“ขอรับ”“ไปกันเถอะ! ถึงอย่างไรเจ้าก็ยังไม่ควรจะต้องเห็นการนองเลือดที่เราเป็นฝ่ายได้เปรียบเช่นนี้”หยางเจี่ยนวางมือบนไหล่ของน้องชาย ก่อนจะบีบเบา ๆ เป็นการให้กำลังใจ เพราะเสียงจากด้านในนั้น ไม่เบาเลยทีเดียว ต่อหน้าเขาสองพี่น้องผู้ติดตามด้านใน ยังไม่ทำสิ่งใดให้หนักมากนักแต่เมื่อเขาก้าวออกมา ย่อมเป็นการเปิดโอกาสอย่างโจ่งแจ้ง มีหรือลุงสือกับเงาทั้งสองจะปราณีคนด้านใน ทั้งคู่เดินออกมายืนรอทุกคนยังถนนด้านนอกจวนเวลาผ่าไปเพียงครึ่งก้านธูป ลุงสือพร้อมเงาทั้งสองได้เดินออกมาจากจวน โดยในมือถือกล่องไม้ออกมาด้วย หยางเจี่ยนมองสิ่งนั้นก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ ทั้งหมดเดินกลับไปที่กระท่อมโดยไร้ซึ่งการสนทนาสำหรับหยางเจี่ยนนั้น ด้านในจะมีสภาพเช่นไรเขาไม่คิดจะใส่ใจ เพราะนั่นคือผลที่ผู้กระทำต่อเขาสมควรได้รับเรือนพักฆราวาส อารามหมิงอี้ จางฮุ้ยเหมยรีบวิ่งออกมาดูด้านนอก เมื่อได้ยินเสียงม้าหยุดลงยังลานหน้าเรือนพัก “ฮวาเอ๋อร์” จางฮุ้ยเหมยรีบวิ่งเข้าสวมกอดบุตรสาว ก่อนจะมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง “ข้าน้อยจิ้งเงาปีศาจ คารวะนายหญิงน้อยขอรับ” จางฮุ้ยเหมยพ
더 보기
