All Chapters of ข้านะหรือคือลูกศิษย์คนโปรดหรือเปล่า: Chapter 61 - Chapter 70

เขาเตรียมแผนเอาไว้แล้วจึงให้คนแต่งชุดของชนเผ่าทุ่งหญ้าไปปล้นนักโทษ และเมื่อถึงที่หมายก็ให้คนของตนแต่งเป็นทหารของกรมอาญาตามไปสังหารพวกมันทีหลัง เพียงเท่านี้เขาก็ไม่ต้องถูกสงสัยว่าเขามีส่วนรู้เห็นกับกบฎและปล้นนักโทษ อีกทั้งยังอ้างกับชนเผ่าเหล่านั้นได้อีกว่าคนเหล่านั้นถูกไป๋จิ้งหยวนสังหาร และยังใช้เป็นข้ออ้างตกลงกับชนเผ่าว่า หากได้ครอบบัลลังก์จะต้องแก้แค้นให้พี่น้องของพวกเขาที่ตายด้วยน้ำมือไป๋จิ้งหยวน เพียงเท่านี้ก็ไม่ต้องผิดใจกับชนเผ่า ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง ทางด้านคนของเขาอีกกลุ่มกลับมารายงานอีกเรื่องที่ทำเอาเขาหัวเสีย"นายท่านขอรับ ครอบครัวหลี่ซานอยู่ๆก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนขอรับ"ชายชราคิ้วกระตุก หายไปหรือ!! หายไปได้อย่างไรกันก่อนจะถามคนที่มารายงานเสียงเข้ม"คนสิบสองคนเจ้าบอกว่าหายก็หายเช่นนั้นหรือ พวกที่เฝ้ายามอยู่เล่าอยู่ที่ไหน""ข้าน้อยเองก็ไม่ทราบว่าพวกเขาไปที่ใดขอรับ พวกข้าน้อยจะไปเปลี่ยนเวรพบว่าประตูเปิดอยู่ คนสกุลหลี่ไม่อยู่แล้ว อีกทั้งยามที่เฝ้าก็หายไปด้วยขอรับ แต่ไม่มีร่องรอยการบุกรุกหรือต่อสู้แต่อย่างใด"ตุ๊บ!! ผลัวะๆๆ!! ฝ่าเท้าชายชรากระทืบลงไปยังลูก

หานกงกงนำราชโองการมายังตำหนักสนมซ่งก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้"ไปบอกซ่งอวิ๋นเฟยออกมารับราชโองการ"ซ่งหมัวมันชี้หน้าด่าขันทีเฒ่าทันที"ไอ้แก่ไม่ยอมตาย เจ้ากล้าเอ่ยพระนามพระสนมตรงๆเช่นนี้ได้อย่างไร คิดว่าเป็นคนสนิทฝ่าบาทแล้วจะทำตัวเยี่ยงไรก็ได้เช่นนั้นหรือ"ขันทีชรามองหน้าหญิงชรากลับไปก่อนจะเอ่ย"อีกครู่เดียวก็ไม่ใช่แล้ว ซ่งอวิ๋นเฟยรับราชโองการ"ซ่งอวิ๋นเฟยในชุดอาภรณ์สีม่วงทองซึ่งเป็นสีที่หรูหราเยื้องกรายเดินมาก่อนจะสบตาขันที่เฒ่าแต่ก็ยอมนั่งคุกเข่า หานกงกงคลี่ม้วนผ้าออกก่อนจะมองนางด้วยสายตาเยาะเย้ยแล้วอ่านราชโองการ"ซ่งอวิ๋นเฟย... อบรมบุตรชายไม่ดี ปล่อยให้ทะเยอทะยาน อีกทั้งยังรู้เห็นเป็นใจกับบิดาตนเอง ก่อเรื่องมากมาย ข้าจะไม่เอาชีวิตนางเห็นแก่หน้าองค์ชายสิบสองที่ขอร้องแทนนาง แต่นับจากนี้ให้ปลดนางเป็นสามัญชน เนรเทศไปอยู่ตำหนักเย็นตลอดชีวิต ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมหรือส่งข่าว หากใครบังอาจขัดคำสั่ง ข้าจะถือว่ามันผู้นั้นเป็นกบฏด้วยเช่นกัน!"ซ่งอวิ๋นเฟยตกใจ อะไรนะถูกปลดส่งเข้าตำหนักเย็นนี่หมายความว่าอย่างไร หานกงกงเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย"ซ่งอวิ๋นเฟยยังไม่รีบของพระทัยอีก หรือว่าไม่เห็นฝ่

