Masukไป่เจินเจินที่กำลังถูกให้คัดกฎสำนักนั่งทำหน้างอง้ำ นางต้องรีบกลับบ้าน บิดาถึงเวลากินข้าวกินยาแล้ว กว่านางจะรวบรวมเงินทองไปหาท่านหมอมาตรวจบิดาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จ้าวหย่งเฉิงนั่งมองตำราในมือ แสงตะวันลับไปแล้ว ในห้องของสำนักศึกษาตะเกียงถูกจุดขึ้นมา ลูกศิษย์กลับบ้านหมดแล้วเหลือแต่หัวโจกที่พาเหล่าเพื่อนบัณฑิตไปแข่งกัดปลาเล่นพนันกันที่เชิงเขา "อาจารย์เจ้าคะ..ศิษย์ขอกลับบ้านเอาอาหารกับยาให้ท่านพ่อก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ คืนนี้จะคัดมาส่ง" "คัดไป ยิ่งมัวแต่พูดเจ้าจะยิ่งเสร็จช้านะ ไป๋เจินเจิน" "ตาเฒ่าเอ๊ย...แก่แล้วแก่เลยไม่หัดเห็นใจคนอื่นเสียบ้าง" ไป๋เจินเจินบ่นอุบอิบ แน่นอนจ้าวหย่งเฉิงได้ยิน เด็กคนนี้กิริยามารยาทไร้การอบรมจริงๆ "ตั้งแต่พรุ่งนี้มาเรียนส่วนตัวกับข้าทุกวัน คนอื่นไปถึงไหนแล้วเจ้ายังย้ำอยู่กับที่เลย จะได้ไม่พาคนอื่นเสียคน วันนี้กลับไปได้แล้ว" จ้าวหย่งเฉิงเดินมาช้อนอุ้มนางขึ้นก่อนจะพาเดินไปที่รถม้า เขาจับนางนั่งตักก่อนจะให้คนขับพาไปส่งที่บ้านของนาง ใครๆบอกนางเป็นลูกศิษย์คนโปรดของเขา "หึข้านะหรือ...คนโปรดเนี่ยนะ ใช่โปรดมาก..หึ..โปรดปรานจนข้าจะตายคากองตำราแล้ว"
Lihat lebih banyakI adjusted the straps of my shimmering silver dress, my heart pounding with excitement.
Tonight was special.
I had been waiting for this moment for three years—my anniversary with Jason, the boy I loved. The boy I was finally ready to give everything to.
Including my virginity.
Werewolves mated for life, and I wasn’t ready to find my true mate because my heart belonged to Jason. I considered him my mate, whether the Moon Goddess gave me one or not. And this was it for me. Once I gave myself to Jason, our bond would be sealed forever. Our scents would mix, our wolves fully connected.
We would be one.
I glanced at the small, neatly wrapped box sitting on my dresser. Inside the box was the expensive watch Jason had wanted for months. I had worked extra shifts, skipped meals, and saved every penny to get it.
Tonight was about love. About us.
And nothing could ruin it, and when I say nothing, I mean nothing. because Jason and I are perfect together. We always have been.
"Ava!" My mother’s voice rang from downstairs. "Don't forget, we’re going wedding dress shopping tomorrow!"
Right. Her wedding.
At first, I was against the idea. My dad had died years ago, and the thought of my mom moving on had felt wrong.
But love was a gift, wasn’t it? Everyone deserved a second chance at happiness.
Including me.
Smiling to myself, I grabbed the gift and left for the party.
*
*
*
Jason’s house was packed.
Music boomed through the walls, the bass vibrating beneath my feet. The smell of alcohol and sweat clung to the air. Couples were pressed against walls, grinding to the rhythm.
I pushed through the crowd, scanning for Jason.
Someone grabbed my wrist.
"Ava!"
I turned to see Liam, one of Jason’s friends, smirking at me.
"Damn, you clean up nice." His eyes shamelessly raked over my body. "Jason’s a lucky guy."
I forced a smile, tugging my hand free. "Thanks. Have you seen him?"
Liam chuckled, taking a sip from his red cup. "Upstairs. Been there for a while."
Something in his tone made my stomach twist.
"With who?"
Liam’s smirk widened. "Don't know, no idea."
I ignored the uneasy feeling creeping into my chest and headed for the stairs.
Maybe he was setting up a surprise? Candles? Flowers?
The door to Jason’s bedroom was slightly open.
I smiled, stepping inside—
And froze.
Jason was in bed.
With Noah. My best friend.
They weren’t just lying there. They were naked.
Sweaty.
Entwined.
Their lips met in a deep, hungry kiss before Jason pulled away, breathless. "Damn, you’re so much better than her."
Noah laughed, running a hand through Jason’s hair. "Of course, I am. You were wasting your time with that little virgin."
