All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 61 - Chapter 70

เมื่อคืนนี้กว่าที่เขาจะหลับได้ก็ทรมานอยู่นาน เช้านี้หน้าตาของเขาจึงไม่สดใสต่างจากอีกคนที่มีหน้าตาเบิกบาน แต่นางก็ได้หาสนใจเขาไม่ ที่จริงวันนี้เขาคิดจะให้นางจัดการเอง แต่ก็เป็นห่วงกลัวนางจะรับมือกับอัครเสนาบดีฉินไม่ได้จึงมาด้วยขณะที่เดินไปอุทยานเกากงกงเอ่ยขอร้องกับเยว่ฮองเฮาให้ง้อห้าวเทียนฮ่องเต้เสียหน่อย เพราะไม่เช่นนั้นวันนี้เหล่านางกำนัลขันทีคงอยู่อย่างไม่เป็นสุขเยว่ฮองเฮาหันหลังไปมองก็เห็นสายตาที่เว้าวอนของนางกำนัลขันทีที่ตามเสด็จมาจึงได้พยักหน้าตอบ ห้าวเทียนฮ่องเต้เห็นที่เกากงกงแอบกระซิบกับเยว่ฮองเฮา เขาก็แอบดีใจเล็กน้อย“ฝ่าบาทให้คนไปตามบรรดาบิดาของพวกนางมาแล้วใช่หรือไม่เพคะ”เขาเงียบไม่ยอมตอบ จนเดินมาถึงศาลาในอุทยานเขาก็เข้าไปนั่งด้านในโดยหันหน้าไปทางอื่น ทำเป็นไม่สนใจนาง“ฝ่าบาทเพคะ” น้ำเสียงออดอ้อนแต่เขาก็ยังทำเมินเฉยใส่นาง ในเมื่อเขาไม่ใส่ใจนาง นางจึงไม่คิดจะเอ่ยต่อเมื่อผ่านไปครู่หนึ่งเขาเห็นว่านางเงียบนิ่งไปนานจึงได้หันมามอง แต่คราวนี้กลายเป็นนางที่ทำเมินใส่ เมื่อเยว่ฮองเฮาเห็นว่าเขาหันมามองนาง นางก็เลยทำเป็นหันหน้าหนีเหมือนที่เขาทำกับนางในคราวแรก ห้าวเทียนฮ่องเต้ถึงกับล

หลังจากที่พระสนมเหอกุ้ยเฟยและเสนาบดีกรมคลังกลับไปแล้ว เยว่ฮองเฮาก็ถึงกับหลั่งน้ำตาไม่หยุดเพราะสงสารพ่อลูกที่พากันพยุงเดินออกไปทั้งน้ำตา ห้าวเทียนได้แต่กอดนางและเอามือลูบหลังเบาๆ เพื่อปลอบประโลม เพราะเขารู้ดีว่านางเองก็คงรู้สึกผิดที่เลือกพระสนมเหอกุ้ยเฟยเข้ามาเป็นสนมและต้องมาเจอจุดจบเช่นนี้หลายวันต่อมาในที่สุดหลักฐานสำคัญที่จะใช้มัดตัวสนมฉินและอัครเสนาบดีฉินก็มาถึง นั่นก็คือซางกวนที่จริงเขาเป็นหมอรักษาพิษและมีความรู้เรื่องพิษ เขาจึงถูกบังคับจากคนสกุลฉินให้ปรุงพิษให้องค์รัชทายาทพระองค์ก่อนและเยว่ฮองเฮา แต่เพียงอัครเสนาบดีฉินได้ข่าวว่าห้าวเทียนฮ่องเต้ยังคงสืบเรื่องการตายของพี่ชายอยู่จึงคิดจะสังหารคนปรุงยาปิดปากเขาแอบพาครอบครัวหนีไปซ่อนตัวถึงชายแดน แต่คนของอัครเสนาบดีฉินก็ยังตามเขาเจอและฆ่าลูกเมียของเขา เขาคิดจะล้างแค้นอัครเสนาบดีฉินที่ฆ่าลูกเมีย เขาจึงไปขอความช่วยเหลือจากเยว่ลี่ต้าน้องชายของเยว่ฮองเฮา เพราะซางกวนรู้ดีว่าเขาจะได้รับความคุ้มครองเพื่อมาเป็นพยานเอาผิดคนที่วางยาเยว่ฮองเฮาเยว่ลี่ต้าแอบส่งข่าวนี้มายังห้าวเทียนฮ่องเต้อย่างลับๆ เพราะไม่อยากให้บิดาและท่านแม่เป็นห่วงพี่สาวที่ถู

