Войтиชีวิตผมกำลังอยู่ในเส้นระหว่างความเป็นกับความตายแต่แค่เพียงลมพายุพัดกระหน่ำท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนเสียงร้องคำรามของสัตว์สี่ขาและเสียงร้องเอะอะของผู้ร้ายก็ดังสลับกับเสียงร้องหวยโหยก็ดังขึ้นมาพร้อมๆกับสัตว์สี่ขาร่างกายใหญ่โตลายพาดกลอนและเขี้ยวแหลมของมัน บ่งบอกได้ชัดเจนว่ามัน คือ 'เสือ'
Узнайте большеเรื่องราวของนายเอก 'ดาวเหนือ' ที่เป็นนายตำรวจที่เขากำลังเข้าไปพัวพันกับคดียาเสพติด จนวันที่เขาได้พากำลังนายตำรวจหลายสิบนายเข้าล้อมจับกุมกลุ่มขนยาเสพติดที่ลักลอบเข้าประเทศจากประเทศเพื่อนบ้าน
จนพอเขามารู้ตัวอีกที เขาก็ถูกผู้ร้ายจับกุมไว้เสียเอง และนาทีชีวิตของเขา ที่กำลังจะจบลงด้วยคมลูกกระสุนของเพื่อนร่วม ที่เห็นเงินสำคัญกว่าจรรยาบรรณในอาชีพของตัวเอง เขาไม่ได้เสียใจที่ชีวิตจะจบลงแต่ที่เขาเสียใจ ก็เพราะเพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกันมานาน กลับกลายเป็นคนที่คิดทรยศประเทศเสียเอง ด้วยชุดสีกากี แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หมดลมหายใจ อาจจะเป็นเพราะชะตาชีวิตของเขายังไม่ถึงคาด ทันใดนั้นก็เกิด ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติหรือธรรมชาติสร้างขึ้นมา ก็ไม่อาจรู้ได้ เกิดลมพายุพัดโหมกระหน่ำ ท้องฟ้าแปรปรวนวิปริต ฟ้าผ่าลั่นสนั่นแผ่นดินสั่นสะเทือน ก็มีเสียงคำรามที่พวกเขาไม่คุ้นหู แต่รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นเสียงร้องของสัตว์ชนิดใด มันคือ 'เสือ' เสียงคำรามดังสนั่น พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของเหล่าโจรชั่วช้า เขาก็ลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบกับสิ่งผิดปกติที่อยู่รอบๆตัว ขิงเขา บรรยากาศที่แปรเปลี่ยนไป ก่อนที่สติของเขาจะดับมืดลง เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการที่เจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัวและใครบางคนที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขา ชายหนุ่มหล่อหน้าตาดีคมคาย เป็นคนช่วยชีวิตเขาจากคมเขี้ยวของเสือโคร่งลายพาดกลอนตัวใหญ่ ก่อนที่เขาจะได้รู้ความจริงว่าเขา ย้อนเวลากลับมาในโลกหนึ่งร้อยปีก่อนปัจจุบันที่เขาจากมา เขาเข้ามาอยู่ในยุคที่ยังมีเสือสมิง หรือเสือที่เป็นตำนานถูกเล่าขานถึงปัจจุบันว่าเสือสามารถกลายเป็นคนได้ และมนต์คาถาอาคม คนเล่นของในยุคสมัยนี้ ก็ยังเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและน่าเหลือเชื่อสำหรับตัวเขา การผจญภัยพบเจอกับสัตว์เดรัจฉานวิชาที่ถูกเสือสมิงอาคมส่งมาเพื่อจัดการ ผู้ชายหน้าตาหล่อคมที่ช่วยชีวิตเขาไว้ 'พี่เข้ม' ผู้ชายที่เขายอมมอบความบริสุทธิ์ของตัวเองให้เขาคนนี้อย่างเต็มใจ จนกระทั่งทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและเหมือนความคุ้นเคยกันมานานแสนนาน แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อ เขากับพี่เข้มเป็นผู้ชายเหมือนกัน และในยุคสมัยนี้ก็ไม่ใช่ยุคสมัยเปิดโลกแบบที่เขาจากมา เขาจะทำยังไงดี ในเมื่อเขาได้รู้ความจริงบางอย่างว่า ถ้า จัดการไอ้พรายสมิงหรือเสือสมิงผู้ที่เป็นเจ้าของมนต์เปิดประตูมิติภพได้ เขาก็จะได้กลับไปยังในที่ที่เขาจากมา และเขาจะไม่มีทางได้กลับมาในยุคนี้อีกเลย เขากับ 'พี่เข้ม' ต้องจากกันไปไกลแสนไกล อย่างคนที่ไม่สามารถจะได้เจอและพบหน้ากันอีกเลยตลอดกาล...... นายเอก ชื่อเล่น ดาวเหนือ ชื่อจริง พันตำรวจตรี (พ.ต.อ)ณทภัทร โมจิโพชัย อายุ30ปี ชายหนุ่มตำรวจยศสารวัตร ที่กำลังพัวพันจะจับแก๊งคดีค้ายาเสพติดและลักลอบขนอาวุธเถื่อนเข้าประเทศทางตะเค็บชายแดนตำบลร้อยดาว หมู่บ้านภูดาวที่อยู่ติดทางชายแดนเพื่อนบ้าน “คุณ….ชื่ออะไร?” “เหมือนผมเคยเห็นคุณที่ไหนมาก่อน?” “เราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหมครับ?” พระเอก ชื่อเล่น เข้ม ชื่อจริง เข้ม หุกหาญกล้า อายุ35ปี พรานหนุ่มเนื้อหอมที่เก่งกาจวิชาอาคมและไสยเวทหนุ่มหน้าหล่อเข้มเจ้าของนัยน์ตาดำขับที่เปลี่ยนสีตาเป็นสีเหลืองได้เมื่อเขามีอารมณ์โกรธ ผิวแทนสองสีหน้าตาคมเข้มหล่อ แผงอกที่เรียงตัวกันสวยงามมันเงาวับเรียกเสียงกรี๊ดเบาๆจากหญิงชาวบ้านได้เป็นอย่างดี ชายที่ฝึกฝนและมีวิชาเสือเย็นครอบครองไว้ในตัว ร่างกายของเขาถูกลงอาคมและเต็มไปด้วยอักขระที่ลึกลับแ ต่กลับไม่มีใครมองเห็นได้ เพราะเขาสักด้วยน้ำมัน…ที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตา เนื้อได้ “ข้าชื่อ….เข้ม….” “ใช่….เอ็งกับข้าเคยพบกัน….” “แต่มันนานมากแล้ว…..”"โถ้ไอ้ทิว!!!"ผมสบถออกไปอย่างหัวเสียไอ้ทิวก็ยิ้มแหยๆให้ผม"เกือบโดนรุ่นพี่ต่อยแล้วไหมล่ะ""และแกมาเงียบๆแบบนี้ทำไม?!"ผมถามมันเสียงแข็ง"แล้วพี่ล่ะครับ....วิ่งตามใครมา?"มันถามผมกลับหน้าตาสงสัยผมก็มองหน้ามันก่อนจะหันหลังกลับไปมองยังทิศทางที่ผมวิ่งตามชายคนนั้นไปและคาดกันไปแค่กระพริบตาเดียวพลางถอนหายใจออกมาผมคงจะเผลอมองใครคนอื่นเป็นพี่เข้มไปหมดแล้ว"เปล่าหรอก......แกจ่ายตังค์ยังฉันจะกลับกรุงเทพล่ะ""เรียบร้อยแล้วครับพี่เดินทางปลอดภัยและกันนะครับ""อืม....ไว้เจอกัน"ผมเอ่ยลาไอ้ทิวพร้อมกับโบกมือลามันมันก็โบกมือบ๊ายบายให้ผม ผมก็ยักคิ้วให้มันก่อนจะเดินไปยังรถสปอร์ตของผมแล้วขับรถออกมาจากตลาดภูดาวแห่งนี้และผมจะกลับมาอีกมาจนกว่าผม จะได้รู้ข่าวของพี่เข้มวันต่อมาสำนักงานตำรวจแห่งชาติ.....10:30น."สายแล้ว!!"ผมบ่นอุบออกมาก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟไปเพราะลิฟต์ของสำนักงานเต็มไปตัวผู้คนและเวลาที่กระชั้นชิดแบบนี้ทำให้ผมรอไม่ได้และคิดว่าการวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นห้าน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับผมในตอนนี้แล้วผมหอบหายใจเหนื่อยถี่หยุดยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่มีตัวหนังสือถูกติดหน้าห้องไว้ว่า