My heart stopped.
A sharp, breathless gasp escaped my lips.
Noah’s head snapped toward the door. His smirk dropped. "Oh, shit."
Jason groaned, rolling his eyes. "Great. You just had to be dramatic, didn’t you?"
I staggered back, my whole body trembling. "W-What..?"
Jason sighed, completely unbothered. "Don’t look so shocked, Ava. You had to know this was coming."
My lips parted, but no words came out.
Noah sat up, smirking again. "You seriously thought he loved you?" He scoffed, shaking his head. "Damn, Ava, you’re more pathetic than I thought."
My best friend.
The one who was supposed to have my back.
Jason stretched lazily, completely unconcerned that I had just caught him. "Look, you were fun. But that’s all you ever were—something to pass the time. I had fun while it lasted. I’m sure you did too. How about you come over and we make this a threesome?" Jason said, licking his lips as he eyed me hungrily.
Noah laughed out loud. "C'mon, you’re gonna make her cry."
I couldn’t believe what I was hearing. The people I had loved were mocking me.
My chest ached.
No.
This wasn’t real.
I loved him.
We were supposed to mate tonight.
My voice shook. "You… used me?"
Jason smirked. "Yeah, and? What did you think, Ava? That we were gonna be some fairytale couple?" He snorted. "I mean, come on. You’re cute and all, but I needed a cover."
Noah leaned back against the headboard, arms behind his head. "And I needed a good laugh. Watching you act all in love was the highlight of my months in school."
Laughter.
They were laughing at me.
Mocking me.
Humiliating me.
My hands shook. My vision blurred.
Three years.
Three years of love.
Three years of betrayal.
Jason sighed, as if bored. "Alright, you saw what you needed to see. Now get out."
My world shattered.
I couldn’t breathe.
I couldn't think.
Noah tilted his head. "Damn, I told you she was gonna cry."
Jason chuckled. "Of course, she will. That’s all she’s good at."
Something inside me snapped.
I lunged.
The gift box in my hand flew across the room, hitting Jason in the chest.
"Screw you!" I screamed.
Jason barely flinched. He picked up the box, raising a brow. "The hell is this?"
"The watch you wanted," I spat. "The one I worked my ass off to buy for you!"
Jason opened it, then burst out laughing.
Noah peeked inside and snorted. "Damn. You really thought this was gonna make him love you?"
My blood boiled.
With a choked sob, I turned and ran.
*
*
The cold night air hit me like a slap, but I didn’t stop.
My heels clicked against the ground as I stumbled forward.
Their laughter still echoed in my ears.
Breathe.
Don’t cry.
I wiped my face roughly, but the tears wouldn’t stop.
I had been nothing to them.
A joke.
A plaything.
My vision blurred. The streetlights stretched into shades of gold.
Why?
