ข้านะหรือคือลูกศิษย์คนโปรดหรือเปล่า

“หน่วยวิถีเรียกวิหคเพลิง”

“วิหคเพลิงรับทราบ”

“วิหคเพลิง  ขณะนี้มีไฟป่าบนภูเขา  มีชาวบ้านติดอยูเราต้องการเฮลิคอปเตอร์ด่วน”

“รับทราบหน่วยวิถี  หน่วยวิหคเพลิงแสตนด์บายๆ” 

หวังอันหัวหน้าหน่วยวิถีรับทราบถึงไฟป่าที่กำลังลุกไหม้อยู่ในขณะนี้   และมีชาวบ้านกับเจ้าหน้าที่ของโครงการวิจัยติดอยู่ที่นั่นหลายสิบชีวิต 

“กัวชาง..เอาฮอขึ้นเราต้องไปขนย้ายชาวบ้านที่ติดอยู่บนเขาก่อนที่ไฟจะลามไปถึงพวกเขา”

“หัวหน้าครับ..ฮอไปปฏิบัติงานหมดแล้วเพลือเพียงลำเดียว ที่สำคัญไม่มีใครขับลำนี้ได้เลยครับนอกจากเจินเจิน”

“วิทยุไปเรียกเจินเจินมา  ด่วนเลยนะเจชราต้องอพยพก่อนที่ทิศทางลงจะเปลี่ยน”

“วันนี้อาเจินหยุดครับ”

“หยุดนานก็โทรตามสิ  ไวไวด้วย บ้านพักอาเจินนอยู่ไม่ไกลไม่ใชหรือ”

“ครับๆๆ”

กัวชางหรือหมูน้อยที่ไป๋เจินเจินตั้งให้รีบกดมือถือโทรหาเธอทันที เฮลิคอปเตอร์ลำที่เหลืออยู่มีเพียงไป๋เจินเจินเท่านั้นที่สามารถเอามันขึ้นฟ้าได้

Rrrrrr.  Rrrrr. Rrrrr.

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  ไป๋เจินเจินงัวเงียๆรีบสาย  นี่มันตีสองนะใครโทรมา  อีกอย่างคืนนี้เธอไม่ได้เข้าเวรนี่นา  ก่อนจะหยิบมาดูก็เห็นเบอร์ของหมูน้อยโชว์หน้าจอ  ไป๋เจินเจินกดรับสายทันที

“อืม..ว่าไงฉันง่วงนะ”

“อาเจิน..มีไฟป่าบนเขาไกลออกไป300กิโลหัวหน้าต้องการเฮลิคอปเตอร์ไปรับคนที่ติดอยู่บนเขา  มีทั้งชาวบ้านในพื้นที่  นักวิจัย ศาสตราจารย์หลายคนเลย”

“หา..อืมๆๆจะไปเดี๋ยวนี้  แล้วฮอออกไปแล้วกี่ลำ”

“ออกไปหมดแล้ว  ทุกลำไปทำหน้าที่ดับไฟป่า  มีแต่เธอที่ต้องไปลำเลียงผู้คนลงมา  อาเจินฮอลำที่เหลืออยู่คือลูกรักเธอ  นอกจากเธอคนอื่นขับไม่ได้”

“ได้ๆ  ฉันวางสายแล้วจะรีบไป”

ไป๋เจินเจินอยู่กับคุณพ่อแค่สองคน  แม่จากไปตอนเธออายุ14 ตอนนี้อายุ28แล้วเธอไม่แต่งงานไม่มีครอบครัว  ตอนที่อายุ20เธอกำลังกลับจากมหาลัยก้ได้รับข่าวร่ายว่าพ่อของเธอเสียวชีวิตจากแก๊สระเบิด  ไฟลุกลามไปทั่วโรงงงาน  พ่อเธอเป็นวิศวกร เพื่อช่วยพนักงานออกมาจนหมดแต่สุดท้ายตัวเองกลับออกมาไม่ได้  ติดอยู่ในนั้นจนกระทั่งไฟลุกลาม เจ้าหน้าที่รีบมาทันทีแต่กลับควบคุมเพลิงไม่ได้เนื่องจากเป็นโรงงานที่ผลิตเกี่ยวกับเคมี  เธอเสียงคุณพ่อไปจากโศกนาฏกรรมครั้งนั้น 

จากนั้นหลังจากเรียนจบเธอก็ได้ไปเรียนการบินอีกสามปีและมาสอบเป็นนักผจญเพลิง เพราะไม่อยากให้อีกหลายๆคนสูญเสียเหมือนที่เธอเคยได้รับ

ไป๋เจินเจินรีบขับรถมาถึงหน่วยงาน  ก่อนจะเช็คความพร้อมของเครื่องบิน  รันเวย์เคลียร์พร้อมแล้ว  ไป๋เจินเจินนั่งประจำตำแหน่ง เครื่องบินค่อยๆวิ่งจนเกือบสุดรันเวย์ก่อนจะเชิดหัวขึ้นแล้วตรงไปยังสถานที่ๆเกิดไฟป่า   

