All Chapters of ลิขิตปรารถนากากีข้ามภพ: Chapter 41 - Chapter 50

นาฏกุเวรเลิกคิ้วข้างหนึ่ง อมยิ้มขันๆ“อะไรกันนี่ ขนาดถูกมนต์ของข้าแล้ว ยังขัดขืนได้อีกหรือ พลังจิตเจ้าแข็งแกร่งนักกากี ต่างจากสตรีนางอื่นๆ เอาเถิด ข้าจะช่วยเจ้าตัดสินใจเอง โอม มหามนตรา จงอ่อนระทวยให้กับรสรักของข้าที่จะปรนเปรอเจ้า แล้วเจ้าจะได้ลิ้มรสกามที่เลิศจนหาที่ใดเปรียบไม่ได้ ข้าจะปรนนิบัติเจ้าให้ลืมเจ็บ ลืมตาย ลืมชายทุกคนในสามโลก” “ไฟน้ำค้างครับ รับไปสิครับ นี่น่าจะเหมาะกับคุณ” บาร์เทนเดอร์หนุ่มใบหน้าคมหวานคนนั้นยื่นแก้วบอบบางนั้นเข้ามาให้ กากีรับไว้ เมื่อเขาเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ สีฝุ่นเพิ่งตระหนักว่า ใบหน้าสวยหวาน ผิวพรรณผุดผ่องงามสะดุดตาน่าพิสมัยของนาฏกุเวรนี้จำได้คลับคล้ายคลับคลามาจากที่ใด ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบลงมาอีกครั้งที่ริมฝีปากกากีคนสวย ความร้อนซ่าแผ่ซ่านจากผิวเนื้ออ่อนนิ่มขึ้นไปทั่วศีรษะและวิ่งพล่านลงทั่วกายา ร้อนซ่านร่านสุขอย่างน่าอัศจรรย์ ดวงตาเธอหรี่ปรือ ครางเสียงสั่นออกมาจากลำคอ ขณะเสียงกระซิบแผ่วดังขึ้นข้างหู “ต้องอย่างนี้สิ แม่งามของพี่ ผุดผ่องดั่งน้ำค้างยามอรุณฉาย ทว่าร้อนเร่าราวเปลวไฟ มาเถิด พี่จะนำความสำราญมาเปร

หญิงสาวในร่างนางกายหอมรู้สึกผิดจนแทบไม่กล้าสู้หน้า จริงอยู่ว่าเหตุที่เกิดกับตนเมื่อกลางวันนั้น นาฏกุเวรใช้วิชาเวทย์มนตร์ประกอบการขืนใจตนอย่างชัดเจน แต่ในครึ่งหลังเมื่อมนต์จางลงไปกับเหงื่อแล้ว เธอก็มิอาจปัดป้อง ด้วยรสสวาทที่หวานซ่านสุขเสียจนราวกับตายแล้วเกิดใหม่ซ้ำๆ ความสุขกายที่เกิดจากกามารมณ์อันแสนช่ำชองชำนิชำนาญของนาฏกุเวรนั้นทำให้กากีสุขสมยิ่งกว่าครั้งไหนๆในชีวิต พญาครุฑหนุ่มร่างกำยำล่ำสันมาดเข้มกลับตีความกิริยานั้นไปอีกทางหนึ่ง “ยังไม่หายโกรธเคืองข้าอีกหรือ ชายาข้า ข้าลุแก่โทสะ มัวเมาเพราะรักเพราะหลงเจ้า จึงเคืองแค้นได้เพียงนั้น ข้าเป็นเพียงสัตว์หิมพานต์ผู้โง่เขลา พะเน้าพะนอสตรีอย่างพวกผู้ดีมนุษย์ไม่เก่ง หากเจ้าปรารถนาสิ่งใดก็ขอเพียงเมตตาเอ่ยปากบอกข้า แม้ต้องข้ามน้ำข้ามทะเล ฝ่าห้วงเพลิงโลกันต์ หรือดงหนาม ข้าจะแสวงหามาให้เจ้า” หญิงสาวได้แต่ก้มหน้า ส่ายหน้าหลบสายตา เธอรู้ดีว่า นาฏกุเวรคนธรรพ์จอมเจ้าชู้ เพลย์บอยตัวพ่อก็คงซ่อนซุ่มดูซุ่มฟังอยู่ในห้องนี้แม้ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน รสสวาทเมื่อกลางวันยังหวิววูบในช่องท้อง พูดอะไรก็พูดไม่ออก อายแก่ใจตัวเองเหลือเกิน

