All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 41 - Chapter 50

“พรุ่งนี้เจ้าจะเดินทางจริงๆ อย่างนั้นหรือ”เฟยห้าวเทียน เอ่ยถามเมื่อเห็นว่านางเงียบไป เรื่อง4ปีก่อนที่เขาเล่าให้นางฟัง เขาคิดว่านางจะรู้สึกดีใจบ้าง แต่เปล่าเลยนางเพียงแปลกใจเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนใบหน้าของนางในตอนนี้กลับมามีหน้าตาเฉยเมยเหมือนเคย“เพคะ”“เช่นนั้นเราจะให้องครักษ์เงาติดตามเจ้าไปเพื่อปกป้องเจ้า เจ้าจะได้ไม่เป็นกังวลมากนัก”“อย่าเลยเพคะ หม่อมฉันมีวิธีจัดการ เพียงแต่ที่ผ่านมาหม่อมฉันเห็นเพียงทะเลที่เงียบสงบจึงนึกประมาทไปเท่านั้น”“แต่ข้าเป็นห่วง เจ้าอาจคิดว่าข้าเสแสร้งทั้งที่คนเคยเกลียดกันมาก แต่บัดนี้กลับมาเป็นห่วงเป็นใย ตอนนี้ข้ายอมรับว่าไม่ได้รักเจ้ามากมายนัก แต่เพราะที่ผ่านมาข้าเข้าใจเจ้าผิดมาตลอดจึงทำร้ายเจ้าไปไม่น้อย อีกทั้งตลอดมาเจ้าทำเพื่อข้ามาเสมอ มันทำให้ข้ารู้สึกผิดต่อเจ้าและอยากชดเชยให้”“ทำเพราะรู้สึกผิดสินะ....ตรัสแบบนี้ก็ดีเพคะ หากพระองค์พูดว่าทำเพราะรักหม่อมฉัน หม่อมฉันคงยากที่จะเชื่อ ความหวังดีของพระองค์หม่อมฉันรับไว้แล้ว แต่พระองค์คงลืมไปว่าหม่อมฉันมีอำนาจที่ติดตัวหม่อมฉันมาตั้งแต่เกิด หาใช่เพิ่งจะมีตอนมาเป็นชายาของพระองค์”เฟยห้าวเทียนถึงกับเบิกตาโต เป็นอย่

เมื่อท่านปู่เตรียมทุกอย่างที่นางต้องการให้พร้อมแล้วเยว่ฮองเฮาก็ออกเดินทางตามที่ได้วางแผนไว้ เยว่เฟิ่งโหวเมื่อเห็นว่าหลานสาวออกเดินทางไปแล้วแต่คนที่ควรไปกลับไม่ไปจึงเดินเข้าห้องหนังสือ และให้บ่าวไพร่ถอยห่างออกไป“เจ้ามาเพื่อปกป้องนางมิใช่หรือ ทำไมยังอยู่อีกหรือเจ้ามีเรื่องจะคุยกับข้า”เพียงสิ้นคำพูดของเยว่เฟิ่งโหวบุรุษชุดดำก็เผยกายออกมายืนตรงหน้าเขา และคอบกายทำความเคารพ“ท่านโหวรู้ได้เช่นไรขอรับว่าข้าน้อยมาเพื่อปกป้องฮองเฮา มิใช่มาเพื่อหาท่านโดยเฉพาะ”“หากเจ้าจะมาหาข้าคงไม่มาตอนกลางวันเช่นนี้ ฮ่องเต้คงมีรับสั่งให้ติดตามดูฮองเฮาใช่หรือไม่”“ขอรับ ท่านโหวคิดถูกแล้ว”“ในวังเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอย่างนั้นหรือ จึงต้องให้เจ้าติดตามฮองเฮา”“อย่าเป็นกังวลไปเลยขอรับ ฮ่องเต้เพียงป้องกันไว้เท่านั้นท่านโหวอย่าได้ห่วงฮองเฮาเลย วันนี้ที่ข้ายังรั้งรออยู่ที่นี่เพราะมีเรื่องต้องบอกท่านโหว ฮ่องเต้ทรงส่งท่านอ๋องสามไปตรวจสอบท่านแม่ทัพที่ชายแดนแล้วนะขอรับ ข้าว่าท่านโหวควรจะบอกความจริงได้แล้ว ไม่อย่างนั้นเรื่องทั้งหมดอาจถูกคนอื่นรู้มากไปกว่านี้”“ใครตรวจเจอหลักฐานอย่างนั้นหรือ”“ฮ่องเต้ทรงมีเหล่าบัณฑิตพวกพ่อค้

