิทยาศาสตร์ ชายเหลือบมองครั้งหนึ่งก็รู้สึกปวดหัวแล้ว‘ล้ำกว่าโมเลคิวลาร์*อีกมั้ง เอหรือว่าเป็นโมเลคิวลาร์แนวใหม่?’ ยิ่งคิดชายก็ยิ่งขนลุก เขาไม่ได้เกลียดวิชาวิทยาศาสตร​์แต่ถ้าให้เรียนลึกๆ จนนำมาประยุกต์ใช้กับการทำอาหารได้แบบนี้เขาก็ไม่ไหวเหมือนกัน*(โมเลคิวลาร์แกสโตรโนมี)‘ลำพังแค่ทำเบเกอรี่พื้นฐานก็จะตายแล้ว’ ชายคิดพลางหรี่ตาจ้องเนยในชาม เขาคิดว่ามันน่าจะฟูได้ทีแล้ว อย่างน้อยๆ ก็ดูมีเนื้อ ไม่เหลวเหมือนแป้งแพนเค้ก และแม้จะไม่ค่อยมั่นใจนักเขาก็ตัดสินใจที่จะไม่ตีเนยต่อ ชายหนุ่มหยิบฝักวนิลลาที่เตรียมไว้มาผ่าและขูดเอาเนื้อด้านในออกมาและใส่ลงในชามผสม คนให้วานิลลากระจายทั่วกันดีแล้วก็เทส่วนผสมแห้งลงไป จากนั้นก็ใช้ไม้พายตะล่อมส่วนผสมทั้งหมดให้เข้ากัน ขั้นตอนนี้ชายพยายามใช้เวลาให้น้อยที่สุดเพราะรู้มาว่าหากคนส่วนผสมนานเกินไปจะมีผลต่อรสสัมผัสของคุกกี้เมื่ออบเสร็

เนื่องจากตัดสินใจว่าจะชงกาแฟใส่ขิงชายจึงต้องสั่งเมล็ดกาแฟจากทางรายการมาเพิ่ม แน่นอนว่าการจัดส่งจากซูเปอร์มาร์เก็ตนั้นรวดเร็วมาก ทว่าชายก็ไม่ได้รีบร้อนนำมาใช้เพราะถึงอย่างไรเขาก็ยังไม่ได้อบคุกกี้เลย นอกจากนี้เขาก็ลืมทำของหวานอีกอย่างที่ควรจะเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างไอศกรีมด้วย“ผลไม้...เอาเป็นอะไรดีนะ?” ชายพึมพำพลางนึกว่าอะไรที่กินคู่กับพริกเกลือแล้วอร่อยบ้าง รายการผักผลไม้มากมายพลันผุดขึ้นมาจนเลือกไม่ถูก เพราะโดยพื้นฐานแล้วผลไม้รสเปรี้ยวไม่ว่าชนิดไหนพอกินกับพริกเกลือก็อร่อยทั้งนั้น แม้แต่ผลไม้หวานๆ เองก็กินกับพริกเกลือได้เช่นกันหลังจากชั่งใจอยู่พักหนึ่งชายก็หยิบสับปะรด ราสเบอร์รี สตรอว์เบอร์รี เลมอน มะม่วงสุก เสาวรส และแตงโมออกมาจากลังวัตถุดิบ ผลไม้ทั้งหมดถูกล้างทำความสะอาดอย่างดี พวกเบอร์รีนั้นแค่ล้างและตัดขั้วออกก็เป็นอันใช้ได้ ส่วนที่เหลือยังต้องปอกเปลือกและหั่นให้เรียบร้อยเสียก่อน ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาชายจึงเอาเบอร์รีทั้งหมดไปแช่ไว้ในช่องแช่แข็งพิเศษการแช่แข็งผลไม้แบบนี้เป็นวิธีประหยัดเวลาที่เขาเรียนรู้มาระหว่างที่ต้องรับผิดชอบขนมในงานโรงเรียน ตอนนั้นพวกเขาเปิดคาเฟ่มีกา