Tous les chapitres de : Chapitre 511 - Chapitre 520

Napahawak sa leeg si Noel, para siyang nakaligtas sa bingit ng kamatayan. Masidhing takot ang naramdaman niya—nakapanlulumong pakiramdam ng halos mamatay. Hindi siya makapagsalita nang ilang minuto.Sa mga oras na iyon, si Elaine, na basang-basa ang buong katawan, ay hindi na iniisip ang galit niya kay Anne. Umiiyak siyang nagsalita kay Charles, na nakatali rin gamit ang lubid: “Kuya, nakikiusap ako... sabihin mo na kung nasaan si Anne. Hindi ko na kaya, sobra na ‘to...”Ang buong pamilya Mendoza ay umiiyak na rin, isa-isa. Kakaahon lang nila mula sa dagat, basang-basa, at nakagapos pa rin ang mga kamay sa likod. Sobrang hirap ng kanilang kalagayan.Si Charles ay nasa masaklap ding kalagayan. Kahit hindi siya nalunod, bugbog sarado naman ang buong katawan niya. Yung maselang bahagi pa niya ang natadyakan—Kaya naman masakit ito at hindi siya makagalaw ng maayos!“A-Ako… ako talaga ang nagbigay kay Anne sa mga tao ni Noel. S-siya lang ang ayaw umamin ngayon… gusto niya akong

Malapit nang iabot ang pangbunot ng kuko kay Noel nang dumating si Euleen."Hector," sabi niya, "bigyan mo ako ng sampung minuto. Ako na ang makikiusap sa ama ko para sabihin kung nasaan si Anne."Bubuka sana ng bibig si Noel pero pumikit si Euleen at kinindatan siya.Tumahimik si Noel.Tumango si Hector."Makikipagpalitan ako sa Daddy ko," sabi ni Euleen. "Sana bigyan mo kami ng pribadong oras. Huwag mo munang pabantayan sa mga tao mo."Tumango si Hector, seryoso ang tono: "Siguraduhin mo lang akong hindi mo ako niloloko.""Huwag kang mag-alala. Matagal na akong natuto. Hector, hindi ko na kayang kalabanin ka." Inakay ni Euleen ang ama niya papunta sa rooftop.Pumikit si Hector, pinisil ang armrest ng sofa, at nagsimulang mag-isip.Kung hindi si Noel... sino kaya ang kumuha kay Anne?Nasaan kaya si Anne?Samantala, sa isang study room ng isang villa malapit sa dagat...May isang guwapong lalaki na nakatayo sa harap ng bintana, nakatingin sa dagat, may ngiting parang nasisiyahan, at

Pagkarinig noon, agad sinipsip ni Drew ang sugat sa kamay. Naalala niya ang pagkakagat ng daga at napangiwi siya. “Para akong humalik sa daga...” Nasuklam ang mukha ni Drew, tila matutuka sa hilo. Maging si Anne ay nandidiri sa hitsura niya. Sinubukan ni Drew ulit ng ilang beses, pero wala siyang masipsip na dugo. Kaya napatingin siya kay Anne: "Hindi mo naman ako niloloko, ‘di ba?" "Naisip mo pa talagang niloloko kita ngayon?!” seryosong tanong ni Anne. "Isa akong teacher! At hindi basta teacher , dati akong outstanding teacher sa pinakamahalagang experimental elementary school sa lungsod. Bilang teacher ng bayan, dapat akong maging mabuting halimbawa sa mga estudyante. Kung magsisinungaling ako, paano ko haharapin ang mga estudyante ko?" Tinitigan siya ni Drew na may pagdududa: "Pero babae ka ni Hector. Tusong tao si Hector. Sigurado akong may natutunan kang panloloko sa kanya." Ngumiti si Anne ng malamig: "Bahala ka kung maniniwala ka o hindi. Pakiramdama

Nagkunwaring walang narinig si Anne at agad binago ang usapan: "Durugin mo lang ang mga halamang ‘yan at ipahid sa sugat." "Hmm," tugon ni Drew. Kumuha siya ng kalahati ng damo, dinurog ito, at ipinahid sa kanyang sugat. Makaraan ang isang oras, lalo pang namaga ang kanyang daliri. Para na itong martilyo, at bawat daliri ay parang pulang lobo na hinipan. "Aray~ Ang sakit~" Tinitigan niya si Anne ng masama. "Niloko mo ba ako?!" “Naku! Kumalat na ang lason—pero huli na ang lahat!” Nakaseryoso si Anne, pilit pinipigil ang pagtawa sa mga pulang daliring parang mga minartilyo ni Drew. Hindi pa rin siya makapaniwala. Nagawang lokohin ni Rachel ang isang lalaki ng ilang taon. Hindi siya papayag na hindi rin niya magawa iyon. “Anne, akala mo ba gano’n ako kadaling lokohin, ha?” Nagngangalit ang ngipin ni Drew habang bumunot ng patalim at dahan-dahang lumapit. “Ngayon, hindi na kita paniniwalaan! Kapag naniwala pa ulit ako sa’yo, aso na ako!” Samantala, sa kabilan

Tumaas ang kilay ni Anne nang marinig ang pamilyar na boses. Nahanap na agad nila ang kidnapper niya? Ayos ah. Ang galing ng asawa ko~ Medyo na-excite si Drew nang marinig ang boses ni Hector. "Ano'ng gusto kong gawin? Gusto kong ilayo si Rachel! Gusto ko siyang ilabas mula sa dagat ng paghihirap! Gusto ko siyang isama palayo! Gusto kong protektahan ang dakila naming pag-ibig!" Nanindig ang balahibo ni Anne sa narinig. Hindi niya inakala na sobrang busilak ang pagmamahal niyo para kay Rachel. "Dakilang pag-ibig? Sinong nagsabi sa’yo niyan?" Yung mapanuyang tono ay agad nagpabalik ng alaala kay Drew—ganoon din ang tono ni Hector noong mga nakaraang taon, noong tinanong siya kung bakit niya inakalang kaya niyang protektahan si Rachel, o kaya niyang pasayahin ito. Biglang sumabog si Drew "Ang babae mo ang nagsabi! Mabait siya, hindi tulad mo na ubod ng sama. Hector, ang babaeng kagaya niya na napunta sa’yo? Para lang bulaklak na itinanim sa tae!" Na