All Chapters of ทะลุมิติมาเลี้ยงดูบิดาตาบอด: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 66 เรื่องน่ายินดี                  เหลาต้าเจวี๋ยเกือบจบสิ้นแล้วหากหยางเทียนหรงไม่ไปเสาะหาวัตถุดิบหลักอย่างกุ้งแชบ๊วยมาได้ อีกทั้งต้องยกความชอบให้พ่อครัวที่เร่งมือทำอาหารทุกอย่างเสร็จสิ้นก่อนเวลาหนึ่งเค่อ เลยทำให้พอมีเวลาในการจัดส่งจนถึงจวนโหวได้ทันท่วงที นอกจากไม่จะถูกอำนาจมืดสั่งให้ปิดตัวลงแล้วยังได้รับคำชื่นชมจากแขกมาร่วมงานมงคลของจวนโหวเป็นอย่างดีว่ารสชาติอาหารอร่อยยิ่งนัก          เพราะคำชมนั้นเองเหลาต้าเจวี๋ยจึงได้ของตอบแทนจากจวนโหวเป็นก้อนทองคำมาถึงห้าก้อนด้วยกันทั้งที่จ่ายค่าอาหารไปก่อนหน้าแล้ว          หยางเทียนหรงยิ้มรับหน้าบานหลังได้ของตอบแทนแสนคุ้มค่า ส่วนทางฝั่งเถ้าแก่หวังที่มากว้านซื้อกุ้งแชบ๊วยไปนั้นถึงกับกระอักโลหิตออกมาด้วยความช้ำใจเพราะไข่ตุ๋นที่ตนอุตส่าห์ลอกเลียนเหลาต้าเจวี๋ยไปกลับขายมิได้แ

บทที่ 68 หยางอี้หลัน                  เถ้าแก่หยางแทบจะอดทนรอไม่ไหวหลังเมื่อครู่เด็กในร้านฟู่หรงวิ่งมาบอกกล่าวตนว่ามารดาจะคลอดน้องสาวตัวน้อยออกมาแล้ว ตนไม่รอช้าอุ้มน้องชายที่กำลังหลับสนิทไปหาอีกฝ่ายที่อยู่โรงหมอเสิ่นหยางทันที ครั้นมาถึงเห็นบิดาอยู่หน้าห้องที่ท่านหมอกำลังทำคลอดน้องน้อยออกมาอยู่ ตนจึงเดินไปหาอีกฝ่าย          “ท่านพ่อน้องสาวของข้าจะออกมาแล้วหรือ”          “ใช่แล้วล่ะ ดีใจหรือไม่”          “ดีใจขอรับ วันนี้ล้วนแต่เป็นวันดีข้าได้กุ้งมังกรตัวโตมาด้วยหลายตัว คราแรกข้าคิดว่าจะย่างมันที่หมู่บ้านซีเป่ยแต่เมื่อเป็นเช่นนี้หลังมารดาฟื้นตัวแล้วค่อยนำมันไปย่างก็แล้วกันนะขอรับ”     &nbs

บทที่ 70 โชคดีของหยางเทียนหรง (จบ)                  คืนวันหวนผ่านจนบัดนี้เถ้าแก่หยางก่อตั้งกิจการค้าขายมาได้นับสิบปีและยังได้ผลตอบรับที่ดีทั้งสองกิจการจนทำให้สกุลหยางกลายเป็นตระกูลพ่อค้าร่ำรวยติดอันดับของเมืองท่าซือหลินนับว่าเป็นที่ริษยาของใครหลายคนที่เคยเห็นตั้งแต่อีกฝ่ายยังเป็นเพียงเด็กน้อยแสนยากจนจากหมู่บ้านซีเป่ยจนกลายเป็นเถ้าแก่หยางผู้มั่งคั่ง          เถ้าแก่หยางวัยสิบเก้ากำลังจัดเตรียมส่งไข่ไก่สดไปยังจวนโหวทั้งสิ้นหนึ่งพันฟองก่อนเทศกาลลี่เซี่ยจะมาถึงในอีกสองวัน แต่เจ้าตัวมิได้ทำเพียงลำพังยังมีเถ้าแก่ตัวน้อยผู้เป็นเจ้าของร้านฟู่หรงในภายภาคหน้าก็มาช่วยงานด้วยเช่นกัน            “ครบแล้วหรือยังเสี่ยวอวี้” พี่ชายตัวสูงเอ่ยถามเจ้าหัวผักกาดที่มีอายุหกปีแล้วด้วยความขบขันหลังเห็นเจ้าตัวน้อยเดินนับตะ

บทที่ 59 หนึ่งวันกับการเลี้ยงน้อง                  ตั้งแต่น้องชายตัวน้อยออกมาจากครรภ์ของมารดา หยางเทียนหรงก็เฝ้าดูแลไม่ห่างจนเป็นที่ชินตาของทุกคนที่ผ่านเข้ามาเลือกซื้อไข่ไก่ที่ร้าน ด้วยเถ้าแก่หยางนำน้องชายออกมาเลี้ยงที่ด้านนอกด้วย          ส่วนมารดาก็นอนพักผ่อนหลังจากที่เลี้ยงมาทั้งคืนด้วยเจ้าตัวกำลังอยู่ในวัยที่ต้องการนมเพื่อเติบโต                “แง้ แง้” เสียงเด็กทารกแก้มกลมร้องไห้จ้าด้วยความหิวโหย แต่น้ำนมมารดาของมารดากลับไหลไม่ทันใจจนต้องป้อนนมวัวที่ได้มาจากโรงน้ำชาแทนสลับกับการกินนมมารดา          “โอ๋ เสี่ยวอวี้ของพี่ชาย กินนมวัวนี่ก่อนนะ ท่านแม่นอนหลับอยู่เอาไว้ตอนบ่ายเจ้าค่อยกินมันนะน้องรักของข้า” สองมือประคอง

บทที่ 61 เหลาต้าเจวี๋ย              วันนี้แล้วสินะ          กิจการใหม่ของหยางเทียนหรงกำลังจะเปิดในไม่ช้า หลังจากพบพานมรสุมน้ำท่วมเกือบหนึ่งปีกว่าจะได้ปรับปรุงมันจนกลายเป็นเหลาอาหารที่วาดหวังเอาไว้ในวันนี้ ฉะนั้นเถ้าแก่หยางจึงคาดหวังไม่น้อยว่ามันจะถูกยอมรับจากผู้คนที่กำลังยืนต่อแถวเพื่อที่จะเข้าลิ้มลองอาหารที่ตนเปิดให้กินโดยไม่เก็บเงิน          เนื่องจากเป็นวันแรกของการเปิดกิจการในทุกชั้นจะถูกเปิดให้ขึ้นไปใช้บริการได้ทุกคน แต่ละชั้นจะมีเสี่ยวเอ้อร์คอยให้ความดูแลชั้นละหนึ่งคนด้วยยังไม่รู้ว่าเหลาอาหารแห่งนี้จะถูกปากหลายคนหรือไม่          เพราะหยางเทียนหรงมีวันนี้ได้เพราะไข่ไก่ ฉะนั้นเหลาอาหารดังกล่าวจึงมีเพียงแค่อาหารที่ใช้วัตถุดิบจากไข่ไก่จากร้านฟู่หรงเท่านั้น ด้วยเหตุ