Lahat ng Kabanata ng ข้านะหรือคือลูกศิษย์คนโปรดหรือเปล่า: Kabanata 51 - Kabanata 60

เช้าตรู่วันอันเป็นมงคล เมฆมงคลลอยเอื่อยฉาบไล้ท้องฟ้าสีครามอ่อน จวนสกุลจ้าวอันใหญ่โตโอ่อ่าคึกคักไปด้วยผู้คน เสียงประทัดดังสนั่นเป็นระยะขับไล่สิ่งอัปมงคล ตรึงตราสายตาผู้คนรอบข้างให้หยุดนิ่ง... นี่คือวันมงคลที่ ราชครูจ้าว จะยกขบวนสินสอดไปสู่ขอคุณหนูไป๋แห่งจวนสกุลไป๋จ้าวหย่งเฉิง ปรากฏกายขึ้นในชุดแต่งกายอันสง่างาม ตัดเย็บจากผ้าไหมชั้นดีสีแดงเข้ม ปักลวดลายมงคลด้วยด้ายสีทองระยิบระยับ แผ่นอกกว้างสง่าผึ่งผาย เข็มขัดหยกขาวเนื้อดีรัดกระชับเอวสอบ ผมดำขลับถูกรวบครึ่งศีรษะ ประดับด้วยปิ่นหยกชั้นเลิศ เผยให้เห็นใบหน้าคมคาย ดวงตาฉายแววแน่วแน่และเปี่ยมสุข ริมฝีปากหยักยกยิ้มอย่างพึงพอใจเขาเหยียบย่างขึ้นบนหลังอาชาคู่ใจที่สูงสง่า อาชาสีขาวขนของมันเงามันวับ บริสุทธิ์สะท้อนแสงจนดูราวกับหิมะแรกยามต้องแสงตะวัน ส่ายหางยาวสลวยอย่างกรีดกราย บ่งบอกถึงสายพันธุ์ชั้นสูงและพละกำลังอันน่าเกรงขาม อานม้าและบังเหียนทำจากหนังชั้นดี ประดับด้วยพู่ห้อยและโลหะเงินขัดเงางาม เมื่อจ้าวหย่งเฉิงนั่งอยู่บนหลังของมันเขากลับดูสูงส่งราวกับเทพเซียนจากสวรรค์แววตาคมกริบที่มักจะเยือกเย็นยามบริหารกิจการงานเมือง มิค่อยมีผู้ใดได้เห็นรอยยิ

ไป๋เจินเจินรู้ดีว่าหยางตงชิงคิดไม่ซื่อ แต่นางมิใช่มะพลับนิ่มที่จะยอมให้คนเอาเปรียบเช่นกัน ลูกไม้อะไรบ้างที่ไม่เคยเจอ ชาติก่อนเพื่อสมบัติก็เอากันถึงตาย บางที่เผาเอาประกันก็มี สร้างหลักฐานว่าอุบัติเหตุ ในฐานะนักผจญเพลิงบางครั้งได้ขึ้นศาลเป็นพยานก็มี เจอคนมาหลายรูปแบบคนโบราณนี้นางรับมือได้แน่ เมื่อคนบนตักเงียบไปจ้าวหย่งเฉิงจึงกระชับอ้อมแขนเอ่ยถาม"กลัวแล้วหรือ เช่นนั้นกลับดีหรือไม่ หากอาบอกว่าเจ้าป่วยนางหรือจะกล้า""อย่าเลยเจ้าค่ะ ยิ่งเราไม่เผชิญหน้าก็ยิ่งปล่อยคนเหล่านั้นทำตามอำเภอใจ บางเรื่องชนไปเลยจบๆ""ชนไปเลย จบๆ หมายความว่าอย่างไรกัน""ก็หมายความว่าเปิดหน้ากันไปเลย ข้าก็อยากรู้ว่าองค์ชายห้าจะเล่นสกปรกอะไรอีก""ฮูหยิน.....อย่าประมาทศัตรู""ท่านอาเนี่ย..เพิ่งส่งสินสอดยังไม่ผูกผมสักหน่อยชอบเรียกแบบนี้ทุกครั้ง ..อื้อ"คนตัวโตโน้มใบหน้าลงมาจูบนางอย่างดูดดื่ม ไป๋เจินเจินต้องประท้วงให้เขาหยุด มือบางทุบแผ่นหลังแกร่งจนกระทั่งจ้าวหย่งเฉิงยอมหยุด นางงอแงใส่เขาบ่นคนที่เอาแต่รังแกนาง"ดูสิเจ้าคะ ปาดทาปากเลอะหมดแล้ว ต้องแต้มใหม่อีกแล้ว ท่านอาเนี่ยไม่ยับยั้งชั่งใจบ้างเลย