Why did they do this to me?
Why did it hurt so much?
I didn’t see the car speeding toward me. Not until it was too late.
A horn blared. Bright headlights.
Too fast.
Too close.
I gasped—
And everything went black.
สิบปีผ่านไปไป๋เจินเจินแต่งงานกับจ้าวหย่งเฉิงได้สิบปีแล้ว นางในยามนี้อายุยี่สิบหกงดงามเสียงยิ่งกว่าตอนวัยเยาว์เสียอีก ไป๋เจินเจินมีบุตรกับจ้าวหย่งเฉิงสี่คนหญิงสองชายสอง ทุกคนมีนิสัยเหมือนบิดาสุขุมและมีเหตุผลมีเพียงจ้าวฉือหลานบุตรสาวคนโตที่ถอดแบบมารดามาไม่มีผิดสักจุดยามนี้นางกำลังรอใครบางคนอยู่ ไม่นานไป๋เจียวเจียวก็มาถึง จ้าวฉือหลานเอ่ยถามนาง"ท่านน้า..ได้มาหรือเปล่าเจ้าคะ""ได้สิ ว่าแต่หลานหลานพวกเราไม่เข้าเรียนหากพี่เขยรู้จะดีหรือ""ท่านน้าของอาหลานพวกเรารอบคอบขนาดนี้ไม่มีใครรู้หรอกเจ้าค่ะ ท่านลุงจ้าวงานยุ่งจะตาย"ฝางอี้หยวนเอ่ยสนับสนุนสหาย วันนี้พวกนางรับจ้างคัดตำรา ที่จริงคือเฉลยให้เพื่อนนักเรียนที่ร่ำรวย พอได้เงินมาก็เอาไปซื้อของที่ต้องการ จ้าวฉือหลานแอบเห็นมารดาทดลองสิ่งประดิษฐ์หลานอย่าง หนึ่งในนั้นคือไพ่นกกระจอกที่มารดาตั้งใจทำเพื่อให้เหล่าสนมและไทเฮาคลายเหงา แม่ตัวน้อยฉลาดและความจำดี ท่านแม่มักจะคิดบทเรียนเช่นการคำนวณ วิชาดูดาว การสร้างสิ่งประดิษฐ์ใหม่ๆและให้ท่านพ่อบรรจุเป็นตำราในสำนักศึกษา พ่อแม่เก่งกาจเพียงนั้นใครจะคิดว่าบุตรสาวราชครูจะเป็นเจ้าของบ่อนในวัยเก้าขวบ
หลังจากงานแต่งก็ได้เวลากลับไปเยี่ยมบ้านเดิม วันนี้จ้าวหย่างเฉินตื่นแต่เช้า ของขวัญเตรียมเสร็จแล้วตั้งแต่เมื่อวาน ส่วนไป๋เจินเจินเองก็ตื่นแต่เช้าเช่นกัน เขาและนางต้องเข้าวังเข้าเฝ้าก่อนก่อน ทางด้านไทเฮาและฝ่าบาทให้ทั้งสองคนใช้เวลาในเรือนหอเต็มที่ไม่เร่งธรรมเนียมยามนี้ไป๋เจินเจินนั่งอยู่ในรถม้ากับสามี จ้าวหย่งเฉิงสั่งทำรถม้าพิเศษเพื่อนางเขาบอกว่าลางานไว้หนึ่งเดือนจะพานางไปที่จวนป่าไผ่ จะกลับมาตอนงานแต่งองค์หญิงแปดกับฝางอี้หลุน "ดีใจหรือไม่ที่จะได้ไปที่นั่นฮูหยิน""ดีใจเจ้าค่ะ แต่ว่าท่านอาจะไม่กระทบเรื่องงานจริงๆหรือเจ้าคะ"นางปอกส้มให้เขาพร้อมเอ่ยถาม จ้าวหย่งเฉิงอ้าปากรับส้มที่นางป้อนเข้าปาก มันช่างหวานนักเขาเคี้ยวเสร็จกลืนลงไปแล้วจึงตอบคำถามของนาง"ตระกูลจ้าวคือตระกูลบัณฑิต หากมีคนหนึ่งไม่ว่างที่เหลือสามารถทำงานแทนกันได้""แต่ว่าทายาทเหลือเพียงท่านแล้วนี่เจ้าค่ะ นอกนั้นคือตระกูลสายรอง"แปะ แปะ แปะ จ้าวหย่งเฉิงตบลงบนตักตนเองเป็นสัญญาณให้นางมานั่งตักเขา ไป๋เจินเจินมาหาแต่โดยดี แขนเรียวโอบรอบคอเขาไว้ เขาเอ่ยกับนางข้างหู"ต่อไปก็จะมีทายาทเพิ่มขึ้น อาสัญญาว่าจะขยันทำท
จ้าวหย่งเฉิงไม่ปล่อยให้นางรุกรานอยู่ฝ่ายเดียว เขาจับนางให้นอนลงก่อนจะพลิกกายขึ้นมาอยู่เหนือร่างบางอย่างรวดเร็ว ก้มลงสูดดมความที่ซอกคอระหง กลิ่นหอมของนางช่างยั่วยวน เข้าโน้มลงไปปทุมถันทั้งสองข้างอย่างโหยหา ลิ้นร้อนหยอกล้อกับปลายถันที่ชูชันรอสัมผัวจากเขา ไป๋เจินเจินต้องแอ่นกายรับด้วยความเสียวซ่าน นางหลุดปากครางเรียกชื่อเขาไม่ขาดสาย"ท่านอา... หย่งเฉิง... อื้อ..."เขามือข้างหนึ่งกุมดอกบัวคู่สวยไว้ อีกข้างหนึ่งเลื่อนลงไปสัมผัสกับกลีบดอกเหมยที่ชุ่มฉ่ำรอคอยการมาเยือนของเขา จ้าวหย่งเฉิงบรรจงมอบความอ่อนโยนสลับกับความเร่าร้อน จนไป๋เจินเจินที่เมามายกำลังคิดว่าล่องลอยอยู่ในก้อนเมฆแห่งความสุข"อาจะเป็นของเจ้า... และเจ้าจะเป็นของอาเพียงผู้เดียว...เราจะเป็นของกันและกันตลอดไป"เขากระซิบบอกนางก่อนจะเริ่มบทเรียนการ "เข้าหอ" ที่แท้จริง กายกำยำของเขาค่อยๆเข้าไปทักทายความอ่อนนุ่มของนางอย่างอ่อนโยนแต่ทว่านางก็ยังรู้สึกคับตึงจนประท้วงเบาๆ "ท่านอา จะเจ็บจัง" "เดี๋ยวก็ดีขึ้นผ่อนคลายนะคนดีของข้า" เขาปลอบโยนนาง จากนั้นจ้าวหย่งเฉิงดูดดื่มปลายถันราวทารกหิวกระหาย เพื่อให้นางเสียวซ่านจนลืมความเจ็บปวดด้าน