รุ่งเช้าวันต่อมาห้าวเทียนฮ่องเต้ลืมตาตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างทั้งที่เขายังอยากนอนโอบกอดสตรีที่ซุกอกแกร่งของเขา แต่เพราะเช้านี้มีงานใหญ่รอเขาอยู่จึงทำให้เขาต้องตัดใจลุกขึ้นจากเตียงขึ้นมาแต่งตัวเขานั่งมองสตรีที่นอนหลับใหลอย่างสงบอยู่บนเตียงนอน ใจจริงเขาไม่อยากปลุกนางให้ตื่นขึ้น เขาอยากให้นางมีเวลานอนต่ออีกสักหน่อยหลังจากเหนื่อยล้าจากการโดยเขาเคี่ยวกรำมาทั้งคืนแล้ว แต่เขามีเรื่องสำคัญที่ต้องกำชับนางเขาใช้มือลูบไปยังแก้มนิ่มก่อนจะใช้จมูกกดลงไปเบาๆ สตรีที่นอนอยู่ลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย เมื่อเห็นบุรุษที่นั่งอยู่ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจึงลุกขึ้นนั่งก่อนจะขยี้ตาเบาๆ“ฝ่าบาท ขอประทานอภัยเพคะ” เยว่ฮองเฮาเอ่ยทั้งที่ยังสะลึมสะลือตื่นไม่เต็มตา“ไม่เป็นไร ที่จริงข้าไม่อยากปลุกเจ้า แต่ข้ามีเรื่องอยากจะย้ำเตือนเจ้าเสียหน่อย” ห้าวเทียนฮ่องเต้เอ่ยอย่างเอ็นดูในท่าทางงัวเงียราวเด็กน้อยของนาง“เรื่องอันใดหรือเพคะ”“วันนี้ในวังหน้าอาจมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น วันนี้เจ้าอย่าออกจากตำหนักไปไหน ข้าให้องครักษ์เงาและทหารองครักษ์ที่ไว้ใจได้มาคอยดูแลที่ตำหนักแล้ว แต่ข้างนอกข้าไม่แน่ใจว่ามีคนของอัครเสนาบดีฉินปะปนอ

ณ ตำหนักหูเตี๋ยรุ่งเช้าของวันนี้ก่อนที่อัครเสนาบดีฉินจะเดินทางไปเข้าประชุมเช้าที่ท้องพระโรงในวังหลวง เขาได้สั่งให้คนไปพาบุตรสาวออกจากวัง เพราะเขาเชื่อว่าห้าวเทียนฮ่องเต้ได้หลักฐานมัดตัวบุตรสาวของเขาแล้ว ย่อมไม่มีวันปล่อยนางไปเป็นแน่สำหรับอัครเสนาบดีฉินการพาบุตรสาวของตนออกมาจากวังหลวงไม่ใช่เรื่องยาก ถึงแม้ในยามนี้บุตรสาวของตนยังโดนกักบริเวณอยู่ก็ตามเพราะขันทีนางกำนัลรวมถึงองครักษ์และทหารยามเฝ้าวังหลวงก็มีคนของเขาอยู่เมื่อคนของอัครเสนาบดีฉินมาถึงก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้สนมฉินหวงกุ้ยเฟยได้รับรู้สถานการณ์ สนมฉินฮวงกุ้ยเฟยได้ยินเรื่องที่ขันทีเล่าให้ฟังว่าตนจะต้องหนีออกจากวังหลวงก็รู้สึกเดือดดาลอย่างยิ่ง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานางต้องทนกับเยว่ฮองเฮามาตลอด และหวังว่าสักวันนางจะได้ขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งฮองเฮานางจึงได้ทนมาจนถึงวันนี้ข้าวของที่อยู่ภายในตำหนักถูกเขวี้ยงปาจนแตกกระจายเพื่อระบายโทสะที่มี แต่ก็ไม่สามารถระบายออกไปจนหมดได้ เมื่อนึกว่าที่ผ่านมานางต้องอยู่อย่างคับแค้นใจมาโดยไม่ได้อะไรตอบแทน ในเมื่ออย่างไรเสียนางก็ต้องหนีออกจากวังและไปใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ นางจึงคิดจะจัดการเยว่ฮองเฮาก่อ

สนมฉินหวงกุ้ยเฟยใช้มีดแทงไปยังท้องของเยว่ฮองเฮาก่อนจะค่อยๆ ดันเข้าไปอย่างช้าๆ และยืนดูสีหน้าของเยว่ฮองเฮา ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดด้วยความรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นแววตาฉายแววความโหดเหี้ยมอำมหิตจนเห็นได้ชัดถึงจะเจ็บมากเพียงใดแต่เยว่ฮองเฮาไม่แม้แต่จะหลบตาสนมฉินหวงกุ้ยเฟยเลยสักนิด สนมฉินหวงกุ้ยเฟยยิ่งเห็นท่าทางอวดดีของเยว่ฮองเฮาก็ยิ่งอยากทำให้เยว่ฮองเฮาทรมานจนต้องยอมจำนนต่อตนเองมากยิ่งขึ้นสนมฉินหวงกุ้ยเฟยค่อยๆ ดึงมีดออกแล้วแทงเข้าไปใหม่ เพื่อหวังให้เยว่ฮองเฮาร้องโอดครวญ แต่คนที่ร้องไห้และเอ่ยวิงวอนขอร้องกลับไม่ใช่เยว่ฮองเฮาแต่กลายเป็นสนมหลี่ที่ร้องเอะอะโวยวายด้วยน้ำเสียงเบาๆ อย่างคนไม่มีแรง“พอได้แล้ว หยุดทำนางได้แล้ว ถ้าเจ้าอยากระบายอารมณ์มาลงที่ข้า ข้าจะเป็นที่รองรับอารมณ์ให้เจ้าเอง” สนมหลี่เอ่ยไปร้องไห้ไป“เจ้าไม่ต้องร้อนรนใจไป รอให้ข้าเล่นสนุกกับฮองเฮาให้เสร็จเสียก่อน ข้าย่อมไปเล่นกับเจ้าเป็นแน่"สนมฉินหวงกุ้ยเฟยหันมาเอ่ยกับสนมหลี่ก่อนที่จะหันมาใช้มีดกรีดลงบนใบหน้าของเยว่ฮองเฮา แววตาและสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดของเยว่ฮองเฮาทำให้สนมฉินหวงกุ้ยเฟยพึงพอใจเป็น