《ครัวคุณชายไม่ขายอ้อย》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

และแล้ววันเปิดตัวสินค้าใหม่ของอดาเนียกรุปที่ทุกคนเฝ้ารอก็มาถึง บนชั้นวางที่เด่นที่ที่สุดสำหรับจัดแสดงสินค้าใหม่ของซูเปอร์มาเก็ตปรากฏกล่องสินค้าชนิดหนึ่งวางเรียงรายอยู่อย่างแน่นขนัด เครื่องหมายการค้ารูปตะวันสาดแสงให้กลิ่นอายแห่งความโบราณอันทรงค่า บรรจุภัณฑ์ใสไร้สีเผยให้เห็นสินค้าที่อยู่ภายใน เปลือกนอกสีน้ำตาลทองเรียบง่ายแต่เพียงเท่านี้ก็สามารถกระตุ้นความตื่นเต้นของใครหลายคนได้แล้ว ผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตตลอดจนผู้ที่เฝ้ารออยู่หน้าเว็บไซต์ต่างก็พุ่งตรงไปยังชั้นวางสินค้าใหม่เป็นอันดับแรก พวกเขาไม่แม้แต่จะเสียเวลาทดลองชิมสินค้า ต่างคนต่างคว้าขนมปังแถวใส่ตะกร้าไปคนละหนึ่งกล่องตามจำนวนสูงสุดที่สามารถซื้อได้ และภายในไม่ถึงสิบนาที ขนมปังของที่วางขายในวันนี้ก็หมดลง“ของหมดแล้ว? ทำไมถึงปล่อยให้หมดได้ล่ะ? ไม่ใช่ว่าสินค้าใหม่จะซื้อได้แค่คนละชิ้นหรอกเหรอ?” ลูกค้าหลายคนเริ่มโวยวาย ฝ่ายพนักงานก็ทำได้เพียงขอโทษและชี้แจงข้อเท็จจริงให้ทราบ และในขณะเดียวกันก็มีคนหัวใสหลายคนเริ่มกอบโกยผลประโยชน์“ใครอยากชิมขนมปังซันชายน์มาชิมกับผมได้นะ!” ใครบางคนตะโกนขึ้นมาจากพื้นที่นั่งพักที่จัดไว้บริกา

ทันทีที่มีคนสังเกตเห็นขวดน้ำสลัดในรูปถ่ายของไอเดน ผู้คนก็เปลี่ยนเป้าหมายไปยังหน้าเว็บไซต์ของซูเปอร์มาร์เก็ตกันทันที และแล้วเครื่องปรุงของครัวคุณชายก็ขายหมดจนคลังว่างเปล่าไปอย่างเงียบๆ กว่าสังคมจะรู้ถึงการมีอยู่ของเครื่องปรุงที่ทำให้ใครๆ ก็ทำอาหารได้ก็เป็นตอนที่บรรดาคนข่าวไวมือไวทั้งหลายลงรูปอาหารที่ลองทำเองจากเครื่องปรุงของครัวคุณชาย หลายคนเลือกทำสลัด ทั้งสลัดผัก และสลัดไข่ นอกจากนี้บางคนก็ยังลองเอาเครื่องปรุงผสมกับอาหารเหลวเพื่อให้ได้รสชาติใหม่ๆ ด้วย- เชฟทำเครื่องปรุงขาย? ทำไมพวกเราไม่รู้เลยล่ะ?- ของพวกนี้วางขายเมื่อไหร่? ทำไมไม่เห็นมีข่าวเลย- วางขายเงียบๆ ไม่โฆษณาเลยสักนิดแบบนี้เชฟตั้งใจจะขายของจริงๆ หรือเปล่า?- แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน? ขายก็น้อย แถมไม่บอกกันอีก ตั้งใจจะค้าขายจริงๆ หรือเปล่า?ผู้คนเริ่มแสดงความคิดเห็นกันอย่างดุเดือด หลายคนเพียงแค่บ่น แต่อีกหลายคนก็เริ่มเข้าไปด่าทอทั้งในช่องสตาร์ทูบของครัวคุณชาย ไปจนถึงหน้าเว็บไซต์ของบริษัทเครื่องปรุงครัวคุณชาย แต่ท่ามกลางไฟที่กำลังลุกโหมก็มีบางคนที่ทำตัวเป็นน้ำคอยชโลมกระแสสังคมไม่ให้เดือดพล่านจนเกินไป- ทุกทีเชฟก็เป็นแบบนี้นี่ ออกอาห

