All Chapters of นิยายชุดหวานรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“กระแต ฉันง่วงแล้ว กลับห้องเรากันเถอะ” เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง พ่อเพชรก็เดินตรงมาหยุดอยู่ข้างเตียง เอ่ยชวนเมียกลับห้องด้วยเสียงอ่อนเสียงหวาน ไม่สนใจลูกสาวอีกสองคนที่นั่งกอดแม่อยู่เลย“ไม่ได้ค่ะ คุณแม่ถูกพวกเราจับตัวไว้แล้ว ถ้าคุณพ่อจะพาคุณแม่กลับไปนอนด้วย จะต้องจ่ายค่าไถ่มาก่อน” พลอยชมพูบอกด้วยท่าทางขึงขัง“ค่าถ่งค่าไถ่อะไรกัน นี่เมียพ่อ เมียก็ต้องนอนห้องเดียวกับผัวสิ”“นี่คุณแม่ของติ๊บกับพี่เต็น แม่ก็ต้องนอนห้องเดียวกับลูกสิคะ” พลอยชมพูบอกบิดาแล้วยิ้มอย่างเป็นต่อ“ลูกโตแล้ว นอนกันเองได้แล้ว แต่พ่อแก่แล้ว ต้องมีเมียคอยดูแล” พ่อเพชรพูดเสียงเศร้า แววตาน่าสงสาร“คุณพ่อต้องจ่ายเช็คเงินสดให้พวกเราคนละสองล้านมาก่อน เป็นค่าไถ่ตัวคุณแม่ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะไม่ยอมปล่อยคุณแม่ออกจากห้อง” พลอยไพลินบอกไปตรงๆไม่อ้อมค้อม“แพงไปไหมนั่น คนละสองร้อยก็พอแล้ว” พ่อเพชรต่อรอง“อะไรกันคะคุณเพชร ค่าตัวหนูแค่สี่ร้อยเองหรือคะ งั้นคืนนี้คุณเพชรก็กลับไปนอนคนเดียวเลยค่ะ หนูจะนอนกับลูก” แม่กระแตมองค้อนสามี เรื่องอะไรมาต่อค่าตัวเมียลงแบบลดฮวบฮาบขนาดนั้น“กระแต

พลอยไพลินสะบัดหน้าหนีคนขี้งก ทำอะไรให้นิดหน่อยก็คิดราคาค่างวดไปซะหมด ตั้งแต่รู้จักเขา เธอจ่ายไปไม่รู้กี่จูบแล้ว“อยากแวะเที่ยวไหนหรือเปล่าครับ” เมื่อขับรถมาได้สักระยะ คู่หมั้นเพียงชั่วข้ามคืนก็ถามไถ่อย่างใส่ใจ“ไม่ค่ะ เต็นอยากกลับบ้าน”“แวะกินข้าวก่อนก็ได้นะครับ”“เพิ่งกินมาเองนะคะพี่โย อิ่มจนพุงจะแตกแล้ว”“ไหนพุง พุงอยู่ตรงไหน เท่าที่เคยเห็น เต็นไม่มีพุงนะ” วาโยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาคู่คมนั้นเป็นประกายพลอยไพลินหันขวับไปมองหน้าคนขับรถ ปากจิ้มลิ้มเผยอค้าง คำพูดของเขาทำให้เธอคิดถึงคืนก่อน คืนที่เขาสำรวจเธอไปทั้งเรือนกาย ใบหน้าสาวเห่อร้อน วูบวาบไปทั้งตัว“หรือเพิ่งมีพุงเมื่อเช้านี้ อืม...แบบนี้พี่ควรพิสูจน์สินะ”“ไม่มีค่ะ พี่โยอย่ามาทำเจ้าเล่ห์กับเต็นนะ” พลอยไพลินมองหน้าคนเจ้าเล่ห์อย่างรู้ทัน“ไม่ให้เจ้าเล่ห์กับเต็นแล้วจะให้พี่ไปเจ้าเล่ห์กับใครล่ะครับ” ใบหน้าคมคายระบายยิ้มอารมณ์ดี“ก็ลองไปเจ้าเล่ห์กับคนอื่นสิ เต็นจะถอนหมั้น”คำว่าถอนหมั้นที่น้องพูดออกมาง่ายดาย ทำให้คนจริงจังและไม่คิดจะถอนหมั้นนึกฉุ

เด็กบ้าอะไรน่ารักชะมัด“แค่กๆ” แค่นึกถึง สตรอว์เบอร์รีที่เคี้ยวอยู่ติดคอจนเพชรนิลไอหน้าดำหน้าแดง ชายหนุ่มทุบอกตัวเองแรงๆหลายครั้งทั้งไอถี่ไม่หยุดกระทั่งชิ้นสตรอว์เบอร์รีหลุดออกมาอยู่ในมือ“คิดว่าจะกลัวเหรอ จะกัดกินกลืนลงท้องให้หมดเลย” เพชรนิลแก้แค้นผลไม้สีแดงรสหวานด้วยการส่งชิ้นที่อยู่ในมือเข้าไปในปากใหม่แล้วเคี้ยวเร็วๆก่อนกลืนลงท้อง แล้วหันไปหยิบมากินอีกจนหมด ดวงตาคู่คมมองตะกร้าใบน้อยว่างเปล่าอย่างสะใจ“ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร คิดว่าติดคอแค่นี้แล้วกระต่ายน้อยจะไม่กล้ากินเหรอ หึ!” พลอยไพลินยืนหันรีหันขวางอยู่หน้าตึกของบริษัทคู่หมั้น หญิงสาวนั่งรถไฟฟ้ามาจากบริษัทของตัวเอง เธอลงสถานีที่อยู่ไม่ไกลตึกนี้มากนัก เดินต่ออีกไม่กี่นาทีก็มาถึงหน้าตึกแล้ว“แล้วจะบอกพี่โยว่ามาทำไม” พลอยไพลินทำหน้ายุ่งเมื่อคิดได้ว่า เธอหาเหตุผลให้ตัวเองได้แล้วว่าควรมาหาเขาเพราะอะไร แต่เธอยังไม่มีเหตุผลให้เขาเลยว่ามาหาเขาทำไม มันคงไม่ดีแน่ถ้าเธอจะบอกเขาไปอย่างที่ใจเธอคิดขณะเดียวกันบนตึกชั้นสูงสุด ภายในห้องทำงานของเจ้าของตึกและ