หนึ่งเดือนต่อมาที่ภูเขาภูดาวตลาดสดโต้รุ่ง.....ดาวเหนือ ณทภัทร....08:30น."คุณจะกลับเมื่อไหร่ครับคุณดาวเหนือ?"เสียงสงสัยเอ่ยขึ้นจากรุ่นน้องของผมที่ทำงานอยู่กรมป่าไม้เอ่ยออกมาผมก็ละสายตาจากแก้วกาแฟร้อนตรงหน้าขึ้นไปมองหน้าของรุ่นน้องที่แต่งตัวเต็มยศเขาเป็นเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้ประจำอยู่ที่นี่น่ะครับและผมก็เคยมาเดินสำรวจป่าแถวนี้กับเขาอยู่เป็นประจำเพื่อดูการลักลอบขนยาเสพติดแต่ตอนนี้คดียาเสพติดได้ถูกปิดคดีไปแล้ว ผมก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมาแถวตะเข็บชายแดนแบบนี้อีกแล้วก็ได้แต่ที่ผมต้องกลับมาที่นี่อีกครั้งและทุกครั้งที่เป็นวันหยุดของผมหรือวันที่ผมไม่มีงานสืบคดีผมก็มักจะมาที่นี่เสมอถ้ามีโอกาสเพื่อมาหาสิ่งที่จะนำพาผมกลับไปหาพี่เข้มอีกครั้งผมยกมือขึ้นไปหยิบสร้อยในมือผมมาดู ซึ่งมันเป็นสร้อยหน้าผากเสือที่ผมนำมันไปเหลี่ยมกรอบเป็รกรอบสีเงินเพื่อเก็บรักษาให้มันดีขึ้นที่สุดก่อนจะยิ้มออกมาอย่างบางๆ"กลับวันนี้แหละ....พรุ่งนี้ฉันต้องเข้าไปที่สำนักงานใหญ่"ผมเอ่ยบอกรุ่นน้องของผมไปเขาก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะกินข้าวตรงหน้าของเขาต่อตอนนี้ผมกับเขามาอยู่ที่ตลาดสดตอนเช้าแถวๆป่าภูดาวนะครับซึ่งผมมาอยู่ที
ในขณะเดียวกัน"ตื่นได้แล้วนะคะ....ที่รักของโยริน"เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับค่อยๆขยับใบหน้าสวยหวานลงไปหาใบหน้าหล่อใสไร้ที่ติที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงอย่างช้าๆจนริมฝีปากของเธอแตะลงบนริมฝีปากนุ่มของคนป่วยเธอมักจะแอบทำแบบนี้อยู่เป็นประจำเวลาที่เธออยู่กับเขาแค่สองคนในห้องพักฟื้นผู้ป่วยแบบนี้และวันนี้ก็เป็นเหมือนเช่นทุกครั้งเธอเฝ้าเขาอยู่คนเดียว เพราะคุณหญิงพรทิพย์แม่ของเขาไปเดินสายทำบุญสวดมนต์ภาวนาให้ลูกชายของเธอตื่นขึ้นมาเสียทีเธอผู้เป็นแม่ ทนเห็นลูกชายเพียงคนเดียวนอนอยู่บนเตียงโดยไร้เสียงพูดคุยและไร้การตอบสนองแบบนี้ไม่ไหวอีกแล้ว หัวใจของคนเป็นแม่มันจะขาดเสียให้ได้นาทีนี้ ไม่ว่าจะสายมูเตรูหรือสายวิทยาศาสตร์เธอเอาหมดขอแค่ให้ลูกชายของเธอฟื้นตื่นขึ้นมาให้เธอได้พูดคุยกับเขาอีกสักครั้งจุ๊ฟดาวเหนือ ณทภัทร......ผมค่อยๆเบิกตาขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรที่เปียกแฉะอยู่ตรงบริเวณริมฝีปากของตัวเองเมื่อผมลืมตามาก็พบเข้ากับผู้หญิงหน้าตาสะสวย ดวงตากลมโตจมูกโด่งเป็นสัรริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ แต่งหน้าโทนชมพูออกแนวสาวหวานเธอเป็นคนที่คุ้นตาและคุ้นเคยกับผมยิ่งผมได้เห็นเธอแบบนี้มันยิ่งตอกย้ำให้ผมได้อย่