จวนสกุลไป๋เมื่อขบวนมาถึงหน้าจวนสกุลไป๋ จ้าวหย่งเฉิงลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าสง่างามดั่งเทพบุตรเดินดิน เขาประสานมือคารวะ ไป๋จิ้งหยวน ที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ"ลูกเขยคารวะท่านพ่อตาขอรับ""ดีๆๆ...จากนี้ไปบุตรสาวของข้าคงต้องฝากกับท่านแล้ว""นางคือดวงใจของข้า ท่านพ่อตาโปรดวางใจชีวิตของข้าจะมีเพียงนางเท่านั้น"ทั้งสองไม่คุยกันนานเดี๋ยวจะเลยฤกษ์มงคล ไป๋จิ้งหยวนกลับเข้าไปเรือนชั้นใน ก่อนจะจูงมือบุตรสาวในชุดเจ้าสาวสีแดงสดปักลายหงส์ด้วยด้ายทองคำ เนื่องจากเวลาน้อยไทเฮาและท่านย่าของเจ้าบ่าวจ้างช่างฝีมือกว่าร้อยคนตัดชุดนี้ให้หลานสะใภ้ หลานชายอายุเลยสามสิบไม่มองสตรีคนไหนกระทั่งมาเจอนาง สกุลจ้าวนับว่ามีหวังเรื่องทายาทสักทีร่างบางเดินเยื้องกรายออกมาภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคล ความงดงามของนางแม้มีผ้ากั้นแต่ท่วงท่าที่สง่าผ่าเผยกลับทำให้อากาศรอบข้างดูสว่างไสวขึ้นมาทันตา จ้าวหย่งเฉิงยื่นมือหนาไปรับมือบางของนางอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าแก้วล้ำค่าในมือจะแตกสลาย เขาพึมพำที่ข้างหูนางผ่านผ้าคลุมหน้า"เด็กดี ในที่สุดวันที่อารอคอยก็มาถึง เหนื่อยหรือไม่""ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ แค่ง่
หลังจากจัดการกบฎเรียบร้อยก็เตรียมงานแต่งงานของไป๋เจินเจิน ไป๋จิ้งหยวนยังต้องเดินทางไปต้อนรับคณะทูตตามกำหนดเดิม ไป๋เจินเจินแต่งไปแล้วนางยังคงห่วงใยบิดา สายตานางมองไปยังสตรีผู้หนึ่งที่สังเกตมาหลายวันนับแต่จ้าวหย่งเฉิงมอบนางมาให้ บิดามองนางบ่อยๆไป๋เจินเจินที่อยู่ในอ้อมกอดราชครูหนุ่ม มือบางลูบหน้
บรรยากาศในเมืองหลวงยามนี้มีแต่ความหวานชื่น สวีข่ายเหยียนได้หมั้นหมายกับจ้าวลู่ซินทั้งสองคนจะแต่งงานกันหลังจากสอบเลื่อนชั้นเสร็จในอีกครึ่งปีข้างหน้า จินเสี่ยวฟงหมั้นหมายกับเหอฉู่หรันอีกสามเดือนจะถึงงานมงคล ฝางอี้หลุนจะแต่งงานกัองค์หญิงแปดเดือนหน้า วันนี้ทั้งเจ็ดคนนั่งคุยกันที่ลานกลางบ้านของไป
คนตัวเล็กโมโหที่เขาดูหมิ่น จ้าวหย่งเฉิงมองหน้านาง นึกถึงเรื่องที่บ่อน้ำร้อน ไหนจะวันที่นางป่วยเขาเป็นคนเช็ดตัวให้นางเองกับมือ แต่งงานกับคนอื่นหรือไม่มีทางหรอก ไป๋เจินเจิน เขาโน้มใบหน้าลงมากำลังจะจูบนางก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน"ท่านเจ้าสำนักขอรับ...ลูกศิษย์ที่ก่อเรื่องถูกจับให้นั่งคุก
จวนปลูกติดกับเชิงเขา ยามดึกอากาศหนาวยิ่งนัก ไป๋เจินเจินซุกกายหาความอบอุ่นทันที จ้าวหย่งเฉิงรู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตขยับเขยื้อนก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองนอนที่ห้องลูกศิษย์จอมดื้อ เขากำลังจะลุกออกไปแต่นางกลับรั้งเขาเอาไว้แล้วกอดเอวเขาแน่น "อึ๊ย..หนาวชะมัดเลยอื้อออ"เสียงละเมอจากปากเล็กทำให้คนที่ถูกนางพัน











