All Chapters of My Billionaire Husband's Hidden Identity : Chapter 271 - Chapter 277

MADALING-ARAW na nang magsimulang kumalma ang hanging dala ng bagyo sa labas ng St. Luke’s Medical Center. Ngunit sa loob ng malawak na private hallway ng Intensive Care Unit, nananatiling mabigat at malamig ang hangin.Nakatayo si Celestine sa gilid ng glass window ng ICU suite, hindi iniaalis ang kaniyang tingin sa lalaking nakahiga sa loob. Hawak pa rin ng kaniyang kanang kamay ang kaniyang sariling mga daliri kung saan kumikislap ang muling isinuot na silver wedding ring.Sa kaniyang likuran, nakaupo sina Madame Mathilde at Selene sa leather couch, samantalang si Arnold naman ay nakasandal sa pader habang tahimik na nakikipag-usap sa kaniyang phone para sa mga karagdagang medikal na kagamitan.Ilang sandali pa'y mabilis at magkakasunod na mabibigat na hakbang na nagmumula sa elevator lobby. Mula sa nakabukas na pinto ng hall, pumasok ang dalawang taong mabilis na binabagtas ang kalye patungo sa suite ang isang may-edad na babaeng nakasuot ng simpleng black coat ngunit nagtataglay

DALAWANG LINGGO matapos ang nakatatakot na aksidente ay opisyal nang nakalabas si Thorin sa hospital.Bagaman may kaunti pa siyang benda sa ulo at kinakailangan pa ng bahagyang alalay kapag naglalakad nang malayo, ang kaniyang lakas ay mabilis na bumalik dahil sa walang katapusang pag-aalaga ni Celestine.Ngunit sa halip na bumalik sa malamig at napakalaking penthouse ni Thorin, o sa napakayamang mansyon ng mga Meyer sa Ayala Alabang, may hiwalay na desisyong ginawa ang mag-asawa.Bumili sila ng isang simpleng dalawang palapag na modern glass-and-stone house sa isang tahanang nakatayo sa ibabaw ng burol na nakatapat sa nakalululang tanawin ng skyline ng Metro Manila. May sarili itong malawak na hardin para sa pagpipinta ni Celestine, at may tahimik na balkonahe kung saan maririnig ang huni ng hangin at ng mga puno.Iyon ang kanilang naging panimula. Isang lugar na hindi pagmamay-ari ng Evans Corporation o ng Meyer Group, kundi isang tahanang binuo nila para sa kani-kanilang sarili.—

PUMATAK ang mga unang araw ng tagsibol nang lumapag ang chartered private jet sa Malpensa Airport sa Milan.Mula doon, dalawang oras na binagtas ng kanilang convoy ang paliko-likong kalsada patungo sa hilagang bahagi ng Italya, hanggang sa tuluyang bumungad sa kanilang paningin ang payapang karagatan ng Lawa ng Como. Ang malamig na hangin mula sa mga kabundukan ay humahalo sa amoy ng mga namumukadkad na bulaklak sa gilid ng mga lumang kalsada.Ang napiling tirahan ng dalawang pamilya ay isang eksklusibong cliffside villa sa Bellagio, isang makasaysayang gusali na gawa sa lumang bato at salamin, nakatayo sa mismong gilid ng bangin na nakatapat sa malawak at bughaw na tubig ng lawa.“Nasa fairy tale ba tayo, Ate Fel?” pabulong na tanong ni Charlotte habang bumababa sa sasakyan, nakatitig sa mga klasiko at eleganteng haligi ng villa.Bahagyang napangiti si Celestine habang inaayos ang kaniyang cream trench coat. “It’s beautiful, Charlotte. Mas maganda pa sa mga nakikita ko sa mga art boo

APAT NA TAON ang mabilis na lumipas...Sa ibabaw ng matahimik na burol sa Antipolo, ang modernong glass-and-stone house nina Thorin at Celestine ay nakatayo pa rin nang payapa, pinaliligiran ng mga malalaking puno at ng mga namumukadkad na bougainvillea sa hardin.Araw ng Sabado ng hapon. Ang mainit at gintong liwanag ng araw ay dahan-dahang gumagapang sa malawak na wooden deck sa ikalawang palapag.Sa loob ng malaking art studio, ang amoy ng kamakailan lamang na inihandang oil paints at fresh canvas ay humahalo sa amoy ng brewed coffee. Nakatayo si Celestine sa tapat ng isang dambuhalang canvas, nakasuot ng oversized beige linen shirt na may kaunting pahid ng kulay na asul at dilaw sa gilid ng kaniyang manggas. Ang kaniyang buhok ay nakatali sa isang magulong bun, at sa kaniyang mga mata ay kumikislap ang isang pambihirang kapayapaan.Hindi na siya si Felicity Chavez City, at hindi na rin siya ang malamig na tagapagmana ng mga Meyer. Siya si Celestine Meyer-Evans, isang kilala at ig