พอน้ำเดือดชายก็ใส่ไข่ลงในหม้อที่เติมเกลือไว้ ส่วนอีกหม้อใส่มะขามที่แกะเปลือกแล้ว ไข่ต้มนั้นไม่มีอะไรซับซ้อน เพียงตั้งเวลาไว้กะให้เป็นยางมะตูมก็เป็นอันใช้ได้ แต่กับหม้อที่ทำน้ำมะขามนั้นจำเป็นต้องคนเป็นระยะเพื่อความอุ่นใจว่ามันจะไม่ไหม้ติดก้นหม้อ และสำหรับหม้อแกงจืดที่ต้มแยกไว้อีกเตาหนึ่งนั้นชายก็เอาซี่โครงหมูลงไปต้มทิ้งไว้เพื่อให้ได้น้ำซุปรสชาติกลมกล่อมไข่ต้มยางมะตูมนั้นใช้เวลาไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย แต่น้ำมะขามยังต้องเคี่ยวต่อไปอีกสักหน่อย ชายให้เจ้าบิ๊กคอยคนส่วนผสมในหม้อส่วนตัวเองก็เอาไข่ไปแช่น้ำเย็นจัดเพื่อให้เปลือกร่อนแกะได้ง่าย อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ลงมือแกะเปลือกไข่ในทันทีแต่เลี่ยงไปทำอย่างอื่นก่อน‘อยากทำหอมเจียวจังนะ’ พ่อครัวหนุ่มพึมพำในใจแต่ก็ได้แค่คิด ทั้งนี้ก็เป็นเพราะว่าบีสต์มีประสาทการรับกลิ่นที่ดีมาก ลำพังแค่กระเทียมเด็กๆ ก็เบ้หน้าแล้ว ยิ่งถ้าเป็นหอมเจียวคงอยู่ไม่เป็นสุขกันแน่ๆ ‘แต่บีสต์ผู้ใหญ่อย่างคุณนีลดูจะไม่มีปัญหานะ เอาไว้วันหลังลองทำให้กินดีกว่า’ ขณะค้นเอาเนื้อที่หมักไว้ออกมาจากตู้แช่ชายก็หมายมาดว่าสักวันจะทำไข่ลูกเขยเต็มสูตรให้นายจ้างได้ลิ้มลองพ่อครัวหนุ่มแบ่งเนื้อ

“อร่อย!” เฮคเตอร์ชมพร้อมกับยิ้มจนตาหยี ไข่ต้มกรอบนอกนุ่มใน ซอสที่ราดอยู่ก็มีสามรสจริงๆ อย่างที่พี่ชายบอกไว้ มันเป็นความลงตัวที่น่าประหลาด รสเปรี้ยวกระตุ้นประสาทการรับรู้ รสเค็มอ่อนๆ เสริมให้อาหารมีรสชาติ และรสหวานติดปลายลิ้นทั้งๆ ที่กลืนอาหารลงไปแล้วก็คล้ายจะปลอบประโลมจิตใจให้ผ่อนคลายเด็กชายมองอาหารหน้าตาไม่คุ้นเคยตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาลองชิมส่วนที่เป็นไข่แดงดูบ้าง ตัวไข่ยังมีความเยิ้มอยู่ทำให้นึกหวั่นว่าจะมีกลิ่นคาว แม้จมูกจะไม่ค่อยได้กลิ่นนั้นก็ตามที แต่เมื่อกินเข้าไปแล้วเฮคเตอร์ก็พบว่ากลิ่นหอมและรสชาติของซอสได้กลบความคาวของไข่ไปจนหมด เหลือไว้เพียงความมันและรสชาติเข้มข้นของไข่เท่านั้น“พี่ชายมันอร่อยมากๆ เลย!” เสือดาวน้อยกล่าวชมเสียงใส จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินไม่สนใจใคร“พี่ดีใจที่เราชอบนะ แล้วออซซี่ล่ะ? ไม่ลองชิมสักหน่อยเหรอ?” ชายยิ้มรับคำชมก่อนจะหันไปถามเสือดำตัวน้อย ออซซี่มีท่าทีลังเลนิดหน่อยแต่สุดท้ายก็ลองตักชิมคำหนึ่ง และแน่นอนว่าปฏิกิริยาของเขานั้นแทบไม่ต่างอะไรจากแฝดน้องเลยเด็กทั้งสองคนดูจะถูกใจไข่ลูกเขยกันมากจนชายต้องเตือนให้พวกเขากินกับข้าวอีกสอง

“คุณนี่...ก่อเรื่องได้ทุกวันเลยนะ” ความสงบของเช้าวันหนึ่งถูกทำลายลงด้วยประโยคเรียบเรื่อยของเจ้าบ้านอดาเนีย ส่วนต้นเหตุของคำวิจารณ์นั้นก็คือข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์ดิจิตอลในมือของเสือดำหนุ่มนั่นเอง“กระจ่างแล้วปริศนาพันปีแห่งทีแลนด์” นั่นคือพาดหัวข่าวเด่นของวันนี้ เนื้อหาข่าวกล่าวถึงการใช้วัตถุดิบจากทีแลนด์มาประกอบเป็นอาหารโบราณที่มีรสชาติซับซ้อนราวกับศิลปะชั้นสูง อีกทั้งยังปิดท้ายด้วยการพูดถึงความหวังใหม่ของกลุ่มดาวทีแลนด์ที่จะผงาดขึ้นมาเป็นผู้นำอาหารแห่งกาแล็กซี“คุณอย่าล้อเล่นจะได้ไหม? ผมจริงจังอยู่นะ!” ชายแทบจะแหวใส่พ่อเสือดำที่ทำสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนต่อเรื่องที่เกิดขึ้น แต่พอคิดอีกทีคนที่ได้รับผลกระทบตรงๆ ก็มีแค่เขาเท่านั้น ‘ให้ตายเถอะ กับแค่อาหารสองจานทำไมมันวุ่นได้ขนาดนี้กันล่ะ?’ ชายโอดครวญในใจอย่างสับสน ตอนที่เขาเผยแพร่สูตรการทำขนมปังว่าวุ่นวายแล้วแต่ก็ไม่เท่ากับการเปิดเผยสูตรอาหารจากบ้านเกิดในครั้งนี้เลย ‘ขนมปังเป็นอาหารในตำนานเลยนะมันก็ไม่น่าจะมีอะไรวุ่นวายน้อยไปกว่านี้แล้วไหม?’ ยิ่งคิดชายก็ยิ่งไม่เข้าใจ คนในโลกอนาคตนี่นีลเห็นสีหน้ายุ่งยากใจของลูกจ้างควบตำแหน่งหุ้นส่วนธุรกิจแล้วก