《ครัวคุณชายไม่ขายอ้อย》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

“เอาเถอะ มันก็ไม่ได้มีความเป็นนมมากขนาดนั้นหรอก ถ้าเทียบกับนมข้นหวานรสสตรอว์เบอร์รีความเป็นนมจะน้อยกว่าแต่รสเปรี้ยวชัดเจนกว่า ผมว่ามันน่าจะเหมือนกันน้ำผลไม้ปั่นที่เนื้อสัมผัสนุ่มเหนียวแบบไอศกรีมน่ะ”“ว้าว เชฟบรรยายได้น่าอร่อยมากเลย ฉันว่าผู้ชมทางบ้านคงอยากชิมใจจะขาดแล้วแน่ๆ เลย” แม้จะกังขาอยู่บ้างแต่เหม่ยลี่ก็คลี่ยิ้มทำสีหน้าตื่นเต้นได้อย่างเป็นธรรมชาติ และยังทำหน้าที่พิธีกรได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว- ใช่ๆ เชฟพูดซะมันกลายเป็นสุดยอดของหวานไปเลย อยากรู้จริงๆ ว่ารสชาติจะเหมือนที่เชฟบอกไหม- อาจจะแค่พูดให้ฟังดูดีก็ได้นะ- ไม่ก็คนโบราณมีรสนิยมด้านรสชาติย่ำแย่กว่าที่เราคิด- เชฟทำอะไรก็อร่อยนะ นมข้นหวานรสสตรอว์เบอร์รีก็อร่อยมาก- ใช่ๆ อร่อยมาก ฉันชิมผ่านไลฟ์สดของน้องโนเอล อยากชิมไอศกรีมของเชฟเร็วๆ จัง- ใดๆ ก็แล้วแต่ ฉันอิจฉาทีมงานหรือใครก็ตามที่จะได้ชิมอาหารของเชฟจริงๆ มากเลย- อิจฉา +1- อยากกินด้วย! เชฟจะทำไอศกรีมขายไหม?- จริงด้วย เชฟขายไอศกรีมที!ความคิดเห็นทั้งหมดของผู้ชมตกอยู่ในสายตาของเหม่ยลี่ หญิงสาวคลี่ยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์จนชายที่บังเอิญหันไปเห็นพอดีรู้สึกระแวงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหต

“ใครจะกินเกลือเป็นช้อนได้กันล่ะเชฟ”“ใช่ไหมล่ะ พริกก็เหมือนกันนั่นแหละ ผมว่าสำหรับคนที่ไม่เคยกินเผ็ดหรือกินเผ็ดไม่เก่งกินรสอ่อนๆ จะดีกว่า พอชินแล้วค่อยปรับรสให้จัดขึ้นจนถึงจุดที่ถูกใจ”“หมายความว่าในยุคของเชฟเองก็มีรสเผ็ดหลายระดับหรือ?”“ใช่” ชายพยักหน้า เขาขยายความต่อไปอีกว่า “แต่ละคนก็มีความชอบแตกต่างกันไป ส่วนใหญ่ก็ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมที่เติบโตมา ทำนองว่าถ้าคนรอบข้างชอบกินเผ็ดก็จะมีแนวโน้มกินเผ็ดเก่ง ชอบรสเผ็ดจัดอะไรประมาณนั้นแหละ อย่างไรก็ตามรสเผ็ดที่มากจนเกินไปอาจทำลายรสชาติของอาหารได้ ดังนั้นผมแนะนำว่าให้ปรุงเผ็ดอ่อนหรือเผ็ดกลางๆ จะดีกว่า”“เชฟพูดเหมือนว่าฉันจะทำอาหารเองเลยนะคะ” เหม่ยลี่หัวเราะ“แค่พริกเกลือมันไม่ยากหรอก”“นั่นสินะ ว่าแต่นี่นับเป็นอาหารหนึ่งจานหรือเปล่า?” หล่อนหมายถึงสับปะรดจิ้มพริกเกลือที่ดูทำง่ายและรสชาติอร่อย“ผมว่ามันจะง่ายเกินไปนะ” ชายหัวเราะ สมัยก่อนผลไม้จิ้มพริกเกลือถือเป็นของว่างที่เข้าถึงได้ง่าย ง่ายเสียยิ่งกว่าสลัดผักเสียอีก เพราะแบบนั้นเขาก็เลยเลือกทำเป็นไอศกรีมแทน“นั่นสินะคะ” เหม่ยลี่พยักหน้าเห็นด้วยก่อนถามว่า “แล้วนี่เชฟจะเอาไปทำเป็นไอศกรีมหรือ?”