มองจากด้านบนไฟป่าแรงมากเธอต้องหาจุดจอดที่ปลอดภัย ไป๋เจินเจินเห็นที่จอดจึงวิทยุกลับไปให้คนภาคพื้นมารอ  ไม่นานก็มีชาวบ้านและเจ้าหน้าที่โครงการวิจัยกว่าสามสิบชีวิตมายืนรอ  ไป๋เจินเจินต้องรับส่งสองรอบจึงจะหมด 

“เจินเจิน พวกเขาบอกว่ามีเครืองมือและไดรฟ์ติดอยู่ที่นั่น  เป็นไฟล์ดิบไม่ได้เอามา  และมันสำคัญ “

“ หัวหน้าหวัง..มันสำคัญมากนะครับเพราะว่าเราใช้เวลาทุ่มเทไปมากกว่าจะได้ข้อมูลนี้มา”

หัวหน้าฝ่ายวิจัยเอ่ยขึ้น  แต่หวังอันไม่ยอม  เขาถึงกับโมโหทันที

“พวกคุณห่วงแต่งานตนเอง  แล้วลูกน้องผมล่ะ  เครื่องบินไปกลับสี่รอบแล้ว  หากขึ้นบินอีกผมก็ไม่มั่นใจ  ผมต้องเอาชีวิตลูกน้องไปเสี่ยงเพียงเพื่อข้อมูลเฮงซวยที่พวกคุณกล่าวอ้างหรือ”

“นี่คุณหวัง  งานวิจัยนี้มีรัฐบาลสนับสนุน  คุณจะพูดอะไรก็ระวังปากคุณด้วย”

ไป๋เจินเจินที่เห็นว่าหัวหน้าอาจถูกพวกเขาเล่นงานได้จึงบอกไม่เป็นไร

“ไม่เป็นไรค่ะหัวหน้าหวัง  เดี๋ยวฉันบินไปอีกรอบก้ได้  เครื่องน่าจะไหวอยู่”

“อาเจิน จุดที่ลงจอดรับพวกเขามันใกล้จุดที่เพลิงโหมกระหน่ำมาก  ฉันกลัวว่าเครื่องจะขัดข้องหากขึ้นบินอีก” 

“ฉันจะระมัดระวังค่ะ  หากมีเรื่องขัดข้องฉันจะดีดตัวออกมา  หัวหน้าเก็ยอารมณ์เถอะค่ะ ฉันรู้วส่าคุณเป็นห่วงแต่ว่ามีเรื่องกับพวกเขาคุณจะเสียเปรียบเอาได้”

หวังอันมองหน้าบุคลากรของโครงการวิจัยนี้  ไฟป่าเกิดจากพวกเขาหรือเปล่านะ  หากหาหลักฐานมาได้จะให้ติดคุกให้หมดเลย  ไป๋เจินเจินเอาเฮลิคอปเตอร์ขึ้ขนอีกรอบ เธอบินไปยังจุดที่พวกเขาลืมกระเป๋าเครื่องมือ  ที่จริงเธอเห็นแล้วตอนที่พวกเขาถือเอาไว้ ความจริงวัสดุนั่นทนไปมากนักทำไม่ไม่รอให้ไฟสงบก่อน หรือในกระเป๋ามีอะไรมากกว่าข้อมูลวิจัยหรือเปล่า 

ไป๋เจินที่ตอนนี้ลงจอดเรียบร้อยก้รีบคว้ากระเป๋ยอุปกรณืทันทีก่อนจะเอาเครื่องขึ้นฟ้า  เธอบินสูงไม่ถึงหนึ่งพันฟุต  อยู่ๆเครื่องก็ขัดข้อง ไป๋เจินเจินคว้ากระเป๋าก่อนจะพยายามดีดตัวออกจากเครื่องบินแต่กลับติดขัด  เครื่องถูกความร้อนมากเกินไป  กระแสลมเปลี่ยนทิศ  ไปโหมกลับมายังฝั่งเธอ  

ไป๋เจินเจินพยายามเชิดหัวขึ้นแต่กลับไม่สามารถทำได้  สุดท้ายเครื่องก็สั่น  ปลายหางเริ่มมีไฟลุก  ห้องเครื่องควันขึ้น  ไม่ทันได้คิดร่ำลาใครในใจเครื่องก็ดิ่งลงกลางกองเพลิงทันที ระเบิดตูมใหญ่ที่บนเขาทำให้หวังอันและคนอื่นๆที่มารวมตัวกันแล้วต่างก็รีบมาดู  ควันสีดำพวยพุ่งสูงเสียดฟ้า  พวกเขาภาวนาให้ไป๋เจินเจินดีดตัวออกมาได้ทัน