ฉินหวงกุ้ยเฟยเมื่อได้ยินว่าห้าวเทียนฮ่องเต้อนุญาตก็รีบเข้ามาในห้องทันที นางสวมเสื้อคลุมหนาเข้ามาแต่ยังไม่ทันที่จะถึงหน้าพระพักตร์ของห้าวเทียนฮ่องเต้ นางก็ให้นางกำนัลช่วยถอดออก ก่อนจะเดินเข้ามาย่อกายถวายพระพรอย่างอ่อนโยน เสื้อตัวนอกสีชมพูเบาบางจนเห็นเสื้อตัวในสีแดงที่รัดหน้าอกจนนูนขึ้นเป็นลูกอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางของนางช่างยั่วยวนจนสตรีที่อยู่หลังม่านยังต้องมองกลับกันห้าวเทียนฮ่องเต้กลับนั่งจิบชานิ่ง ไม่ได้รู้สึกอันใดกับสตรีตรงหน้า เพราะมารยาหญิงเช่นนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็น แตกต่างจากสตรีหลังม่านที่ไม่เคยเห็นเช่นนี้มาก่อน เพราะท่านแม่ของนางติดตามดูแลท่านพ่อไปยังชายแดนส่วนท่านย่าท่านยายก็เสียไปนานแล้ว ส่วนมากก็จะเป็นท่านปู่ท่านตาที่เลี้ยงดู จริตมารยาที่ต้องใช้ในห้องหอจึงไม่มีใครสั่งสอน และไม่เคยได้เห็นจริงกับตา จะมีเห็นก็ในหนังสือที่อี้หงแอบเอามาให้นางดู แต่ตัวนางเองไม่กล้าที่จะซื้อหามาอ่านเพราะกลัวว่าห้าวเทียนฮ่องเต้รู้จะหาว่านางเป็นสตรีมากตัณหาฉินหวงกุ้ยเฟยเห็นว่าห้าวเทียนฮ่องเต้ไม่ทรงเอ่ยอันใด จึงเลิกย่อกายและเดินเข้าไปหา และยกขนมยุเหวียนเซียว(ขนมบัวลอยจีน)กับชาใบหม่อนจากนางก

เขาเงยหน้าขึ้นดวงตาจับจ้องอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยตัณหา ก่อนที่จะจ้องไปที่ร่างนวลเนียนของนาง เขาเคลื่อนกายเข้าไปใกล้จนทำให้นางต้องเบือนหน้าไปอีกทางด้วยความขวยเขิน ก่อนที่เขาจะซุกไซ้ไปตามลำคอของนางและขบเม้มจนเกิดรอย และไล่ลงมาถึงทรวงอกอันอวบอิ่มที่ใหญ่โตเต็มไม้เต็มมือ นางไม่ใช่สตรีร่างบอบบางที่มีแต่กระดูก ถึงเรือนร่างนางจะบอบบางแต่ก็มีน้ำมีนวลเมื่อจับไปส่วนไหนก็ทำให้น่าสัมผัสนิ้วมือที่อยู่ด้านล่างนวดวนอยู่ที่ผิวด้านนอกก่อนจะดันปลายนิ้วเข้าไปทีละนิด สตรีที่นอนอยู่ถึงกับกัดปากครางเสียงเครือ สร้างความพอใจให้บุรุษที่ได้ยิน เขาค่อยๆ ขยับนิ้วเข้าออกอย่างช้าๆ จนรู้สึกว่าภายในของนางเริ่มชินจึงเพิ่มจำนวนนิ้วขึ้น นางบิดตัวไปมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อเขาเร่งความเร็วของนิ้วที่เข้าออกจนเผลอร้องครางเสียงหวานออกมาเขาได้ยินเช่นนั้นก็บีบขยำเนินอกพร้อมขบเต็มแรงเพื่อลดความต้องการของตนเอง ใจเขาที่จริงต้องการส่งแก่นกายเข้าไปสำรวจโพรงเนื้อนุ่มนิ่มแต่รู้ว่านางยังไม่พร้อมรับจึงได้แต่ต้องข่มอารมณ์ตนเองเอาไว้ก่อนนางรู้สึกได้ว่ามีสิ่งที่แข็งขืนกำลังขยายตัวถูไปมาที่ขาของนาง นางใช้สายตาชำเลืองดูก็เห็นว่าร่า

ตำหนักหูเตี๋ยเมื่อฮองเฮาไม่อยู่เรื่องทุกอย่างในวังหลังจึงมีสนมฉินหวงกุ้ยเฟยคอยดูแลแทน เช้านี้นางสนมทุกคนต่างมาเข้าเฝ้าถวายพระพรสนมฉินหวงกุ้ยเฟย ทุกคนราวไม่ได้มาเพื่อถวายพระพรแต่เหมือนมานั่งกินขนมจิบชาเสียมากกว่า เพราะสำหรับพวกนางสนมส่วนมากก็มาตำหนักหูเตี๋ยกันบ่อยอยู่แล้วทุกคนต่างนั่งจิบชากินขนมพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน จนมีสตรีนางหนึ่งเดินเข้ามาในตำหนัก ทำเอาคนที่อยู่ในห้องโถงรับแขกอึ้งไปตามๆ กัน คนดีใจที่ได้เจอก็มี คนแปลกใจก็มี คนตกใจและคนที่ไม่คิดว่านางจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ก็มี สีหน้าแต่ละคนแตกต่างกันออกไป“ถวายพระพรฮองเฮา ขอทรงอายุยืนหมื่นปี หมื่นๆ ปี” เหล่านางสนมเอ่ยพร้อมกัน“พระองค์เสด็จมาทำไมนางกำนัลด้านนอกถึงไม่แจ้ง หม่อมฉันจะต้องลงโทษพวกนางเสียหน่อยที่ทำให้หม่อมฉันเสียมารยาทไม่ออกไปรับเสด็จ” สนมฉินหวงกุ้ยเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“อย่าลงโทษพวกเขาเลย เราเป็นคนสั่งพวกนางเอง เราเพียงอยากรู้ว่าเวลาพวกเจ้าอยู่ด้วยกันโดยไม่มีข้า พวกเจ้าทำอันใดกัน คุยอันใดกัน สนุกกันมากหรือไม่” เยว่ฮองเฮาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบทุกคนที่อยู่ในห้องเงียบราวไม่มีคนอยู่ บรรยากาศเปลี่ยนไปจากก่อนหน้านี้ ทุกค