บททั้งหมดของ HER TURN TO BREAK HIM: บทที่ 51 - บทที่ 58

Chapter 54 (Final Chapter) Safara POV Nakasimangot akong tumingin kay Vince. Ewan ko ba—hindi ko talaga maiwasang tingnan siya nang masama. Parang... nakakainis siyang tingnan. Naiinis ako. Nandidiri ako. Naalibadbaran talaga ako sa kanya. "Hoy, ikaw!" sigaw ko. "Ano pa ang tinunganga mo diyan? Umalis ka nga! Naiirita ako sa mukha mo! Bakit amoy imburnal ka—hindi ka ba naliligo?! Ang pangit-pangit mo. Para kang... ay ewan! Basta umalis ka na! Ang baho-baho mo!" Tahimik lang siya. Wala ni isang reklamo. Pero mas lalo akong inis. Bakit hindi man lang siya sumasagot? "Ah, Safara anak," sabat ni Mama Irene, halatang gustong ilihis ang tensyon. "May gusto ka bang kainin?" Nag-isip ako. Tapos bigla na lang—boom, craving activated. "Speaking of pagkain, parang gusto ko ng nilagang lutyà… tapos yung pinasíran na bagoong na may siling pula, kalamansi, saka kamatis." Nalaway ako habang iniimagine 'yon. "Gustong-gusto ko talaga ‘yun." Napatingin ako sa kanila… tawa sila ng tawa.

Chapter 65The finally.......Safara POV"Love, kunin mo na si Spy. Nilalawayan na naman ako!" reklamo ni Vince habang nilalaplap siya ng alaga naming aso."Bigyan mo kasi ng pasalubong!" sagot ko habang nakangiti."Oo na! Spy, stop na. Nasa kotse ang pasalubong mo, kunin mo na.""Aw! Aw! Aw!"Tumahol si Spy, sabay wag ng buntot at kumaripas palabas. Ilang minuto lang, bumalik ito—may dala nang dog food sa bibig."Wow, very good naman ang Spy natin!" sabay himas ko sa ulo niya.Vince POVAndito ako ngayon sa hospital. Manganganak na si Safara.Ang mga kaibigan namin, pamilya ni Safara, pati sina Mama, Papa at ang panganay naming anak na si Selena, lahat sila dumating. Ako naman, pabalik-balik sa hallway, hindi ko alam kung saan pupunta o anong gagawin. Halos himatayin ako sa kaba.Hanggang sa... may narinig akong munting iyak."Did you hear that?" tanong ko kay Alfred."Oo, tol."Pinat pat ako ni Dad sa balikat."Congrats, anak. Daddy ka na talaga! Be a good man to your family."Tuman

Selena POV Masaya ako sa mga panahong nabuo ang aming pamilya. Ngayon ay 23 years old na ako, at ang dalawa kong kapatid na kambal—sina Seth at Sethea—ay 13 years old na. Ang bilis ng panahon. Parang kailan lang, nasa likod ako ni Mommy habang nagtatago kay Daddy dahil ayaw kong magpa-goodnight kiss. Ngayon, college graduate na ako at may sarili nang mga pangarap. Pero kahit may kanya-kanya na kaming mundo, nananatili pa rin kaming buo—masaya at matatag. Si Mommy at Daddy, para pa ring magkasintahang laging nagpapakilig sa isa't isa. Si Seth at Sethea naman, kahit palaging nagtutuksuhan, ay hindi mapaghiwalay at sobrang protective sa isa’t isa. Minsan naiisip ko, ang swerte namin. Hindi man naging madali ang pinagdaanan nina Mommy at Daddy, pinili pa rin nilang lumaban—hindi lang para sa isa’t isa, kundi para sa amin. At ngayon, habang nakaupo ako sa garden ng mansion na puno ng tanim ni Mommy, at rinig ang tawanan ng kambal sa background, hindi ko maiwasang mapangiti. Ito ang bu

Last Chapter Third Person POV Mabilis lumipas ang panahon. Mula sa maliit na pangarap ni Selena na maging tanyag na modelo, ngayon ay isa na siyang sikat at hinahangaan hindi lamang sa buong Europa kundi pati na rin sa Asia. Ang kanyang pangalan ay palaging laman ng mga fashion magazine, at ang kanyang lakad sa runway ay palaging pinapalakpakan. Ngunit sa likod ng kanyang kasikatan, hindi niya kailanman nakalimutang bumalik sa pinanggalingan. Tuwing may bakasyon, agad siyang umuuwi sa Pilipinas para makasama ang kanyang pamilya. Sa paglipas ng mga taon, lalo lamang tumibay ang ugnayan nilang mag-anak—si Vince na laging proud sa kanyang anak, si Safara na hindi nawawalan ng luha tuwing iniinterbyu ang anak sa TV, at ang kambal na sina Seth at Sethea na palaging proud sabay sigaw ng "Ate namin 'yan!" Sa huling eksena ng kwento, makikita si Selena na nakatayo sa backstage ng isang malaking event sa Paris. Hawak niya ang isang maliit na kahon, at nang buksan niya ito, isang liham a