Semua Bab The Billionaire's Unforgotten Love: Bab 251 - Bab 260

Hanz grinned at Evony. “Agent Von, long time no see, huh?” He greeted her like an old friend. Awtomatikong namilog ang mga kamao ni Evony dahil sa boses na iyon. Nasa harap niya ang taong nirerespeto niya noon, ang isa sa mga taong gumabay sa kanya sa Duello. Pero ngayon ay siya rin palang magiging matinding kalaban niya. “I didn’t know you’re still alive,” she mocked, scoffing while slowly walking towards them, her movement cautious to not provoke him. “How could you? No one checked on me on that fucking basement,” Hanz spat. Dinig ni Evony ang malalim na sama ng loob nito. Gayunpaman, hindi niya ito pinakitaan ng kung ano mang positibong emosyon. Kalaban siya. Tuta rin siya ng mga Constantino at ito ang taong nanakit sa kanyang Kuya Radleigh noon. Hindi niya lang inakalang buhay pa rin ito dahil matagal na siyang walang balita rito simula noong nakatakas sa basement ng headquarters ng Duello. Bukod pa roon, hindi niya na rin inisip na bubuhayin ito ni Arnaldo sa kabila n

Sa bawat sigaw ng hinagpis na pinapakawalan ni Evony ay mas lalong lumalakas ang kulog at ulan. Napapalibutan na siya ng putik na nahahaluan ng dugo galing sa kanyang tiyan. Puro ang dugo rito at may mga buo-buo pa at sa bawat tagas nito ay lumalalim sa kanya ang katotohanan na wala na ang kanyang anak. Tinangay na parang hangin. She sobbed as she tried to stand up. Hindi siya pwedeng huminto lang dito sa gubat lalo na’t hindi niya alam kung tapos na ba ang laban o hindi pa. Anytime ay pwedeng may sumugod sa kanya at pagsamantalahan ang kahinaan niya. She looked at the puddle full of rainwater and blood. Naroon ang anak niya. Naroon ang anghel niya. Muli siyang humikbi siya kumuha ng malaking bato. Kahit na masakit sa tiyan ang buhatin ito, inilipat niya ito kung nasaan ang ang magkahalong ulan at dugo. Agad na lumubog ang malaking bato sa puddle. Iyon ang palatandaan niya. Iyon ang lapida ng anak niya. Alam niyang matutuyo rin ang lusak na iyon sa paglipas ng araw pero gusto niya

“M-mama…”Inilibot ni Evony ang kanyang paningin sa malawak na kagubatan kung saan niya narinig ang boses ng isang bata.“M-mama…”Kumunot ang noo niya, ang boses ay naghahatid ng kung anong ginhawa sa puso niya pero hindi niya matunton kung saan ito. Naglakad-lakad siya kagubatan kung saan natunton niya ang malaking bato na may marka ng X. Doon ay may napansin siyang nakaputing bata na nakaupo roon at naghihintay sa kanya.“Bata? Sino ka?” tanong niya rito habang sinisilip ang mukha nito.Lumalim lamang ang pagkakakunot niya dahil nababalot sa liwanag ang bata. Hindi niya maaninag ang mukha nito, tanging isang malaking sinag lang pero batid niyang nakangiti ito.“Mama,” bati nito sa kanya.Humigpit ang kanyang lalamunan na tila ay sinasakal siya ng hangin. Ang kanyang luha ay nag-unahan sa pagtulo sa hindi malamang dahilan.“A-anak…” Kumibot ang labi niya. Sinubukan niya itong hawakan pero para itong bula na tinunaw ng hangin. “Nandito ako, mama.”Lumingon siya sa likod kung saan

Tahimik na nakinig ang magkakaibigan habang kinakausap ni Sunny si Evony. Nakaupo ito sa upuan sa tabi ng higaan ng babae habang sina Autumn, Nate, at Ice ay nasa sulok lang at pasimpleng nakikinig habang nagbabasa ng magazine. “Your name is so pretty naman po, Ms. Evony! You're so pretty din po!” papuri ni Sunny at humagikhik. Sumilay ang matamis na ngiti sa labi ni Evony. “Your're also pretty din, Sunny. Your name suits your personality.” “Thank you po! I got it from my mommy!” Nahihiyang ngumiti si Autumn nang sinulyapan siya ni Evony na may ngiti sa labi. “So, Sunny… what brings you here?” Napaayos ng upo si Autumn sa tanong na iyon. Pakiramdam niya ay siya ang kinakausap ni Evony. Ang pormal kasi ng pagkakatanong niya rito na para bang nag-iinterview siya. Si Sunny naman ay balewala lang at tuwang-tuwa pa. “I’m curious about you po, Ms. Evony. Ngayon lang kasi ako nakakilala ng stranger na tinulungan nina Mommy at ng mga ninong ko po,” sagot nito sa kanya. “Really? You'r

Paulit-ulit na kumurap si Evony para malaman kung tama ba ang narinig niya mula kay Autumn. Napaharap siya rito habang ang babae naman ay hindi makatingin nang diretso sa kanya. “What do you mean?” she mumbled with pure disbelief in her voice. “Isasama niyo ako?” Autumn shyly nodded. “I consulted my friends about your favor, and they agreed na isama ka. They helped me make the decision.” Napamaang si Evony, nakatitig lang sa talaga. Lalo tuloy tinaman ng hiya ni Autumn. “Pasensya na kung tinanggihan kita noong una, ah. Dapat pala pinag-isipan ko muna bago kita sinagot,” dagdag nito nang hindi magsalita si Evony. Napalunok naman ang dalaga, ang mga tainga ay nag-iinit naman ngayon sa hiya. “Sigurado ba kayo? Hindi ba kayo napilitan?” Mabilis na tumango si Autumn. “Oo, huwag kang mag-alala kasi hindi naman ‘to labag sa loob namin. Gusto ka talaga namin isama sa beach house kasi ayon nga sa ‘yo, gusto mo lang ng matitirhan pansamantala habang kinukuha ang pera mo.” Tila gustong ya