All Chapters of บ่วงใจร้ายลวงรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ด้วยฝีมือการขับรถของตาลุงหนวด ที่เธอเพิ่งจะรู้จากปากของคะน้า เด็กสาววัยยี่สิบที่พูดจ้อไม่ยอมหยุดมาตลอดทางว่าชื่อของแกจริงๆ คือลุงบุญส่ง ซึ่งทำหน้าที่เป็นคนสวนบวกกับคนขับรถประจำไล่ ทำให้ทันทีที่ลงจากรถได้ อินทุอรก็ปล่อยทุกสิ่งที่เพิ่งทานเข้าไปเมื่อเช้านี้ออกมาจนหมดไส้หมดพุง โดยมีคะน้ายืนลูบหลังให้อย่างเป็นห่วง ต่างจากคนอื่นๆ ที่ได้แต่ยืนหัวเราะเยาะ ด้วยพอจะรู้ประวัติกันดี ว่าทุกครั้งที่มีคนงานใหม่เข้ามาทำงานที่ไร่แห่งนี้ ลุงบุญส่งก็มักจะ ‘รับน้องใหม่’ ด้วยวิธีการแบบนี้เสมอ ซึ่งก็เหมือนว่าครั้งนี้แกจะเล่นแรงกว่าทุกที นั่นไม่ใช่เพราะแกไม่ชอบขี้หน้าเด็กใหม่ แต่เป็นเพราะขัดคำสั่งเบื้องบนไม่ได้ต่างหาก! ‘ผมอนุญาตให้ลุงรับน้องเด็กใหม่ได้เต็มที่ ส่วนค่าจ้าง…ขึ้นอยู่กับว่าผมพอใจกับสภาพของเธอที่ได้เห็นแค่ไหน’ คนทุกคนย่อมมีปากท้องที่ต้องเลี้ยงดู ตนเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เรื่องอะไรจะยอมพลาดโอกาสงามๆ ที่ผู้เป็นนายอุตส่าห์หยิบยื่นมาให้กันเล่า! “ไหวไหมคะคุณ เอายาดมไหมคะ เดี๋ยวคะน้าวิ่งไปขอป้าสีแกให้” เมื่อเธอพยักหน้าให้ เด็กนั่นก็วิ่งหายลับออกไปไกล ซึ่งเป็นจังหวะกับที่ใครบาง

ตลอดทั้งวันที่เหลือหมดไปกับการทำงานอย่างหนัก กระทั่งดวงตะวันพ้นขอบฟ้าไปแล้ว ร่างบอบบางในชุดทะมัดทะแมงที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาล้างคอกม้าอยู่ตามลำพัง ก็ไม่ยอมหยุดมือลงเสียที “นังหนูโว้ย! รถจะออกแล้ว รีบๆ ขึ้นมาสักที พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ!” เดือดร้อนบุญส่งที่ต้องตะโกนเรียก เมื่อคนอื่นๆ ขึ้นรถกันหมดแล้ว เหลือก็แต่นังหนูเจ้าปัญหาที่ยังคงทำหูทวนลมไม่สนใจใคร “ไปกันก่อนได้เลย ฉันยังทำงานไม่เสร็จ!” เสียงหวานตอบรับกลับไปเพียงสั้นๆ ก่อนจะก้มลงกลับไปทำงานที่ค้างคาของตัวเองต่อ ไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวมีปัญหา เธอแค่ไม่อยากให้ใครมาดูถูก! “แต่นี่มันรถเที่ยวสุดท้ายแล้วนะคะคุณเรย์ พอเท่านี้ก่อนเถอะนะคะ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ นายไม่ว่าหรอกค่ะ” ไม่ว่าน้อยน่ะสิ! คนอื่นๆ อาจจะไม่รู้ แต่สำหรับเธอแล้ว เธอรู้จักนิสัยใจคอของหมอนั่นดีกว่าใคร ซึ่งเธอยอมเหนื่อยจนตัวตาย เสียยังจะดีเสียกว่าให้เขามาพูดจาดูถูกให้ได้ยินอีก ซึ่งเธอเชื่อว่าเขาพูดแน่ๆ เผลอๆ ตอนนี้เขาอาจจะกำลังคิดหาคำพูดร้ายๆ ไว้มาตวาดใส่กันอยู่ก็ได้ ใครจะไปรู้! “คุณเรย์…” “รีบไปขึ้นรถเถ

