บทที่ 1 เด็กอัปมงคล

“เอาผิงกั๋วมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ เจ้าเด็กสารเลว” เสียงก่นด่าพลางแกะมือน้อย ๆ ออกจากผลผิงกั๋วที่หลานชายกำมันเอาไว้แน่นด้วยความโมโห เพราะอีกฝ่ายขัดขืนนางจึงลงมือผลักไหล่เจ้าตัวจนเด็กน้อยล้มลงไปบนพื้นดิน

          “ท่านยายเอาคืนข้ามานะขอรับ นี่มันของท่านพ่อของข้านะ” หลานชังวัยแปดปีอย่าง ‘หยางเทียนหรง’ ไม่ยินยอมจึงเกิดการแย่งชิง แต่แรงอันน้อยนิดของเด็กน้อยมันจะสู้แรงของยายเฒ่าแสนอ้วนท้วมได้อย่างไรกัน

          พลัก ตุบ

          “โอ้ย ฮึก”

          “ให้ข้ามาตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้ว” ยายเฒ่าไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยว่าหลานชายตรงหน้าจะเจ็บปวดที่ใดนางสนแค่เพียงผลไม้ลูกโตนี่เท่านั้น

          “แต่ผิงกั๋วผลนั้นข้าเก็บมันมาให้ท่านพ่อไม่ใช่ท่านยายนะขอรับ” เด็กน้อยยังคงไม่ยินยอม และพยา

ยามลุกขึ้นเพื่อที่จะช่วงชิงกลับคืนมาด้วยมันเป็นอาหารมื้อเย็นของบิดา เจ้าตัวน้อยไม่สามารถมอบมันให้บ้านใหญ่ได้อีกต่อไป

          “เพ้ย เดี๋ยวนี้เจ้ากล้าปากเก่งกับข้าเรอะเจ้าเด็กสารเลว สงสัยอยากจะลองดี อาหลางไปเอาท่อนไม้มาให้ข้า วันนี้ข้าจะสั่งสอนเด็กเลวนี่ให้รู้สำนึกว่าควรนึกถึงผู้ใดเป็นคนแรก หากหาอาหารมาได้” เมื่อเห็นว่าหลานชายต่อต้าน นางจึงให้หลานชายอีกคนหาไม้มาเพื่อลงโทษให้รู้สำนึก  

          “ขอรับท่านยาย” อันซือหลางหลานชายอีกคนของสกุลอันหัวร่อด้วยความชอบใจ แล้ววิ่งไปเอาท่อนไม้ที่วางอยู่ไม่ไกลมาให้ผู้เป็นยายทันที   

          “หากทุบตีข้าแล้ว ท่านยายจะคืนผิงกั๋วมาให้ข้าใช่หรือไม่ขอรับ” เด็กน้อยน้อมรับการทุบตีแต่แลกกับการที่ผู้เป็นยายต้องคืนผิงกั๋วลูกนั้นกลับมาให้แก่ตนเอง แม้จะต้องนั่งคุกเข่าจนเจ็บปวดรวดเร้าก็ตาม

          “เหตุใดข้าต้องคืนให้เจ้า ในเมื่อผิงกั๋วผลนี้มันเป็นของข้าแล้ว ข้าจะเก็บไว้ให้อาหลางกิน” ยายเฒ่ายังคงไม่ใส่ใจอีกทั้งยังคิดที่จะให้เด็กน้อยตรงหน้าออกไปหาผลไม้มาให้ตนเองเพิ่มอีกด้วย มีเพียงแค่ผลเดียวเท่านี้มันจะไปอิ่มได้อย่างไรกัน เจ้าหลานโง่งม

            “ไม้มาแล้วขอรับท่านยาย”  

          ‘โจวซือเหยียน’ หรือยายเฒ่าโจว รับไม้มาแล้วยื่นผิงกั๋วให้แก่หลานชายคนโปรด จากนั้นจึงหันมาทุบตีหลานชังด้วยความโมโหร้ายทันที โดยไม่ได้สนใจเลยว่าเด็กน้อยจะเจ็บปวดมากเพียงใดกับการกระทำของผู้ที่เรียกตนว่ายาย

          ตุบ ตุบ ตุบ

          “ท่านยายใจร้าย โอ้ย ข้าเจ็บนะขอรับ ฮึก ท่านยาย อย่าทำข้า” หยางเทียนหรงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เพราะผู้เป็นยายไม่ออมมือเลยแม้แต่น้อยอีกฝ่ายทุบตีราวกับต้องการให้ตนเองนั้นตายจากเสียให้ได้

          “ร้องเข้าไป ร้องให้ดังกว่านี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผู้ใดใช้ให้พวกเจ้าสองพ่อลูกพรากลูกสาวคนเล็กของข้าไปกัน เจ้ามันสมควรตายตามลูกสาวของข้าไปเจ้าเด็กอัปมงคล” ยายเฒ่าโจวยังคงทุบตีพลางก่นด่าไปถึงบิดาของหลานชายคนนี้ที่ทำให้ลูกสาวของนางตาย แต่ตัวมันเองกลับรอดมาได้ แม้จะสูญเสียดวงตาไปก็ตามแต่มันก็ทดแทนความเสียใจของนางไม่ได้

          หนทางความรุ่งโรจน์ของสกุลอันห่างเพียงแค่เอื้อมมือแต่ลูกเขยไร้ค่ากลับพังมันจนความหวังของนางสูญสิ้น

          น่าตายนัก  

          “ข้าตายตามท่านแม่ไปไม่ได้นะขอรับ ข้าต้องดูแลท่านพ่อ ฮึก ท่านยายพอแล้ว” เด็กน้อยขอร้องพร้อมปัดป้องไม้ที่ยังคงทุบตีตนอยู่อย่างนั้นจนตอนนี้ตามเนื้อตัวมีแต่บาดแผลช้ำเต็มไปหมด ชาวบ้านต่างไม่มีผู้ใดกล้าข้องเกี่ยวเพราะสกุลอันมี ‘อันฉีหลิง’ เป็นถึงหัวหน้าของหมู่บ้านแห่งนี้ที่มีอำนาจมากที่สุด

          ในทุกวันจะมีเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเด็กน้อยดังออกมาเสมอ แม้อยากจะช่วยเหลือแต่ก็หวาดเกรงด้วยลูกสาวคนโตของหัวหน้าหมู่บ้านนั้นมีนิสัยโหดร้ายชอบทุบตีคน แม้แต่หลานตนเองก็ไม่เว้น  

          “พอแล้วขอรับท่านยาย ข้าเจ็บ ฮึก”

          “จงตายไปเสียเถอะ เจ้าเด็กโง่” สองมือเหี่ยวย่นยกท่อนไม้ง้างขึ้นแล้วทำการทุบตีไปที่ศีรษะและลำตัวของหลานชายด้วยความเกลียดชังจนกระทั่งเด็กตรงหน้าแน่นิ่งไป

          “ไม่”

          และนั่นคือประโยคสุดท้ายที่เด็กน้อยเอ่ยออกไปที่ภาพตรงหน้าจะมืดดับไปพร้อมกับดวงวิญญาณที่ล่องลอยออกจากร่าง

          จิตสำนึกสุดท้ายคือ ตนต้องดูแลบิดาที่ตาบอดแต่อนิจจาร่างกายทนต่อการทุบตีไม่ไหว หยางเทียนหรงจึงตายจากไปในวัยแปดปี