All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อมาถึงตำหนักเย็นเยว่ลี่อิงมองไปยังรอบๆ ตำหนักก็รู้สึกวังเวงและหนาวเหน็บในใจขึ้นมา สถานที่โดยรอบรกร้างไม่มีใครคอยดูแล ต้นหญ้าขึ้นสูงเทียมหัว ใบไม้ที่ร่วงหล่นก็ไม่มีใครเก็บกวาดปลิวไปตามที่ต่างๆ ในตำหนักจนดูรกหูรกตา หน้าต่างประตูล้วนมีรูให้ลมลอดผ่าน สมกับที่ชื่อตำหนักเย็นแม้ปิดประตูหน้าต่างก็เหมือนราวไม่ได้ปิด เพราะถึงอย่างไรลมหนาวก็แทรกเข้าไปได้อยู่ดีเยว่ลี่อิงเดินเข้าไปด้านในตำหนักก่อนจะเปิดประตูห้องที่หลี่ฟางซินอาศัยอยู่ ภายในห้องนางได้เจอกับสตรี 2 คน เมื่อสตรีทั้งสองเห็นนางก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่ลืมทำความเคารพถึงสีหน้าของหลี่ฟางซินจะไม่ยินดีมากนักแต่ด้วยธรรมเนียมนางจึงต้องปฏิบัติตาม เยว่ลี่อิงสะบัดมือให้นางกำนัลออกจากห้องไปนางกำนัลเมื่อเห็นฮองเฮาสั่งให้ตนออกไป ก็ไม่สามารถหลีกได้จึงเดินออกไปนอกห้อง แต่เมื่อไปถึงประตูห้องก็ต้องตกใจเมื่อเห็นห้าวเทียนฮ่องเต้ยืนอยู่หน้าประตู เพียงเห็นท่าทางของขันทีเกานางกำนัลผู้นั้นก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ให้ส่งเสียงดัง นางจึงปิดประตูแล้วเดินถอยออกมาอย่างเงียบๆห้าวเทียนฮ่องเต้ที่เห็นสภาพการเป็นอยู่ของสตรีที่ตนรักก็รู้สึกสงสารนางยิ่งนัก แต่ถึงอย่า

ตำหนักคุนหนิงอี้หงที่ทนเก็บความสงสัยมาตั้งแต่กลับจากตำหนักเย็น ในที่สุดก็เก็บความอยากรู้สึกไว้ไม่ไหว จึงเอ่ยถามเยว่ฮองเฮาที่นั่งให้นางแปรงผมอยู่ข้างหน้าคันฉ่อง“ฮองเฮาเพคะ ทำไมไม่ทรงชวนฮ่องเต้เสด็จกลับมาด้วยละเพคะ แค่พระองค์เอ่ย หม่อมฉันเชื่อว่าฝ่าบาทต้องเสด็จกลับมาพร้อมพระองค์แน่”“อี้หง ถึงฝ่าบาทจะเป็นฮ่องเต้แต่พระองค์ก็มีหัวใจนะ ถึงอย่างไรฝ่าบาทกับนางก็รักกันมาตั้งสามปี ถึงต่อหน้าข้าจะแสดงเป็นคนใจดำไม่สนใจนาง แต่ที่จริงฝ่าบาททรงเป็นห่วงและสงสารนางมาก ถ้าวันนี้พระองค์ทรงใจดำไม่อยู่ดูนางเลย เขาก็ไม่ใช่บุรุษที่ข้าหลงรักมาถึงสี่ปีน่ะสิ คนที่อ่อนโยน ใส่ใจความรู้สึกผู้อื่น และไม่ถือตัว ถ้าถามความผิดของนางที่มีต่อฝ่าบาทนั้น ที่จริงก็ไม่ได้มากมายนักเพราะแค่สามเดือนแรกเท่านั้นที่นางเล่นเป็นข้าหลังจากนั้นนางก็เป็นตัวนางเองมาตลอด”น้ำเสียงเรียบเฉยที่จริงแล้วบุรุษที่นางหลงรักคนนั้นเขาเป็นเพียงองค์ชายที่รักอิสระ ชอบท่องเที่ยวไปยังที่ต่างๆ แต่งตัวธรรมดา พูดจาเหมือนกับชาวบ้านทั่วไปไม่เคยแสดงตัวว่าเป็นใคร ใจดีมีน้ำใจเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แต่ก็ไม่ใช่คนไม่เอางานเอาการ เขาเป็นเหมือนผู้สืบข่าวสารและส่ง