- แต่ผมว่ามันอร่อยดีนะ มันมีความซับซ้อนของรสชาติมากเลยแถมยังมีกลิ่นหอมเอามากๆ อีกด้วย- นายชอบไปได้ยังไง?- ฉันก็ชอบนะ เดี๋ยวคงต้องลองทำกินเองบ้างแล้วล่ะ- เคยคิดว่าเมลอนขมมันขมมาก แต่ถ้าแค่นี้กินได้สบายๆ เลย- มันก็กินได้นะ แต่ถ้าให้เลือก ก็ไม่คิดจะกินหรอกผลตอบรับแบ่งออกเป็นสองฝั่งคือกินกับไม่กินซึ่งก็ไม่เกินความคาดหมายของทีมงานเท่าใดนัก ส่วนตัวคนทำนั้นก็ยังไม่หันไปอ่านความเห็นของผู้ชมอยู่ดีชายส่งมะระผัดไข่ไปแล้วก็ตักมะระยัดไส้ส่งตามไปอีก คราวนี้การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วมากจนเหม่ยลี่ยังไม่ทันชวนคุยเสียด้วยซ้ำ- มะระสองจานติดเลยเหรอเชฟ!- อา...ขอฉันชิมคุกกี้ล้างปากก่อนก็แล้วกันนะ- โอ้! อันนี้อร่อยแฮะ ถึงจะมีรสขมนิดๆ แต่ก็กลมกล่อมมาก- คุณไดแอนดูจะถูกใจรสขมนะ- ขมนิดๆ แบบนี้ไม่ใช่ปัญหานี่นา- โอ๊ะ! เชฟรูดอล์ฟทำอาหารจานแรกเสร็จแล้ว- ในที่สุด! จะได้เปรียบเทียบกันสักทีว่าใครทำได้อร่อยกว่าขณะที่ผู้ชมกำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างออกรส และชายกำลังวุ่นวายกับการนำฟักทองต้มไปบด หัวหน้าพ่อครัวแห่งสถาบันวิจัยอาหารก็นำอาหารจานแรกส่งเข้าระบบของทางรายการอาหารของเขาสมกับเป็นอาหารจากโลกอนา

การแข่งขันทำอาหารระหว่างครัวคุณชายกับสถาบันวิจัยอาหารโบราณเป็นที่จับตามองมาตั้งแต่แรก เมื่อถึงช่วงของการตัดสินที่นักวิจารณ์อาหารชื่อดังตลอดจนนักวิชาการด้านอาหารที่มีชื่อเสียงจำนวนผู้ชมก็เพิ่มขึ้นจนน่าตกใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัฐอดาเนีย จำนวนผู้ชมเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรแล้วคิดเป็นเกือบร้อยละเจ็ดสิบ แทบจะเท่ากับการประชุมกำหนดแผนนโยบายประจำปีเลยทีเดียวหนึ่งในคณะกรรมการคือ แลนดอน หลี่ นักวิจารณ์อาหารชื่อดัง เขาเป็นนักชิมกลุ่มแรกๆ ที่ได้กินไข่ตุ๋นครัวคุณชาย และตอนนี้เขาก็แทบจะอดใจรอที่จะได้ชิมอาหารปรุงสุกฝีมือพ่อครัวคนดังไม่ไหวแล้ว แต่น่าเสียดายที่อาหารของชายต้องใช้เวลาในการจัดส่ง ดังนั้นคณะกรรมการทั้งสามคนจะได้ชิมอาหารของเชฟรูดอล์ฟกันก่อน“จานแรกของผมมีชื่อว่า ‘พันบุปผา’ เป็นการจำลองทุ่งดอกไม้มาไว้บนจานหนึ่งใบ คุณจะได้สัมผัสทุ่งดอกไม้ที่เริ่มแย้มบานด้วยตัวของคุณเอง เพียงเปิดฝาครอบออกเท่านั้น” พ่อครัวเผ่าลีฟผู้มีผิวกายและสีผมคล้ายพฤกษาต้นหนึ่งกล่าวนำเสนอผลงานของตน เขาจงใจเริ่มมื้ออาหารด้วยดอกไม้นานาพันธุ์อันสื่อถึงพื้นเพของตนกรรมการทั้งสามสีสีหน้าแช่มชื่นยามที่ได้เห็นภาพจำลองของทุ่งดอกไม

ลำคอของนักชิมขยับเล็กน้อยยามที่กลืนซุปคำแรกลงไป จากนั้นเขาก็หลับตาครุ่นคิดอยู่สักพักจึงค่อยกล่าวว่า “เป็นความแปลกใหม่ที่ผมไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดี ซุปนี่ทำออกมาได้เข้มข้น มีกลิ่นและรสชาติของโปรตีนตลอดจนเครื่องปรุงอื่นๆ ที่หลอมรวมเข้าด้วยกัน เค็ม หวาน และมีรสชาติอีกอย่างที่แฝงอยู่ทำให้รู้สึกกลมกล่อม อย่างไรก็ตามรสขมที่แฝงอยู่ก็โดดเด่นมาก ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ขมเกินไปจนกินไม่ได้ ผมคิดว่านี่เป็นการนำเสนอเอกลักษณ์ของเมลอนขมที่ดี ส่วนกลิ่นของน้ำซุปเมื่ออยู่ในปากก็ยิ่งชัดเจน ผมได้กลิ่นของเนื้อหมูที่สุกแล้ว กลิ่นน้ำตาลไหม้ กลิ่นเห็ดหอมและอื่นๆ อีกหลายอย่าง มันอวลอยู่ในปากกระตุ้นให้รู้สึกอยากอาหารมาก”คำชมของหลี่ทำให้รูดอล์ฟเผลอชักสีหน้า คนผู้นี้เพิ่งจะวิจารณ์อาหารของเขาในแง่ลบไปหมาดๆ แต่มาตอนนี้กลับเอ่ยชมอาหารหน้าตาอัปลักษณ์ที่ใช้วิธีไร้อารยะปรุงขึ้นมา ช่างเป็นอะไรที่น่าขัดใจจริงๆ“ฟังดูเหมือนคุณหลี่จะชอบอาหารจานนี้นะ” เหม่ยลี่ออกความเห็น“ผมชอบในความเป็นธรรมชาติ ความกลมกล่อม และความกล้าที่จะนำเสนอรสชาติที่ผิดไปจากค่านิยมเดิมๆ” แลนดอน หลี่ สรุปความคิดเห็นของตน กระนั้นเขาก็ยังย้ำว่า “แต่ผมก็