All Chapters of นิยายชุดหวานรัก: Chapter 51 - Chapter 60

“พี่โย!” พลอยไพลินส่งสายตาดุให้คนที่แอบหอมแก้มตน“พี่อยากทำมากกว่านี้อีก” วาโยใช้นิ้วโป้งไล้เบาๆบนกลีบปากนุ่ม ชายหนุ่มหลุบตามองนิ้วของตนอย่างแสนจะอิจฉา เขาอยากจะทาบริมฝีปากลงไปแทนนิ้วเหลือเกิน“เข้าไปในบ้านกันเถอะ ป่านนี้คุณพ่อคงตกลงกับคุณน้าเรียบร้อยแล้ว” วาโยตัดใจจากกลีบปากน่าจูบ เขาจับจูงพาน้องเดินเข้าบ้าน“อ้าว! มาพอดีเลย แม่ว่าจะให้เด็กออกไปตามอยู่พอดี เต็นมานั่งกับแม่มาลูก”พลอยไพลินเดินไปนั่งลงข้างมารดาตามที่ท่านบอก ส่วนวาโยเดินไปนั่งข้างบิดา บรรยากาศในห้องรับแขกดูตึงเครียดแปลกๆ“คุณพ่อบอกว่าปีนี้ไม่มีฤกษ์ดีเลย เราเลยได้ข้อสรุปกันว่า งานแต่งงานของลูกกับวาโยจะเลื่อนไปเป็นปีหน้า” แม่กระแตเป็นคนแจ้งข่าวให้สองหนุ่มสาวได้ทราบ พลอยไพลินเพียงแต่พยักหน้ารับ เธอเข้าใจ แต่คนที่อยากเป็นเจ้าบ่าว อยากเข้าหอกับน้องจนแทบจะอกแตกตายอยู่รอมร่อหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น วาโยสบสายตาบิดาอย่างผิดหวัง“พ่อว่าก็ดีเหมือนกัน ลูกๆจะได้มีเวลาเตรียมตัวกัน ไม่ฉุกละหุก” คุณวาทิตอ้อมแอ้มบอกลูกชาย สายตาของท่านเต็มไปด้วยความเห็นใจ แต่จะให้ท่านว่าอย่างไรได้ ในเมื่ออยู่ดีๆ

“ก็เจ้านายคนใหม่เขาสายเปย์ ไม่ขี้งกเหมือนพี่ต่ายนี่” พลอยไพลินนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับพี่ชาย หญิงสาวยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มแล้ววางลง ก่อนเริ่มรับประทานอาหารเช้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพ่อเพชรลอบสังเกตลูกสาวแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ลูกดูมีความสุขมากที่จะได้ไปทำงานกับคู่หมั้น เป็นอย่างที่เมียบอกจริงๆด้วยแม่กระแตเห็นอาการสามีแล้วก็อมยิ้ม เอื้อมมือไปบีบมือเขาเบาๆให้กำลังใจ“จะขับรถไปเอง หรือวาโยจะมารับหรือกระเต็น”“พี่โยจะมารับค่ะคุณพ่อ” พลอยไพลินตอบบิดาแล้วยิ้มกว้างให้ท่าน“ไปทำงานกับพี่เขาก็ตั้งใจล่ะ จะมาเล่นๆเหมือนทำกับพี่ต่ายไม่ได้แล้วนะ วาโยเขาเป็นเจ้าของบริษัท อย่าทำให้พี่เขาต้องขายหน้า” พ่อเพชรบอกสอนลูกสาวด้วยความหวังดี“ค่ะ คุณพ่อ” พลอยไพลินรับคำ แล้วยิ้มหวานให้บิดา คนเป็นพ่อยิ้มตอบ ก่อนจะหันไปมองหน้าเมีย แม่กระแตยิ้มตอบ แอบยกนิ้วโป้งและขยิบตาให้สามี แม้ลูกจะมีความสุขอยู่แล้ว แต่หากมีอะไรที่จะทำให้ลูกมีความสุขเพิ่มมากกว่าเดิมอีก พ่อกับแม่ก็ยินดีจะยอมตามใจให้ทุกอย่าง “พี่โยจะให้เต็นทำอะไรบ้างคะ” พลอยไพลิน