สนมซุนจำต้องกัดฟันสั่งโบยนางกำนัลของตนเพื่อรักษาหน้า ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มเย็นเยียบลง เว่ยซูถิงที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ ลอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟันที่เห็นไป๋เจินเจินรอดตัวไปได้ แถมยังมีราชครูจ้าวออกหน้าปกป้องอย่างออกหน้าออกตารวมถึงฮ่องเต้ก็ทรงเข้าข้างนาง ไป๋จิ้งหยวนยืนรมองเหตุการณือย่างสงบ บุตรสาวของเขานางมิใช่จะให้ใครมารังแกง่ายๆ เขาอยากรู้จุดจบคนเหล่านี้จริงๆ "ไป๋เจินเจิน... ในเมื่อฝ่าบาทและท่านราชครูคุ้มครองเจ้าได้ แต่หากเจ้าทำเรื่องงามหน้าจนไม่สามารถเงยหน้ามองผู้ใดได้อีก ดูซิว่าใครจะยังต้องการเจ้า!" เว่ยซูถิงพึมพำกับตนเอง ก่อนจะส่งสายตาให้สาวใช้คนสนิทที่เตรียมแผนการไว้ ในขณะที่ไป๋เจินเจินกำลังนั่งลงเคียงข้างจ้าวหย่งเฉิง สาวใช้ผู้หนึ่งที่ถือถาดน้ำชาเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ครั้นเมื่อเข้าใกล้ตัวไป๋เจินเจิน นางแสร้งทำเท้าสะดุดขอบพรมจนเสียหลัก "ว้าย!"โครม!น้ำชาในกาหกราดรดลงบนอาภรณ์สีงามของไป๋เจินเจินจนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง สาวใช้รีบคุกเข่าลงตัวสั่น "คุณหนูไป๋ บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวไม่ได้ตั้งใจ บ่าวสมควรตาย บ่าวจะพาท่านไปเปลี่ยนชุดดีไหมเจ้าคะ บ่าวเตรียมชุดใหม่ไว้แล้ว"ไป

จากนั้นขุนนางทั้งหลายและบรรดาสนมกับคุณหนูต่างก็นั่งดื่มกิน นางกำนัลคนหนึ่งท่าทางลุกลี้ลุกลนเดินเข้ามาก่อนจะกระซิบบางอย่างกับสนมซุน นางอุทานเสียงดังออกมา"อะไรนะ!!? มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ ช่างงามหน้ายิ่งนัก"ฮ่องเต้ได้ยินนางเสียงดังจึงได้เอ่ยเตือนคนข้างๆ"งานเลี้ยงเจ้าดูเหมือนจะวุ่นวายเสียเหลือเกินนะสนมซ่ง มีเรื่องอันใดอีกไปถามไถ่สิ""เพคะฝ่าบาท"สนมซ่งลุกจากที่นั่งเดินมาหาสนมซุนก่อนจะสบตาแล้เอ่ยถาม"สนมซุน..เจ้ามีเรื่องอันใดหรือเหตุใดถึงได้ร้องเสียงดังเพียงนั้น ฝ่าบาททรงประทับอยู่ด้วยมิเห็นหรือ""คือ...คือนางกำนัลหม่อมฉันไปได้ยินเรื่องน่าตกใจมาเพคะ""เรื่องน่าตกใจ! เรื่องอันใดกัน""คือ..หม่อมฉันไม่กล้าเอ่ยเพคะ"ฮ่องเต้เริ่มรำคาญจึงตรัสเสียงดัง"มีอะไรก็รีบพูดมา มิเช่นนั้นเราจะกลับแล้วงานเลี้ยงนี้ช่างวุ่นวายเหลือเกิน""คือ...เสี่ยวม่านเจ้าพูดเถอะทูลฝ่าบาทในสิ่งที่เจ้าได้ยินมา"นางกำนัลเดินมาด้านหน้าก่อนจะคุกเข่าลง นางหันไปมองจ้าวหย่งเฉิงอย่างหวาดหวั่นก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกัก"ทูลฝ่าบาท พระสนมหม่อมฉันผ่านเรือนรับรองด้านหลังได้ยินเสียงที่ไม่สมควรเพคะ""เสียงอะไร เจ้าไปได้ยินอะ

หลังจากเสร็จเรื่องวุ่นวายฮ่องเต้และจ้าวหย่งเฉิงก็มายังตำหนักของไทเฮา ส่วนทางด้านท่านย่าของเขาได้รับข่าวจากในวังว่าหลานสะใภ้ถูกคนมุ่งร้ายก็รีบเข้าวังทันที เมื่อมาถึงก็รีบไปดูแลนางไทเฮานั่งรอฮ่องเต้อยู่ที่ห้องโถงของตำหนัก เมื่อพระองค์มาถึงก็เสด็จไปหาพร้อมกับยกพระหัตถ์ขึ้นบีบนวดให้กับพระมารดา จ้าวหย่งเฉิงได้ยินว่าท่านย่ามาก็รีบไปหาทันที เมื่อหลานชายเข้าไปแล้วไทเฮาก็ตรัสกับฮ่องเต้"ฮ่องเต้แม่ว่าสนมที่ก่อเรื่องวันนี้จัดการให้หมดเถอะ อาเจินนางถูกวางยาร้ายแรงเพียงนี้ หากมาไม่ถึงที่นี่จะทำเช่นไร งานเลี้ยงนี้คนตาบอดยังดูออกว่าเป็นกับดัก สกุลซ่งไม่ถูกกับสกุลไป๋เพราะเรื่องของไป๋ฮูหยิน อยู่ๆ ก็ส่งเทียบเชิญให้บุตรสาวพวกเขา สนมเหล่านั้นแม่ไม่เชื่อว่าจะไม่รู้เรื่องอันใดเลย""ลูกจะสอบสวนเรื่องนี้ด้วยตนเอง เสด็จแม่วางพระทัยลูกจะไม่ปล่อยให้พวกนางเหิมเกริมอีกแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"สองแม่ลูกคุยกันอยู่ที่ห้องโถง จ้าวหย่งเฉิงเดินไปยังห้องด้านข้างที่ไป๋เจินเจินนอนพักผ่อนอยู่ ใบหน้าที่เห่อร้อนยามนี้สีหน้าเป็นปกติแล้ว ท่านย่าของเขาหันมาหาหลานชายก่อนจะตำหนิ"เฉิงเอ๋อร์...หลานดูมิออกหรือว่านี่เป็นกับดัก เหตุใดยังให้