All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 191 - Chapter 200

ทว่าสิ่งที่โต้วถานอินได้รับกลับมิใช่คำตอบที่ปลอบประโลมอย่างที่นางหวัง แต่กลับเป็นแววตาเฉยชาและน้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของโต้วหลัวจือ“อินเอ๋อร์...เรื่องหยกถูกเปิดโปงแล้ว และชินอ๋องก็ทรงทราบความจริงทั้งหมดแล้วเช่นกัน”ถ้อยคำที่ออกมาจากปากของบิดาราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหญิงสาว ทว่ายังไม่ทันที่โต้วถานอินจะรวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับมาได้ คำพูดถัดมาของบิดากลับเป็นการยัดเยียดความตายให้แก่นางด้วยมือของเขาเอง“ในท้องพระโรงพรุ่งนี้ เจ้าต้องเป็นคนรับผิดเรื่องนี้แต่เพียงผู้เดียว”โต้วถานอินเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ “ท่านพ่อ...ท่านพูดสิ่งใด? พวกเราตกลงกันแล้วมิใช่หรือว่าเรื่องนี้จะนำพาความรุ่งโรจน์มาสู่ตระกูล ท่านปู่เองก็บอกจะส่งเสริมข้าให้ถึงที่สุด!”“ยามนี้มิใช่เวลามาพูดเรื่องในอดีต!” โต้วหลัวจือตวาดสวนพลางสะบัดมือหนีการเกาะกุมของบุตรสาวอย่างรังเกียจ“หากเจ้ามิรับผิด ตระกูลโต้วทั้งตระกูลจะต้องพินาศย่อยยับเพราะความโง่เขลาของเจ้า! เจ้าควรภูมิใจที่ชีวิตไร้ค่าของเจ้ายังมีประโยชน์พอจะรักษาชีวิตคนทั้งตระกูลเอาไว้ได้ จงเตรียมตัวให้ดี พรุ่งนี้เจ้าต้องบอกทุกคนว่า เจ้าเป็นคนลักลอบขโมยหยกนั่นมาเอ

ทางด้านไหลเยี่ยนฟาง เมื่อได้ยินแว่ว ๆ ถึงนามของศัตรูนางก็สลัดความกระดากอายทิ้งไปแล้วเอ่ยอนุญาตให้องครักษ์หนุ่มเข้ามาคุยข้างในเรือน เพื่อที่จะได้ร่วมรับรู้แผนการทั้งหมด พร้อมกับขยับกายลุกไปนั่งที่ตั่งแม้เฟยห้าวอันจะไม่พอใจที่มีบุรุษอื่นก้าวล้ำเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของไหลเยี่ยนฟาง ทว่าในเมื่อเป็นเรื่องที่หญิงสาวให้ความสำคัญ เขาจึงยอมถอยกลับไปนั่งเคียงข้างนางเพื่อเปิดทางให้หานเปี๋ยหลีเดินตามเข้ามาเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของผู้นำหญิงตระกูลจง องครักษ์คนสนิทของเฟยห้าวอันจึงเอ่ยรายงานที่เพิ่งทูลอ๋องหนุ่มไปเมื่อครู่ให้นางฟังอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยรายงานส่วนที่เหลือด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดกว่าเดิม“นอกจากนี้ ก่อนที่อัครเสนาบดีโต้วจะทราบข่าวว่าท่านอ๋องเสด็จไปยังจวนตระกูลไหล เขาได้ออกคำสั่งอำมหิต สั่งให้มือดีไปดักซุ่มสังหารคนตระกูลจงทุกคนที่เดินทางมุ่งหน้าสู่พระราชวัง และกำชับให้รองเสนาบดีกรมคลังโต้วเตรียมกำลังพลให้พร้อมเพื่อลอบสังหารคุณหนูไหลภายในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ”ถึงแม้โต้วหลัวจือจะยังไม่ทันออกไปสั่งการ แต่ยามนี้ในเมื่อหานเปี๋ยหลีออกมาจากจวนตระกูลโต้วแล้ว ก็มิแน่ว่าสองพ่อลูกจะนึกขึ้นได้

ทว่าเฟยห้าวอันกลับทำเพียงยันกายลุกขึ้นนั่ง พิงหัวเตียงด้วยท่าทีเกียจคร้านคล้ายคนยังนอนไม่เต็มอิ่ม แววตาคมปลาบจับจ้องกิริยาลนลานนั้นด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ทว่ายังไม่ทันที่ชินอ๋องหนุ่มจะได้เอ่ยเย้าแหย่สิ่งใดต่อ‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นตามเวลาอย่างแม่นยำ พร้อมด้วยสุ้มเสียงที่คุ้นหูเป็นอย่างยิ่ง“ทูลท่านอ๋อง คุณหนูไหล ยามเหม่า[1]แล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมให้พ่อบ้านฉินเตรียมน้ำล้างหน้า และสำรับเช้าไว้พร้อมแล้ว อีกหนึ่งชั่วยามรถม้าตระกูลโต้วคงจะมุ่งหน้าสู่พระราชวัง หากยังชักช้าอาจมิทันการณ์นะพ่ะย่ะค่ะ”คำรายงานนั้นทำให้อารมณ์สุนทรีย์ยามเช้าของเฟยห้าวอันพังทลายลงในพริบตา ใบหน้าคมคายบูดบึ้งลงทันควัน ดวงตาคมตวัดมองบานประตูราวกับอยากจะสั่งโบยหานเปี๋ยหลีสักร้อยไม้ฐานรู้ดีไปเสียทุกเรื่อง เขาถอนหายใจยาวอย่างแสนเสียดายพลางทิ้งตัวลงนอนแผ่ราบไปกับเตียง ขยับหัวฟัดหัวเหวี่ยงเล็กน้อยด้วยความขัดใจที่ต้องทิ้งไออุ่นอันแสนละมุนตรงหน้าไปจัดการเรื่องน่ารำคาญใจไหลเยี่ยนฟางลอบสูดหายใจลึก แววตาคู่สวยแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นเด็ดเดี่ยวตามเดิม นางหันไปมองบุรุษบนเตียงที่ยามนี้ทำตัวงอแงราวกับเด็ก ๆ