หลังจากจัดการกบฎเรียบร้อยก็เตรียมงานแต่งงานของไป๋เจินเจิน ไป๋จิ้งหยวนยังต้องเดินทางไปต้อนรับคณะทูตตามกำหนดเดิม ไป๋เจินเจินแต่งไปแล้วนางยังคงห่วงใยบิดา สายตานางมองไปยังสตรีผู้หนึ่งที่สังเกตมาหลายวันนับแต่จ้าวหย่งเฉิงมอบนางมาให้ บิดามองนางบ่อยๆไป๋เจินเจินที่อยู่ในอ้อมกอดราชครูหนุ่ม มือบางลูบหน้าอกเขาเบาๆก่อนจะสอดมือเขาไปในสาบเสื้อไล้กล้ามอกเขาเล่น จ้าวหย่งเฉิงสะกัดกลั้นอารมณ์เสน่หาในตัวนางปล่อยให้ภรรยาที่ยังไม่แต่งของเขาได้ซุกซน นางเอ่ยถามเขาเกี่ยวกับเมิ่งหลันองครักษ์หญิงของตนที่เขาให้มา"ท่านอาเจ้าคะ พี่เมิ่งหลันอายุเท่าไหร่แล้วหรือเจ้าคะ นางออกเรือนหรือยัง""เมิ่งหลันหรือ นางอายุยี่สิบหกปีนี้ นางยังไม่แต่งงาน อาเคยถามความเห็นนางแล้วนางบอกว่ายังไม่เจอบุรุษที่ถูกใจ ยังโชคดีที่นางเป็นคนของอามิเช่นนั้นคงถูกทางการหาคู่ให้แล้ว""กฎหมายให้สตรีมีหน้าที่เพิ่มประชากรฟังดูน่าเกลียดชะมัด พวกนางก็คน พ่อแม่เลี้ยงมาลำบากอยู่ๆราชสำนักจะมากำหนดชีวิตพวกนาง เรื่องนี้ยุติธรรมที่ไหนกัน""หึๆๆ ลูกกระต่ายของอาความคิดเจ้านี่ช่างล้ำลึกกว่าใครเสียจริงๆ ว่าแต่ถามเรื่องเมิ่งหลันทำไม""ท่า

บรรยากาศในเมืองหลวงยามนี้มีแต่ความหวานชื่น สวีข่ายเหยียนได้หมั้นหมายกับจ้าวลู่ซินทั้งสองคนจะแต่งงานกันหลังจากสอบเลื่อนชั้นเสร็จในอีกครึ่งปีข้างหน้า จินเสี่ยวฟงหมั้นหมายกับเหอฉู่หรันอีกสามเดือนจะถึงงานมงคล ฝางอี้หลุนจะแต่งงานกัองค์หญิงแปดเดือนหน้า วันนี้ทั้งเจ็ดคนนั่งคุยกันที่ลานกลางบ้านของไป๋เจินเจิน พรุ่งนี้จะถึงงานแต่งตามธรรมเนียมห้ามบ่าวสาวเจอหน้ากัน จ้าวหย่งเฉิงไม่สามารถมาได้บุรุษนั่งคุยกันที่โต๊ะ สตรีช่วยกันทำอาหารโดยมีไป๋เจินเจินคอยสอนพวกนาง อีกไม่นานก็ออกเรือนแล้วไม่ถึงกับต้องทำจนคล่องแคล่วแต่ก็ควรทำเป็นบ้าง อนาคตเพื่อเอาใจสามีและบุตรอย่างน้อยควรมีสักสองสามอย่างที่ทำเป็น แม้แต่เมิ่งหลันเองยังมาฝึกด้วย จินเสี่ยวฟงเดินมาหาเหอฉู่หรันเขาช่วยนางล้างผัก จนจ้าวลู่ซินเอ่ยกระเซ้าไอ้หยา..พี่เสี่ยวฟงคล่องแคล่วเพียงนี้ ข้าอิจฉาพี่ฉู่หรันเสียแล้วคงไม่ต้องทำอะไรเลยสามีดูแลให้หมด"เหอฉู่หรันหน้าแดง สวีข่ายเหยียนเห็นสหายเอาใจคู่หมั้นเขาจึงอยากทำบ้าง "ซินซินชอบกินอะไรหรือ พี่เองก็ทำได้นะอาเจินเคยสอนพวกเราหลายอย่าง"สาวน้อยมองหน้าเขาก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้ ส่งสายตาฉบับเด

จ้าวหย่งเฉิงไม่ปล่อยให้นางรุกรานอยู่ฝ่ายเดียว เขาจับนางให้นอนลงก่อนจะพลิกกายขึ้นมาอยู่เหนือร่างบางอย่างรวดเร็ว ก้มลงสูดดมความที่ซอกคอระหง กลิ่นหอมของนางช่างยั่วยวน เข้าโน้มลงไปปทุมถันทั้งสองข้างอย่างโหยหา ลิ้นร้อนหยอกล้อกับปลายถันที่ชูชันรอสัมผัวจากเขา ไป๋เจินเจินต้องแอ่นกายรับด้วยความเสียวซ่าน นางหลุดปากครางเรียกชื่อเขาไม่ขาดสาย"ท่านอา... หย่งเฉิง... อื้อ..."เขามือข้างหนึ่งกุมดอกบัวคู่สวยไว้ อีกข้างหนึ่งเลื่อนลงไปสัมผัสกับกลีบดอกเหมยที่ชุ่มฉ่ำรอคอยการมาเยือนของเขา จ้าวหย่งเฉิงบรรจงมอบความอ่อนโยนสลับกับความเร่าร้อน จนไป๋เจินเจินที่เมามายกำลังคิดว่าล่องลอยอยู่ในก้อนเมฆแห่งความสุข"อาจะเป็นของเจ้า... และเจ้าจะเป็นของอาเพียงผู้เดียว...เราจะเป็นของกันและกันตลอดไป"เขากระซิบบอกนางก่อนจะเริ่มบทเรียนการ "เข้าหอ" ที่แท้จริง กายกำยำของเขาค่อยๆเข้าไปทักทายความอ่อนนุ่มของนางอย่างอ่อนโยนแต่ทว่านางก็ยังรู้สึกคับตึงจนประท้วงเบาๆ "ท่านอา จะเจ็บจัง" "เดี๋ยวก็ดีขึ้นผ่อนคลายนะคนดีของข้า" เขาปลอบโยนนาง จากนั้นจ้าวหย่งเฉิงดูดดื่มปลายถันราวทารกหิวกระหาย เพื่อให้นางเสียวซ่านจนลืมความเจ็บปวดด้าน