All Chapters of ข้ามภพมารักเธอ: Chapter 71 - Chapter 80

"ครับ....ผมรับปาก"ผมเอ่ยบอกพี่เข้มไปแทบจะทันทีโดนไม่ต้องคิด เพราะสายตาที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองของพี่เข้ม มันช่างดุเหลือเกินน่ะสิครับ"ที่พิธีในค่ำคืนนี้ข้าร่ายมนต์บังตาไว้....จะไม่มีใครหาปรัมพิธีของข้าเจอ....เพราะฉะนั้นเอ็งไม่ต้องห่วงข้า""เข้านอนนะคนดีของข้า"*พี่เข้มเอ่ยขึ้นและลดเสียงเข้มลงเป็นเสียงอ่อน ก่อนจะยื่นมือมาจับแก้มผมและยิ่มบางๆให้ผมผมก็ยิ้มให้เขาก่อนจะพยักหน้าเป็นอันเข้าใจและรับรู้ทุกเรื่อง"ข้าต้องไปก่อน....ใกล้จะได้ฤกษ์แล้ว""ครับ""เอ็งเข้าบ้านได้แล้ว""ครับ"ผมเอ่ยบอกพี่เข้มเสร็จและก็กำลังจะหันหลังเดินเข้าบ้านอีกครั้งตามคำสั่งของพี่เข้มแต่คราวนี้ร่างของผมก็โดนพี่เข้มคว้าเอวสอบของผมไปให้หันไปหาเขาโดยที่ผมตั้งตัวไม่ทันอีกครั้งรู้ตัวอีกที ริมฝีปากของผมก็โดนครอบครองด้วยริมฝีปากขอพี่เข้มเป็นที่เรียบร้อยแล้วพรึบเขาดันร่างของผมจนแผ่นหลังของผมแนบชิดไปกับไม้ฝาของบ้านพี่เข้มและเขาก็มอบจุมพิตที่เร้าร้อนและร้อนแรงให้ผมจนผมเริ่มเคลิ้มตามและจูบตอบเขาเราสองคนเกี่ยวตวัดปลายลิ้นหยอกเย้ากันไปมาโดยที่ผมเองก็ใช้ปลายลิ้นตวัดเลียน้ำลายและชิมความหวานละมุนในโพรงปากของพี่เข้มราวกับว่ามันเป

1ชั่วโมงต่อมา....."ชาวบ้านที่นี่ใช้ชีวิตกันอยู่ยังไงเหรอครับพี่เข้ม?"ผมเอ่ยถามพี่เข้มไปในขณะที่เราทั้งคู่เดินมาถึงน้ำตกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"ก็อย่างที่เอ็งเห็น....พวกเมียก็มีหน้าที่หุงหาข้าวปลาให้ผัว....ปลูกผักกินเองบ้างเพื่อช่วยเหลือผัวที่ออกไปล่าสัตว์แล้วเอาไปขายในเมือง"พี่เข้มที่เดินไปล้างมือก็เอ่ยตอบผมมา ผมจึงเดินไปหาเขาและนั่งยองๆลงพลางใช้มือกวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตาบ้างเพื่อความสดชื่นที่อาบเต็มไปด้วยเหงื่อ เพราะพี่เข้มพาผมเดินทัวร์รอบหมู่บ้านของแก เขาพาผมไปแนะนำให้ผู้ใหญ่บ้านรู้จักแต่ผู้ใหญ่บ้านไม่อยู่ผมจึงไม่ได้เจอกับผู้ใหญ่บ้านและเขาก็จะคุยกับผู้ใหญ่บ้านเรื่องจัดการกับไอ้พรายสมิงด้วย แต่พอไม่เจอกับผู้ใหญ่บ้าน เราเลยไม่ได้คุยกันเรื่องนี้ผมเองก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่า ร่างกายพี่เข้มหายดีแล้ว บาดแผลฉกรรจ์ที่เคยมีก็ได้หายไปหมดสิ้นเเล้ว ไม่หลงเหลือร่องรอยแผลเป็นหรือร่องรอยว่าที่ตรงนี้เคยเกิดแผลขึ้นมาก่อนมันช่างน่าอัศจรรย์ใจเป็นอย่างมาก ถึงว่า ทำไมคนในยุคสมัยนี้ถึงได้ชื่นชอบวิชาไสยเวทย์ไสยศาสตร์ตามคำบอกเล่ามามันจริงเสียด้วยมันช่างหน้าเหลือเชื่อแบบนี้นี่เอง ผมเชื่อว่าคนทุกคน ไม่ม

"ที่เอ็งเรียกมันว่า?"พี่เข้มว่าพลางทำสีหน้านึกคิด"อนาคตครับ....เป็นเหตุการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้นแต่ที่พี่อยู่คืออดีตคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้วครับ"ผมเลยเอ่ยอธิบายให้พี่เข้มฟังไปเพื่อให้เขาเข้าใจง่ายขึ้น พี่เข้มก็ยิ้มร่าออกมาเมื่อคำพูดผมมันตรงกับความคิดและความเข้าใจที่เขาเข้าใจ"ใช่....งั้นอะไรที่ข้าทำในตอนนี้....อนาคตที่เอ็งว่าก็จะต้องได้พบเจอ""ก็น่าจะใช่นะครับ"ผมตอบพี่เข้มไปเสียงเอื้อยๆ อย่างงงๆและไม่แน่ใจ ว่าเขาคิดที่จะทำอะไรกันแน่"งั้นเอาเป็นอันนี้"พี่เข้มว่าเมื่อเขาทำท่ามองหาอะไรนั่นพักหนึ่งก่อนจะไปสะดุดตาเข้ากับก้อนหินก้อนใหญ่อันหนึ่งเป็นหินสีเทาและเป็นหินที่มีรูปทรงเป็นสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เท่าคนหนึ่งคนโอบหินที่นี่รูปร่างสวยดีนะ แต่น้ำตกนี่ก็ยืนยงคงกระพันธ์เหมือนกันนะ ในยุคสมัยผมมันยังคงอยู่และสวยเหมือนกัน แต่มันไม่ใสเหมือนในตอนนี้ใช่สิ น้ำตกนี้ยังมีอยู่ ผมลืมมันไปได้ยังไง"พี่เข้มจะทำอะไรครับ?""ข้าก็จะเขียนจดหมายถึงเอ็งไง""พอเอ็งกลับไปข้าก็จะเขียนหาเอ็งทุกวัน....แค่ขอให้เอ็งมาอ่านข้อความจากข้าบ้าง"พี่เข้มเอ่ยออกมาเสียงเศร้า อย่างเห็นได้ชัด ผมจึงทิ้งตัวนั่งลงยองๆลงตรงข้างเข

