All Chapters of ทะลุมิติมาเลี้ยงดูบิดาตาบอด: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 41 จุดจบสกุลอัน            “ที่ดินในห่างไกลจากเมืองเช่นนี้จะเอาไปทำอะไรได้ ออกไปได้แล้วตาเฒ่าหากไม่มีเงินก็อย่ามาเกะกะผู้อื่น”          “ข้าขอเล่นอีกครั้งเถิด เมื่อครู่ข้ากำลังจะได้อยู่แล้ว”          “ไว้เจ้ามีเงินมากองตรงหน้าข้าเมื่อใดค่อยมาเล่นก็แล้วกัน ออกไป!”          “หึ รอก่อนเถิดเจ้าพวกบ้า” ‘อันฉีหลิง’ ผู้อาวุโสของสกุลอันเดินออกมาจากโรงพนันด้วยความหงุดหงิด เหตุใดวันนี้ถึงได้เล่นเสียตั้งแต่หัววัน น่าตายนัก เงินหลายร้อยตำลึงหายไปเพียงแค่เค่อเดียวชายชราคิดว่าหากเล่นอีกคราตนย่อมได้เงินทุนคืนแน่ จึงได้คิดที่จะใช้ที่นาของชาวบ้านที่นำมาจำนองค้ำเอาไว้เพื่อเอาเงินมาเล่นพนันต่อแต่กลับถูกไล่ตะเพิดอ

บทที่ 43 จ้างคนคุ้มกัน           “อยากได้คนคุ้มกัน? เกิดเรื่องกับเจ้าอีกแล้วหรือเจ้าหนู” กู้อี้หลิงเจ้าสำนักคุ้มภัยเสิ่นโหรวเอ่ยถามด้วยความสงสัยด้วยปกติแล้วแม้เด็กน้อยตรงหน้าจะรู้ว่าตนเปิดสำนักคุ้มภัยก็ตาม เจ้าตัวก็ไม่เคยคิดที่จะใช้บริการเลยสักครั้งเพียงเพราะเสียดายเงิน          แต่มาวันนี้กลับเดินเข้ามาที่นี่แล้วเอ่ยความต้องการว่า ต้องการคนคุ้มกันสองคน ไม่ให้ชายชราคิดไปทางนี้แล้วจะให้คิดเช่นไรกัน          “ขอรับนายท่าน เมื่อตอนเที่ยงหลังจากข้าขายไข่ไก่หมดแล้วกำลังเดินทางไปโรงหมอเสิ่นหยางกลับถูกบุรุษสวมผ้าคลุมสีดำมิดชิดลากเข้าไปข่มขู่ให้เลิกขายไข่ไก่ขอรับ หากไม่เลิกขายบุรุษผู้นั้นบอกว่าจะตัดนิ้วข้าทิ้งขอรับ” เด็กน้อยเอ่ยพลางชูมือไปที่บาดแผลที่ศีรษะและมือข้างที่เป็นแผลถลอกให้ชายชราได้เห็น      &n

บทที่ 45 นำหน้าหนึ่งก้าว           “เร่เข้ามาขอรับ เร่เข้ามา วันนี้ข้ามีอาหารมาให้ทุกท่านได้ลองกิน ข้ารับรองว่าทุกท่านต้องชอบมันแน่ เอ้า เร่เข้ามา” เสียงเจื้อยแจ้วร้องเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้านหลังจากที่ห่างหายไปนับสิบวัน วันนี้เด็กน้อยกลับมาเปิดพร้อมทั้งคนที่ห่างหายไปก็ด้วย          เพียงแต่วันนี้กลับไม่ได้มีแค่ไข่ไก่สดเท่านั้น ไข่เยี่ยวม้าก็ยังนำมา แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือไข่ไก่สีแปลกตาที่วางข้างเคียงไข่สีดำนั่นเอง          ไข่เป็ดหรือ?          “ลองกินสิ่งนี้ดูก่อนเถิดขอรับแล้วข้าจะบอกว่าไข่สีขาวที่พวกท่านเห็นนั้นมันคือสิ่งใด” เพราะสีหลังจากดองน้ำเกลือมันแปรเปลี่ยนเป็นจากสีไข่ไก่เป็นสีขาวซีดไม่ต่างจากไข่เป็ดเมื่อนำวางคู่กันกับไข่เยี่ยวม้าที่พอกขี้เถ้าอยู่นั้นมันจึงแตกต่างชัดเจน

บทที่ 47 หมอลู่เสียน            ในที่สุดก็ถึงเวลาที่บิดาต้องได้รับการรักษาดวงตาที่มืดบอดให้กลับมามองเห็นดังเดิมแล้ว หลังท่านหมอแวะมาส่งข่าวถึงแผงขายไข่ไก่ว่าอีกสามวันข้างหน้าท่านอาจารย์ของท่านหมอจะกลับมายังเมืองท่าซือหลินแล้วหลังออกไปขึ้นเขาฝึกตนอยู่หลายเดือน          ก่อนหน้าเด็กน้อยเก็บเงินที่ขายหลิงจือแดงเอาไว้กึ่งหนึ่งเพื่อรักษาบิดา แต่กลายเป็นว่าตนมิได้แตะต้องเงินเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะกิจการค้าขายไข่ไก่กลับขายดีมากจนในแต่ละเดือนเด็กน้อยได้เงินไม่ต่ำกว่าห้าสิบตำลึงเงิน          ซึ่งเกิดจากการที่ร้านของเถ้าแก่จู้ปิดตัวไปเกือบสามเดือน ส่งผลให้ผู้คนแห่กันมาสั่งซื้อไข่ไก่จากร้านของเด็กน้อยเป็นจำนวนมากมันจึงเป็นเหตุให้ท่านหมอบอกให้เด็กน้อยหยุดพักเสียบ้าง แต่เด็กน้อยไม่คิดเช่นนั้นช่วงเวลานี้เหมาะแก่การกอบโกยมากที่สุด ฉะนั้นเรื่องพักกายจึงเอาไว้เป็นลำด

บทที่ 49 ร้านฟู่หรง           สามวันต่อมา          “มือข้าเย็นไปหมดแล้วท่านหมอ ท่านเร่งเปิดผ้าของท่านพ่อได้หรือไม่” เด็กน้อยยืนอยู่ข้างเตียงตรงข้ามกับท่านหมอเพื่อที่จะได้ให้บิดามองเห็นตนเองได้เต็มตาหลังเปิดผ้าออก          เป็นสามวันที่เด็กน้อยแทบจะรอไม่ไหว หากบอกว่าวันนั้นนอนไม่หลับแล้ววันนี้ยิ่งกว่ามาก สองเท้ายืนย่ำไปมากับที่จนไม่รู้แล้วว่าตนจะทำเช่นไรต่อ จนท่านหมอต้องเอ่ยตำหนิออกมาเด็กน้อยจึงได้หยุดเดิน          “เจ้าหยุดเดินวนเวียนไปมาเสียเถอะข้าเวียนหัว”          “ขออภัยด้วยขอรับ”          หยางเทียนหรงยอมกลับมายืนข้างเตียงด้วยความสงบนิ่ง แต่มือน้อยกลับเ