“หืม...เต็นจะใส่ชุดอะไร” คนขี้หวงถามเสียงเข้ม นัยน์ตาคู่คมดุจ้องหน้าน้องนิ่ง“เต็นว่าจะใส่ชุดบันนี่เกิร์ลค่ะ” คนขี้เกรงใจอุบอิบบอกเสียงเบา“อนุญาตให้ใส่งานนี้งานเดียวเท่านั้น และพี่จะตามประกบเต็นทุกฝีก้าว” พลอยไพลินพรูลมหายใจออกทางปากเบาๆอย่างโล่งใจ หญิงสาวอมยิ้ม แม้เขาจะหวงเธอ แต่ก็ยอมตามใจ ไม่ได้หวงแบบไม่มีเหตุผลไปเสียทุกเรื่อง“ขอบคุณนะคะพี่โย”“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นจูบได้ไหมครับ” วาโยโน้มใบหน้าลงหมายจะจูบน้องอีกสักครั้ง“ฮื้อ! พอแล้วค่ะ เต็นอยากเริ่มทำงานแล้ว” พลอยไพลินเบี่ยงหน้าหลบจมูกหลบปากของคนช่างจูบเป็นพัลวัน“ขี้งกจัง” เมื่อน้องไม่ยอม คนอยากจูบก็กล่าวหาเสียงขุ่น“ขี้งกอะไรกันคะ ตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้ พี่โยจูบจนเต็นแทบไม่ได้หายใจหายคอเลยนะคะ” คนโดนจูบจนลิปสติกหลุดหมดแล้วแย้ง“อีกครั้งนะครับ” วาโยไม่เถียงน้อง เถียงทำไมให้เสียเวลา อ้อนดีกว่า เขารู้ว่าน้องขี้ใจอ่อน“พี่โยน่ะ...” พลอยไพลินกระเง้ากระงอด มองค้อนคนอ้อนขอจูบ“นะครับคนดี” เห็นท่าทีที่อ่อนลงของน้องแล้ว เขาก็รุกอ้อนต่อ“นิดเดียวนะคะ” พลอยไพล

“คิดเรื่องอื่นอยู่ค่ะ ไม่ได้คิดถึงพี่โยสักหน่อย”“พูดแบบนี้ พี่เสียใจนะเนี่ย”วาโยเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่หญิงสาวนั่งอยู่ เขาหมุนเก้าอี้ให้เธอหันหน้ามาทางเขา แล้วเขานั่งคุกเข่าต่อหน้าเธอ สองแขนแกร่งรวบกอดเอวบาง ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนตักสาวออดอ้อนพลอยไพลินตกใจเล็กน้อยกับท่าทางขี้อ้อนของคนตัวโต หญิงสาวอมยิ้มน้อยๆ ใช้มือบางลูบแก้มเขาเบาๆ“เหนื่อยเหรอคะ”“ครับ ลูกค้ารายใหญ่ และก็เรื่องมากนิดหน่อย”พลอยไพลินขยับกายเล็กน้อย ใช้สองมือประคองใบหน้าที่ดูอ่อนล้าให้เงยขึ้นมาสบตาเธอ หญิงสาวยิ้มหวานให้กำลังใจ ก่อนก้มหน้าลงประทับจุมพิตบนริมฝีปากหยักได้รูปแผ่วเบา“เพี้ยง! ความเหนื่อยจงหายไป”จุ๊บเบาๆจากกลีบปากนุ่มหอมทำให้คนเหนื่อยยิ้มออกมาได้ วาโยส่ายหน้าน้อย กอดร่างน้องแน่นขึ้น เขาซุกหน้าลงกลางอกอวบนุ่มหยุ่น“พี่โย!” พลอยไพลินขัดขืนเล็กน้อย ทว่าเมื่อคนแข็งแรงกว่าไม่ยอมผละห่าง เธอก็ได้แต่นั่งนิ่งยอมให้เขาซุกซบกลางอกตัวเอง“ตรงนี้ก็ชื่นใจ” วาโยอู้อี้บอกแนบอกอวบ“ตลอดแหละ พี่โยน่ะ” พลอยไพลินว่าไม่จริงจัง หญิงส

“เต็นเป็นของพี่” คนอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของน้องลงมือถอดชุดเซ็กซี่ออกจากร่างงาม จัดการเช็ดหน้าเช็ดตัวให้น้องด้วยความใส่ใจ ความกังวลใจยังฉายชัดในดวงตาคู่คม แม่นกกระเต็นน้อยของเขา แม้จะบรรลุนิติภาวะมาหลายปีแล้ว แต่ด้วยความที่เธออยู่ในครอบครัวที่แวดล้อมด้วยความรัก เธอได้รับแต่สิ่งดีๆ มีแต่คนคอยดูแลเอาใจใส่ กระทั่งเพื่อน เขาก็มั่นใจว่าส่วนมากเป็นคนที่มาจากพื้นฐานครอบครัวที่ดี และเป็นคนดี แต่น้องคงลืมคิดไปว่าแม้บุคคลจะมาจากครอบครัวที่ดีเพียงใด หากไม่มีความยับยั้งชั่งใจจากสิ่งเร้ายั่วยุ ก็อาจจะหลงเดินทางผิด เห็นกงจักรเป็นดอกบัวได้วาโยดึงผ้าห่มคลุมร่างที่สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ของเขา น้องยังคงนอนหลับตาพริ้ม ไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำอะไรกับร่างกายของเธอบ้าง แล้วหากคนที่อยู่กับน้องตอนนี้ไม่ใช่เขาล่ะ ชายหนุ่มถอนหายใจ ก้มลงจูบหน้าผากมนแผ่วเบา“ปลอดภัยแล้วนะครับทูนหัวของพี่”วาโยปล่อยให้น้องได้พักผ่อน เขาลุกขึ้นจากเตียง เดินออกไปยังริมระเบียงที่พักเพื่อโทรศัพท์“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับคุณโย” วัลลภรับสายแล้วรายงานให้เจ้านายทราบอย่างรู้ใจ“สัปดาห์หน้าส่งรูป