“อื๊อ! พี่โย!” แผ่นหลังบางแอ่นโค้งเมื่อปากร้อนชื้นครอบครองเต้าทรวงข้างซ้าย พลอยไพลินหลับตาแน่น ร่างสาวสั่นสะท้าน ทั้งเขินอาย ประหม่าและตื่นตระหนกกับสัมผัสที่ไม่เคยคุ้นวาโยใช้มือข้างหนึ่งประคองดันแผ่นหลังไว้ ไม่ให้เธอห่อตัวหลีกหนีการสำรวจเนื้อตัวจากนายช่างชำนาญการอย่างเขา วงแขนอีกข้างรวบกอดเอวน้อง และป่ายมือลงไปนวดคลึงเหนือเนินสาวผ่านเนื้อผ้ากระโปรงตัวสวยที่เธอสวมอยู่ ก่อนจะเลื่อนลงต่ำอีกนิด แล้วสอดหายเข้าไปใต้ชายกระโปรง แตะต้องสัดส่วนที่เขาเคยลิ้มรสมาแล้ว และรู้ว่าหวานล้ำเพียงใดพลอยไพลินดิ้นยุกยิกคัดค้านเขาได้ไม่นาน ร่างสาวก็อ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งลนไฟ สองมือที่ก่อนหน้านี้ทั้งดันทั้งผลักไสเขากลับเลื่อนขึ้นไปด้านหลังท้ายทอยแกร่งแล้วกดนวดคลึงเบาๆ“พี่โย...” ความสุขสมในค่ำคืนนั้นแวบเข้ามาในความคิด รสสวาทที่เขาเคยปรนเปรอให้จนสุดทางทำให้หญิงสาวถวิลหา เขาจะพาเธอไปถึงจุดนั้นไหม พี่โยจะหยุดอยู่ตรงไหน พลอยไพลินครางเสียงหวาน เบียดเนื้อตัวเข้าหาอย่างยินยอมพร้อมใจ พายุสวาทก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง ความต้องการถูกเร่งเร้าด้วยลิ้นสากที่ป่ายปัดเหนือยอดอก ปากอุ่นร้อนดูดดึงขบเม้มสลับข

พลอยไพลินกอดเกี่ยวลำคอแกร่งไว้ หญิงสาวหลับตาปี๋ เม้มปากแน่น ซุกหน้าอยู่กับอกกว้าง สองขางอตรงข้อพับ ปลายเท้าชี้สูง แยกกว้างให้ร่างสูงได้ยืนอยู่ตรงกลาง“เกี่ยวเอวพี่ไว้ทูนหัว” แม่ทูนหัวของวาโยรีบทำตามคำสั่งอย่างไม่อิดออด“เราต้องทำเวลา พี่รีบ พี่มีประชุม” ดูเหมือนวาโยจะเพิ่งนึกได้ว่าเขามีประชุม ชายหนุ่มพรูลมหายใจออกมายืดยาว จับตัวตนแข็งคึกแนบลงตรงกลางรอยปริแยกกลางกายสาว เขาถูไถเนิบช้า ส่วนปลายถูครูดติ่งเนื้อนุ่มทุกครั้งที่โยกสะโพกเสือกไสไปด้านหน้า เสียงหวานครางกระเส่า เร่งเร้าให้อารมณ์หนุ่มให้พุ่งพรวดพราด จนใกล้จะทะลุขีดความอดกลั้นอยู่รอมร่อ“พี่โยขา...อืม...” สะโพกสาวบิดส่าย ไฟราคะโหมกระพือขึ้นอีกครั้ง“เต็นจ๋า...” วาโยขบกรามแน่น หักห้ามใจไม่ให้รักเธอตั้งแต่ต้นว่ายากแล้ว และในที่สุดเขาก็ทำไม่ได้ นี่จะต้องมาหักห้ามใจ ไม่ครอบครองเธอก่อนเวลาอันควรอีก เขาจะทำได้ไหม จะอดทนได้แค่ไหนกัน“พี่โย พี่โย...” พลอยไพลินกอดคอเขาไว้แน่น สายรุ้งสีสวยก่อตัวขึ้นรอบกายเธออีกครั้ง มันพร่างพรายวิบวับ เย้ายวนชวนให้เธอไขว่คว้าไปให้ถึง หญิงสาวแอ่นกระดกสะโพกขึ้น เกร็งกายรับก