"คุณหมอหมายความว่า....ลูกชายฉันจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราเหรอคะ?"คุณหญิงถามเสียงสั่น คุณหมอก็ทำสีหน้าเศร้าสลดลงก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบให้คุณหญิงไปเพราะเรื่องนี้เขาผิดเต็มๆถ้าคุณหญิงจะฟ้องเขา เขาก็ต้องออกจากหมอทันทีเหมือนกันแต่ในกรณีแบบนี้ ถ้าคุณหญิงเข้าใจว่าลูกชายของเขาไม่ยินดีที่จะรับรู้อะไรอีกแล้วเขาก็จะไม่โดนฟ้อง"ทำไมลูกฉันเป็นแบบนี้ไปได้....เป็นเพราะยาสลบนั่นที่คุณหมอฉีดให้ลูกฉันหรือเปล่า?"คุณหญิงเข้าประเด็นเสียงเข้มหน้าตาจริงจังขึ้นมา"ผมก็ยอมรับว่าผมเองก็มีส่วนผิดที่ฉีดยาสลบเข้าเส้นเลือดให้คุณดาวเหนือไปแบบนั้น""แต่เคสแบบคุณดาวเหนือพบเจอได้ในแค่หนึ่งในล้านคนเท่านั้นครับ""ร่างกายเขารู้สึกรับสารอาหาร......หายใจเองได้...แต่เขาแค่ไม่อยากตื่น""ผมคิดว่า....เขาคงเจอเรื่องที่สะเทือนใจอย่างหนักมาครับ""เราต้องรู้ให้ได้ว่าตลอดระยะเวลาที่คุณดาวเหนือหายตัวไป....เขาไปอยู่ที่ไหนมา""และมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขากันแน่""และเราจะรู้ได้ยังไง....ในเมื่อลูกชายของฉันยังไม่ฟื้น""แต่ผมเชื่อครับว่าเรายังพอมีความหวังและอาจจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับเราในสักวัน""ถ้าคุณดาวเหนืออยากตื่น.....เขาก็จะตื่
"ครับ....ผมรับปาก"ผมเอ่ยบอกพี่เข้มไปแทบจะทันทีโดนไม่ต้องคิด เพราะสายตาที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองของพี่เข้ม มันช่างดุเหลือเกินน่ะสิครับ"ที่พิธีในค่ำคืนนี้ข้าร่ายมนต์บังตาไว้....จะไม่มีใครหาปรัมพิธีของข้าเจอ....เพราะฉะนั้นเอ็งไม่ต้องห่วงข้า""เข้านอนนะคนดีของข้า"*พี่เข้มเอ่ยขึ้นและลดเสียงเข้มลงเป็นเสียง
กลับมาที่ ภูดาวในปี พุทธศักราช 2466Part.ดาวเหนือ "เอ็งเดินให้มันดีๆหน่อยได้ไหม!!!"พี่เข้มตะโกนเสียงดังใส่ผม จนผมที่เดินนำหน้าเข้าอยู่ต้องหันกลับไปหาเขาอย่างเอาเรื่อง"นี่ผมก็เดินดีแล้วและมันไม่ดีตรงไหน?!"ผมเอ่ยถามเขาไปด้วยท่าทางจริงจังพลางยกมือขึ้นมาเท้าเอวจ้องหน้าพี่เข้มอย่างไม่วางตาพี่เข้มที่
"สะเสือสมิง?"คุณหญิงพรทิพย์เอ่ยเสียงสั่นออกมาพลางหายใจไม่ทั่วท้องแข่งขาอ่อนแรงจนโยรินจึงรีบถลามาประคองคุณหญิงไว้ในอ้อมแขนเธออย่างรวดเร็ว"ไร้สาระน่ะ....ถ้าคุณไม่หยุดพูดเรื่องโกหกผมจะแจ้งความจับคุณข้อหาป่วนการทำงาาของเจ้าหน้าที่!!!"พลตำรวจเอกพงศพัศษ์เอ่ยเสียงเข้มหน้าตาจริงจังอย่างโกรธจัดชี้หน้าพรานโ
กลับ ปัจจุบันพุทธศักราช 2566หุบเขาภูดาว"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนหลายคนหายไปจะไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้!!"เสียงเข้มที่ทรงอำนาจเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจและดุดันจากผู้บัญชาการใหญ่ที่มีดาวสีทองประดับอยู่เต็มบ่าทั้งสองข้าง ที่ติดยศพลตำรวจเอกพงศพัศษ์ที่ยืนเท้าเอวสั่งลูกน้องหลายสิบรายให้ไล่หาลูกชายเพียงคนเดียวของ