เมื่อเยว่ฮองเฮาคลานออกมาจากรถม้าก็เห็นบุรุษรูปร่างกำยำราวๆ 10คนเดินใกล้เข้ามาหานาง นางพยายามตั้งสติก่อนจะเอ่ยต่อรองเพราะคิดว่าพวกโจรพวกนี้ย่อมเห็นแก่ทรัพย์สมบัติ“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร หากเจ้าต้องการเงินทองเพียงปล่อยเราไป เราจะให้เงินทองเจ้ามากเท่าที่พวกเจ้าต้องการ” เยว่ฮองเฮาเอ่ยพร้อมกอดน้องสาวไว้แนบอก“หากพวกข้าปล่อยท่านไปวันนี้ หัวของพวกข้าคงจะต้องขาดเป็นแน่ ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะฮองเฮา”เยว่ฮองเฮาตกตะลึงทันทีที่ได้ยินพวกเขาเอ่ย และรู้ว่านี้ไม่ใช่เป็นเพียงโจรธรรมดา แต่เป็นมือสังหารที่จะมาเอาชีวิตของนาง ในใจของนางหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่เมื่อมองเห็นน้องสาวที่ตัวสั่นเทาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอด นางจึงจำใจต้องทำใจดีสู้เสือ“พวกเจ้าบังอาจยิ่งนัก ในเมื่อรู้ว่าข้าเป็นใครยังกล้าลงมือ พวกมันให้อะไรแก่เจ้า ข้าจะให้มากกว่ามัน3เท่า”“เสียใจด้วยพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันรับงานมาแล้วย่อมต้องทำให้สำเร็จ คงจะรับข้อเสนอของพระองค์ไว้ไม่ได้” เมื่อพูดจบพวกมันก็เดินเข้ามากระชากเยว่ฮองเฮาและน้องสาวออกจากกัน“พวกสารเลวอย่าเข้ามา พวกเจ้าจะทำอันใดพวกเรา”น้ำเสียงหวาดระแวงสองพี่น้องพยายามจะจับ

ห้าวเทียนฮ่องเต้นั่งกอดและปลอบเยว่ฮองเฮาจนนางค่อยๆ สงบลง แต่นางยังปิดปากเงียบไม่ยอมพูดยอมจาถึงเรื่องความฝันนั้นให้ใครฟัง ไม่เพียงแค่ห้าวเทียนฮ่องเต้ที่เป็นกังวล ไทเฮาและเฟยห้าวหลานก็รู้สึกเป็นห่วงเยว่ฮองเฮามากเช่นกัน เมื่อหมอหลวงจางมาถึงไทเฮาก็รีบให้หมอหลวงจางตรวจอาการของเยว่ฮองเฮาทันที“เยว่ฮองเฮาเป็นเช่นไรบ้าง” ห้าวเทียนฮ่องเต้รีบถามอย่างเป็นห่วง“ร่างกายของฮองเฮาน่าจะไม่ได้รับพิษมาระยะหนึ่งแล้วชีพจรอื่นๆ จึงดูปกติขึ้นมากกว่าครั้งก่อนพ่ะย่ะค่ะ แต่จากที่หม่อมฉันตรวจดูฮองเฮาคล้ายคนเจอเรื่องสะเทือนใจมาอย่างหนักพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าว่าอย่างไร ยาพิษอย่างนั้นหรือ” ห้าวเทียนฮ่องเต้ตวาดดังลั่นจนหมอหลวงจางสะดุ้งตกใจ“ใครมันบังอาจวางยาพิษนาง ข้าจะทรมานให้มันตายทั้งเป็น”ไทเฮาหมอหลวงจางและเฟยห้าวหลานหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาด ส่วนเยว่ฮองเฮาที่ได้ยินห้าวเทียนฮ่องเต้พูดก็คิดว่าเป็นเพียงการแสดงกลบเกลื่อนของเขาเท่านั้น“เสด็จพี่ท่านไม่ใช่หรือที่วางยาพี่สะใภ้ ทำไมตอนนี้ถึงมาถามหาคนทำล่ะพ่ะย่ะค่ะ”ยังไม่ทันที่ห้าวเทียนฮ่องเต้จะเอ่ยตอบเสียงสตรีที่ทำให้เฟยห้าวหลานและไทเฮาเสด็จมาถึงตำหนักคุนหนิงก็ดังขึ้

“สารเลว พวกมันสมควรตาย กล้าดีอย่างไรถึงแตะต้องผู้หญิงของข้า” เฟยห้าวเทียนและเฟยห้าวหลานพูดพร้อมกันราวกับนัดหมายกันมาเยว่ลี่หรงที่สะเทือนใจจากเหตุการณ์ที่พี่สาวเล่าให้ฟัง ถึงกับเปลี่ยนอารมณ์ทันทีเมื่อได้ยินในสิ่งที่เฟยห้าวหลานพูด ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำขึ้นมาราวกับลูกตำลึงสุก แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังไม่หายเคืองเขาอยู่ดี หากวันนี้นางไม่เข้าวังมา คงไม่รู้เลยว่าพี่สาวของตนมีความเป็นอยู่เช่นไร เฟยห้าวหลานหันมามองนางก็รู้สึกชอบใจไม่น้อย ที่ได้เห็นใบหน้าเปลี่ยนสีของนาง แต่เมื่อนึกว่ามีคนจะมาทำร้ายนางแววตาอำมหิตก็ฉายขึ้นมาทันที“ออกมา”เพียงห้าวเทียนฮ่องเต้เอ่ยขึ้น ชายชุดดำที่ปกปิดใบหน้า2คนก็เข้ามาในห้องทันที ถึงทุกคนจะรู้ว่าเขาย่อมมีองครักษ์ลับคอยติดตามแต่พวกเขาไม่เคยเห็น วันนี้จู่ๆ ก็โผล่ออกมาทำให้คนในห้องตกใจไม่น้อย“พวกเจ้าได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้วใช่หรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ตอบรับพร้อมกัน ที่จริงแล้วตอนที่เยว่ฮองเฮาใช้ปิ่นหมายจะทำร้ายห้าวเทียนฮ่องเต้ พวกเขาก็ออกมาเพื่อจะปกป้องนายของตน แต่สายตาของห้าวเทียนฮ่องเต้ที่มองมายังพวกเขา ทำให้พวกเขาหยุดไม่ออกมา พวกเขาจึงแอบดูอยู่เงียบๆ“เช่นนั้นส่