ผมจึงยิ่งได้ใจ จึงยื่นปลายลิ้นสากของผมออกมาและตวัดเลียไปรอบๆแท่งของลำกายใหญ่ของพี่เข้มที่มันเด้งขึ้นเด้งลงสู้ปากของผมผมจึงอ้าปากกว้างและกลืนกินมันทันที"อ๊าาาาาาห์เมียจ๋าาาาาาา"เสียงหวานละมุนครวญครางออกมาพร้อมกับมือที่ยื่นมาแตะสัมผัสที่บั่นท้ายของผมและออกแรงบีบคลึงมันยิ่งทำให้ผมสั่นสะท้านอารมณ์เปลี่ยวพุ่งกระฉูดพี่เข้มเองก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองมีความสุขอยู่ฝ่ายเดียวเขาเองก็ยื่นปลายลิ่นสากของเขาออกมาและตวัดเลียไปรอบๆลำกายของผมเช่นกัน"อ๊าาาาห์ซี๊ดๆๆ""อ๊าาาาาห์"เสียงของผมและพี่เข้มต่างร้องครวญครางแข่งกันระงม เสียวดังแจ๊ะๆและปึกๆก็ดังสบทบกันไปด้วยผมเองก็เร่งใช้ปากปรนเปรอความสุขให้พี่เข้มอย่างไม่หยุดหย่อนเข้าลึกและออกสุดพี่เข้มเองก็ทำแบบที่ผมทำเช่นกันจนในที่สุดผมก็ไปถึงฝั่งฝันก่อนพี่เข้มน้ำรักมากมายถูกปลดปล่อยออกมาเต็มโพรงปากของพี่เข้ม เขาดูดดื่มกลืนกินมันอย่างไม่รังเกียจผมที่ร่างชักกระตุกเกร็งเพราะไปถึงความสุขแล้วและก็ไม่ปล่อยพี่เข้มทิ้งไว้กลางทางรีบเร่งจังหวะและมือรูดขึ้นรูดลงผสานกันเพื่อส่งพี่เข้มไปแตะความสุขเช่นกันและไม่ก็นานพี่เข้มก็ปลอดปล่อยน้ำรักมากมายฉีดเข้ามาในโพรงปากของผมเช่

เมื่อพี่เข้มไปแล้ว ผมก็ปิดประตูบ้านลงและเดินไปนั่งบนเเคร่ตามเดิมเสียงเรียกของลุงผู้ใหญ่ทำให้ผมตกใจ ลืมไปเลยว่าเมื่อคืนนี้ผมกับพี่เข้มเราเพิ่งผ่านสนามรบกันมาอย่างหนักหน่วงร่องสวาทผมก็ควจะช้ำระบมแต่เอ๊ะมันไม่รู้สึกเจ็บเหมือนครั้งแรกแล้วหนี่น่า"สงสัยจะคุ้นชินกับมันไปแล้วสินะ"ผมพึมพำกับตัวเองพลางนึกขำไปด้วย"คุ้นชินกับอะไรหรือจ๊ะ?"เสียงเด็กเอ่ยถามผมอย่างชัดถ้อยชัดคำข้างกายผมทำให้ผมตกใจแทบจะหัวใจหยุดเต้นในทันใด"ยม!!"ผมเอ่ยเรียกยมไปอย่างหน้าเสียพลางเอามือมาทาบที่อกตัวเอง ยมก็ยิ้มให้ผมและหัวเราะร่า"ขอโทษจ้ะที่ทำให้ตกใจ"ยมว่าอย่างรู้สึกผิด ผมก็ยิ้มให้ยมไปก่อนจะยื่นมือไปลูบผมของยมอย่างเอ็นดู"ไม่เป็นไรยมมาเงียบๆพี่ก็แค่ตกใจ""ว่าแต่รักกับเมียงเรเป็นยังไงบ้างหายหรือยัง?"ผมเอ่ยถามยมไปอย่างสงสัยผีสองตนนั่นที่บาดเจ็บสาหัส"หายแล้วจ้ะ....พอพ่อรักษาตัวเองเสร็จพ่อก็รักษาให้พี่เมียงเรกับรักต่อเลยจ่ะ....""แล้วนี่สองคนนั้นไปไหนล่ะ?"ผมเอ่ยถามยมไปพลางสอดส่องสายตามองหาอีกสองตนนั้นไปด้วย"พี่เมียงเรกลับไปจำศีลจ่ะ....ส่วนรักไปเฝ้าควายให้ตาจ่ะ""อ้อโอเค....ว่าแต่เราไม่ไปกับรักเหรอ?""พ่อไม่ให้ไปจ่ะ....พ