เมื่อตกลงกันแล้ว หลังเลิกงานทั้งสองสาวก็แยกย้ายกลับบ้านไปอาบน้ำ ก่อนที่หนึ่งทุ่มตรงเด็กสาวจะขับรถพ่วงของที่บ้านมารับอีกคนถึงหน้าบ้าน ทิ้งไว้แต่อีกคนให้เฝ้าบ้านให้ และคอยโทรไปรายงานเป็นระยะๆ หากว่ามีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น เชกเช่นเรื่องที่กำลังเป็นอยู่… “นายหญิงของมึงหายไปไหน!” คนถูกถามถึงกลับใบ้แดกไปชั่วขณะ ก็ไหนคุณเรย์บอกว่าคืนนี้นายมีธุระต้องเข้าเมืองไง แล้วไหงคนที่ต้องเข้าเมืองถึงได้มาเยือนหน้าดุอยู่ตรงหน้าแบบนี้ได้ งานเข้ามึงแล้วไอ้เจ งานหยาบซะด้วย! “ผมไม่ระ…” “คิดให้ดีก่อนตอบ กูยังไม่อยากรับสมัครพนักงานใหม่เร็วๆ นี้…” นั่นเองคนที่มีความผิดติดตัวก็พรั่งพรูทุกสิ่งที่รู้ออกมาจากหมด แสงสีที่ได้เจอทำให้อินทุอรสนุกจนลืมเวลา หลังจากช่วยคะน้าขายผักจนหมด เธอกับอีกฝ่ายก็พามาเดินเล่นเที่ยวชมงาน ก่อนที่คนข้างกายของเธอจะชะงัก เมื่อพบว่ามีใครบางคนเดินมาขวางทาง ใครบางคนที่ตอนนี้แทบไม่ได้สนใจ ‘เด็กลับๆ’ ของตัวเองเลยแม้แต่น้อย เพราะความสนใจทั้งหมดที่มีมันพุ่งเป้าไปที่อีกคน “สวัสดีครับคุณเรย์” คำทักทายที่ได้ยินทำให้เจ้า

“มัวเหม่ออะไรอยู่คะน้า รีบๆ ขยับเข้าสิ!” เสียงตวาดที่ดังขึ้น ฉุดรั้งคนที่เผลอคิดไปถึงจุดเริ่มต้นของตัวเองกับคนตรงหน้าให้ได้สติ ก่อนจะพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนั่งคร่อมทับอยู่บนตักแกร่ง ไม่รู้กระทั่งว่าเขา ‘สอดใส่’ เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็พบเข้ากับความคับแน่น อันเกิดจากการเติมเต็มช่องว่างระหว่างกันไปแล้ว “อื้อ ไหนว่าไม่ชอบจูบกับคนแปลกหน้าไงคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น ยามเมื่อริมฝีปากถูกบดจูบอย่างยั่วเย้า เมื่อเธอค่อยๆ ขยับ “ปีกว่า แถมยังเอากันจนเตียงพังไปสามหลังแล้ว ยังจะถามหาความสนิทอะไรอีก” คนได้ฟังยิ้มรับ ก่อนจะนึกย้อนไปถึงเรื่องราวหลังจากค่ำคืนนั้นขึ้นมา เธอพอรู้มาจากคนอื่นๆ อยู่บ้าง ว่าคุณกิตไม่ชอบกินใครซ้ำ เลยตั้งใจว่าจะเลิกรักเขาให้ได้ แต่ก็ดูเหมือนยิ่งพยายามทำแบบนั้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งวนเวียนมาให้เห็นมากเท่านั้น สุดท้ายก็กลายเป็นเธอเองที่ถูกลูกน้องเขามาดักฉุดพาไปส่งผู้เป็นนายที่กระท่อมท้ายไร่ ก่อนที่ข้อเสนอบางอย่างที่ถูกยื่นมาให้ “ฉันจะพูดตรงๆ เลยก็แล้วกัน ฉันติดใจเธอ ยังอยากที่จะ ‘ได้’อีก ที่สำคัญ…คือจากนี้ไปอีกสองปีคน

“ไอ้บ้ากาม ไอ้ลามก นายคิดว่าฉันจะมักมากมั่วผู้ชายไม่เลือกอย่างนั่งแหวนรึไง!”คนถูกด่าก้มลงจูบหนักๆ ที่เรียวปากสวยแทนคำขอโทษที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา ก่อนที่เขาจะก้มลงมากระซิบบอกเบาๆ ที่ข้างหู ไปพร้อมกับแรงขยับที่ค่อยๆ เริ่มขึ้นยามเมื่อเห็นชัดแล้วว่ามีแรงด่าเขาได้แบบนี้ เธอคงไม่ได้เจ็บเท่าไหร่ เป็นเขาเสียมากกว่า ที่กำลังถูกความคับแคบบีบรัดจนแทนหายใจไม่ออก “อ่าส์…คุณอย่าพูดไม่เพราะ!” เสียงเข้มว่าพร้อมๆ กับแรงขยับโยก ที่ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซ้ำยังไม่คิดที่จะออมแรงแม้แต่น้อย แม้ว่าอินทุอรจะไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่เขาเคยหลับนอนด้วย แต่ก็ต้องยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าเธอเป็นคนแรกและคนเดียวทำให้เขาเกิดความรู้สึกสุขล้นอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่ความรู้สึกเหล่านั้นมันจะค่อยๆ เปลี่ยนไป กลายเป็นความหวงแหนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “ทำไมฉันจะพูดไม่ได้!” “เพราะมันไม่น่ารัก อ่าส์ คุณแน่นดีจัง!” ไม่เพียงแต่ความแน่นเท่านั้นที่กำลังบีบรัดเขาให้ค่อยๆ ตายอย่างช้าๆ แต่เป็นเสียงครางหวานๆ นั่น ด้วยที่มันปลุกเร้าทุกๆ ความรู้สึกให้ค่อยๆ ตื่นตัว “อื้อ กล้า…เบาหน่อย ฉันจุก!”