ไหลเยี่ยนฟางเว้นจังหวะแล้วใช้สายตาอันเฉียบคมดุจใบมีด กวาดมองขุนนางเหล่านั้นจนแต่ละคนต้องรีบก้มหน้าหลบสายตากันจ้าละหวั่น“หากพวกท่านคิดว่าที่ข้าน้อยพูดมานั้นเป็นการใส่ร้ายป้ายสีอย่างไร้หลักฐานอีกละก็... ข้าก็ยินดีจะสั่งให้คนลากสมุดบัญชีลับของหอการค้าตระกูลจง และหอการค้าอื่น ๆ ที่อยู่ในเครือตระกูลจงมาเปิดกองตรงหน้าพระพักตร์ ให้ฝ่าบาททรงตรวจสอบดูสักครา ว่าเงินทุกตำลึง ข้าวสารทุกกระสอบ ที่พวกท่านกลืนกินเข้าไป ยามนี้ยัดแน่นอยู่ในท้องของขุนนางผู้ค้ำจุนแผ่นดินคนใดบ้าง”คำตอกกลับที่เผ็ดร้อนและเฉียบคมของไหลเยี่ยนฟาง ไม่ต่างจากการฉีกหน้ากากและลากไส้คนโฉดชั่วออกมากองประจานกลางท้องพระโรง คำพูดของนางแทงทะลุหัวใจเหล่าขุนนางกังฉินที่เป็นสมัครพรรคพวกของตระกูลโต้วอย่างแม่นยำคำประกาศกร้าวอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าของดรุณีแซ่ไหล ดังก้องสะท้อนในโสตประสาทของโอรสสวรรค์ ห้าวเทียนฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรทรงลอบสูดลมหายใจเข้าลึก พระหฤทัยพองโตด้วยความปีติยินดีและตื้นตันจนยากจะสะกดกลั้นไว้ภายใต้พระพักตร์อันเคร่งขรึม เมื่อทรงทอดพระเนตรเห็นว่า เพียงแค่ลมปากของสตรีแรกรุ่นนางหนึ่ง ก็สามารถทำลายมาดขุนนางผู้ท

ทว่าในเมื่อตัวนางต้องดับสูญ มีหรือที่โต้วถานอินจะยอมให้คนเบื้องหลังได้อยู่อย่างเสวยสุขสมอุรา หญิงสาวเงยหน้าที่ซีดเซียวปานซากศพขึ้นมา หัวใจวิปลาสสาดซัดความคลุ้มคลั่งออกมาทางสายตา นางแค่นยิ้มเสียงแหลมสูงตวาดลั่นโถงหลวง“ใช่! หยกชิ้นนั้นข้าเป็นคนลักขโมยมาเอง ทว่าไหลเยี่ยนฟาง เจ้าอย่าได้ลำพองใจไปนักเลย คิดหรือว่าวังหลังของชินอ๋องจะมีเจ้าครองคู่อยู่เพียงผู้เดียวชั่วชีวิต? เจ้าลืมเลือนสันดานบุรุษใต้หล้าไปแล้วหรืออย่างไร ดูอย่างบิดาของเจ้าสิ ปากบอกรักมั่นพรรณนาว่าจะไม่ขอมีหญิงอื่น แต่ยามเจ้าอายุได้เพียงสี่หนาว บิดาของเจ้าก็ไม่อาจรักษาสัตย์ได้ คว้าตัวท่านอาของข้าเข้าห้องหอ พอสิ้นเงาคุณหนูใหญ่ตระกูลจงมารดาของเจ้าได้เพียงปีเดียว เขาก็รีบยกย่องท่านอาของข้าขึ้นนั่งตำแหน่งฮูหยินเอกอย่างออกหน้าออกตา เพียงแค่ขุนนางขั้นเล็ก ๆ ยังปลิ้นปล้อนหน้าเนื้อใจเสือปานนี้ แล้วนับประสาอันใดกับชินอ๋องผู้มีทั้งอำนาจล้นฟ้าและทรัพย์สินล้นมือเล่า”โต้วถานอินแค่นยิ้มหยัน แววตาของนางเต็มไปด้วยความสะใจที่เห็นคนทั้งห้องโถงชะงักค้าง นางขยับกายขยับปากสาดคำพูดที่เป็นดั่งลิ่มพิษตอกย้ำลงไปกลางใจของไหลเยี่ยนฟางอีกครา“ที่ท่านอ๋