“อ๊า ท่อนเนื้อของเจ้าเข้าไปลึกถึงในท้องข้าแล้ว ทำอีกสิยอดรัก กระแทกเข้ามาให้ลึกอีก แรงอีก ข้าอยากได้เจ้า เจ้าทำข้าเสียวซ่านไปหมด” กากีพูดทั้งสะอื้น รังเกียจทั้งสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของตน และสิ่งที่คู่เสพสวาทกำลังกระทำอยู่ และยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความรู้สึกเกลียดชังตนเอง ที่ร่างกายกลับรู้สึกตื่นเต้น สุขสมกับสิ่งที่กำลังถูกกระทำ กระแทกหนักรุนแรงดั่งตอกลิ่มเข้าไปในกายนางสุดกำลังถี่ยิบจนวิมานฉิมพลีเขย่าโยกโคลง ใบต้นสิมพลีร่วงหล่นดั่งสายฝน คนธรรพ์จอมคาถาจ้องเข้าไปในดวงตาของนางโฉมงาม ใบหน้าแดงก่ำสองปรางแดงเป็นริ้วตามรอยนิ้วห้อเลือดด้วยแรงบีบเมื่อครู่ ทั้งรัก ทั้งแค้น ทั้งเสียดาย ทั้งเจ็บใจ บุรุษกึ่งเทวะจำแลงปลายท่อนลึงค์ของตนให้บานใหญ่ออกภายในร่องสวาทของกากีจนต้องร้องออกมาอีก “โอยยย ยอดชู้ของข้า คับตึงแน่นไปหมดแล้ว แก่นเนื้อของเจ้า ทำให้กลีบบุปผาข้ากระหาย อยากได้น้ำรักมาเติมเต็มให้กลีบเนื้อของข้าฉ่ำชุ่ม หลั่งออกมาเสียเถิด หยาดน้ำแห่งกามาของเจ้า ฉีดเข้ามาในกายาของข้า ข้าหิวเหลือเกินแล้ว” หญิงสาวเสียงสั่น โลกพร่ามัว ความกระสันใกล้ถึงที่สุดทั้งน้ำตาไหลพราก

ดั่งนั้นนาฏกุเวรจึงเอนตัวกระซิบที่ข้างหูของพระเจ้าพรหมทัต เรื่องกลอุบายที่เขาคิดขึ้นมาได้ระหว่างที่เดินทางกลับพาราณสี ด้วยความมั่นอกมั่นใจว่า อย่างไรเสีย จะต้องได้ตัวพระมเหสีกากีกลับคืนมาถวายพระเจ้าเหนือหัวของตนได้อย่างแน่นอน ในห้องทรงสกา องค์เวนไตย พญาครุฑหนุ่มเจ้าหิมพานต์ ในร่างของมานพหนุ่มรูปร่างหน้าตาคมสันสง่างามถวายบังคมองค์พรหมทัตด้วยสีหน้าแช่มชื่น “รอบสกาที่แล้ว ข้าพระองค์ไม่ได้มาร่วมวงสกาด้วย เนื่องจากมีกิจสำคัญที่บ้านติดพันอยู่ ต้องอยู่ชำระสะสางเสียให้เรียบร้อย เสียดายยิ่งนัก ข้อต้องขอกราบประทานอภัยด้วย วันนี้ยินดีนักที่ได้พบฝ่าบาทอีกจะได้ประมือกับผู้เล่นสกาที่เก่งกาจมีไหวพริบดียิ่งนักอีกครา” พระเจ้าพาราณสีมองท้าวเวนไตยอย่างข่มใจ ที่ผ่านมาเรานี้ตาฝ้าฟางด้วยวัยหรือไร้วาสนาถึงขนาดมองคนไม่ออกอย่างนี้เชียวหรือว่าใครเป็นใคร มานพหนุ่ม มนุษย์ผู้มีร่างกายสูงใหญ่ล่ำสันสง่างาม ทว่าลึกลับจนไม่มีใครรู้ว่ามาจากแห่งหนตำบลไหน แข่งสกาชนะคนทั้งเมืองจนได้มานั่งร่วมตั่งเล่นสกากับข้า คนที่ข้าเคยนับเป็นสหาย เคยมองว่ารู้จักคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี มองว่าเป็นคนหนุ่ม

มเหสีรัตนมณีหันไปหยิบผ้าคลุมไหล่โปร่งบางสีแดงเลือดนกมาคลุมไหล่ให้นางเอื้องผาแล้วว่า “จะเข้าไปปรนนิบัติพระเจ้าเหนือหัว อยากได้ดิบได้ดีเร็วก็อย่านุ่งห่มให้มันแน่นหนามิดชิดนัก แต่ก็อย่าประเจิดประเจ้อ หากลับตาคนก็แสร้งทำผ้าผ่อนหลุดเสียบ้าง โนมเนื้อถันของเจ้างามใหญ่โตโอ่โถงจรุงตาจรุงใจมิใช่ย่อย ผ้าคาดอกหลุดแล้ว ผ้าโปร่งแดงเลือดนกนี่จะช่วยพรางให้เห็นปลายถันรำไร สีผ้าตัดกับผิวกายสีขาวเหลืองอย่างชาวเมืองเหนือน่าจะเร่งให้เลือดลมคนวัยปลายอย่างพระองค์ให้สูบฉีดไหลเวียนดีขึ้นได้บ้าง หากบุญวาสนาเจ้ามีพอ ระหว่างที่ยังทรงอาลัยอาวรณ์หาแต่นังเด็กกากีนั่น มีเจ้ามาช่วยชุบชูใจเผื่อจะได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นพระสนมเอกไวขึ้นอีกก็ได้ ใครจะรู้” นางเอื้องผากระพุ่มมือก้มไหว้อีกครั้ง “พระมเหสีเมตตาต่อหม่อมฉันเสมอ วางพระทัยเถิดเพคะ หม่อมฉันจะดูแลปรนนิบัติพระเจ้าพรหมทัตเป็นอย่างดีที่สุดทีเดียว” ช่วงเวลานั้น แม้ส่วนใหญ่เป็นไปในทางแช่มชื่นแต่เรื่องที่น่าอึดอัดขัดเคืองใจพระมเหสีคมงามอีกเรื่องก็คือการที่คนธรรพ์หนุ่มเจ้าสำราญรูปงาม กลับดูหงอยเหงาเศร้าสร้อยตามไปด้วยอีกคน แม้ต่อหน้านางจะแสร้ง