All Chapters of Unfriend สถานะเมีย: Chapter 61 - Chapter 70

"อื้อ อื้อ" แยมโรลพยายามขัดขืนผมที่ชอนไชลิ้นสากเข้าไปเกี่ยวกระหวัดหยอกเล่นกับโพรงปากเธออย่างไม่กลัวตายลิ้นทั้งสองสาละวนผลัดกันรุก ผลัดกันไล่ต้อนอย่างเป็นธรรมชาติ รสชาติของอาหารที่เธอเพิ่งทานเข้าไปแทบจะไร้รสเมื่อผมกำลังตกอยู่ในห้วงความหวานหอมของรสจูบที่ไม่ประสีประสานั้นของเธออืม... แยมโรลเริ่มจะคล้อยตามผมแล้วกึก..."อืมมม" ผมครางต่ำในลำคอแสบนักนะทำเป็นฝ่ายรุกให้ผมตายใจแล้วกัดเล่นผมซะได้ แบบนี้สงสัยคงต้องสั่งสอนสักหน่อยว่าอย่าทำแบบนี้อีกหมับ...เฮือก!!ผมได้ยินเสียงสูดหายใจด้วยอารามตกใจเมื่อเต้างามข้างหนึ่งถูกมือผมกอบกุมเอาไว้ ร่างบางหยุดชะงักค้างกับสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าผมจะทำ"กัดหนึ่งที...""อื้อออ""บีบหนึ่งที""อะ... ไอ้..."มุมปากผมยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อแยมโรลไม่กล้าเถียงผมกลับ มือบางกำหมัดแน่น ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธขั้นสุดขีด"ถ้าด่าอีก เดี๋ยวมีบริการแถมบีบ นวด นาบ ให้อีกข้าง"ปากก็เจ็บเพราะถูกแมวน้อยในอ้อมกอดกัดเต็มแรง แต่ขอแค่ได้แหย่ ได้แกล้งเธอคนนี้ผมยอมเจ็บจนปากแตก"..." เงียบกริบ คนที่คิดจะพยศทำร้ายร่างกายผมเมื่อกี้นั่งนิ่งราวถูกสาป"ทีนี้ก็ตอบคำถามมา""คำถามอะไร!?" เสียงแ

Special partตกดึกวันเดียวกันติ๊ด ๆ แกรก...เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นพร้อมร่างสูงหุ่นกำยำก้าวขายาว ๆ เข้ามาในห้องพักที่รีสอร์ตที่เขาเคยเช่าทิ้งไว้ ดวงตาคมกริบปรับโฟกัสสายตาให้มองเห็นในความมืด ความจริงเปิดไฟในห้องง่ายกว่าแต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ ขายาว ๆ ก้าวตรงไปยังห้องนอนห้องหนึ่งที่ใจสั่งอย่างโหยหาแอ๊ดดดด เสียงประตูดังเตือนคนในห้องว่ามีผู้บุกรุกยามวิกาล แต่เหมือนคนด้านในจะนอนหลับสนิทจนสัมผัสไม่ได้ว่ามีมือหนาลูบผมตนอยู่เบา ๆ"อืม" เสียงครางเบา ๆ ก่อเกิดขึ้นเพียงแค่เศษเสี้ยววินาทีร่างบางก็หลับสนิทต่อ"ขี้เซาเป็นบ้า" เจ้าของริมฝีปากหยักลึกแซวติดขำ ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ถอยเสื้อแจ็กเกตออกแล้วพาดไว้บนโต๊ะเตี้ย ๆ ข้างเตียงนอนสูดดดดแม้มั่นใจว่าตนไม่มีกลิ่นตัวแต่ก็สำรวจเพื่อเพิ่มความมั่นใจอีกสักหน่อยด้วยการสูดดมตามพื้นที่อับก่อนจะกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงข้างอีกคนที่ยังหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว'คนอะไรจะหลับลึกได้ขนาดนี้' เจ้าของห้องปรามาสขำ ๆ ในใจ ก่อนจะเอนตัวนอนบนฟูกเตียงนอนหนานุ่ม มือแกร่งค่อย ๆ สอดเข้าใต้แขนเรียวสวยเพื่อโอบกอดร่างนั้นไว้อย่างหลวม ๆ"คิดถึงจัง" คำพูดพวกนี้เขาคงกระทำได้แค่ตอนที่อี

"อะแฮ่ม" เสียงกระแอมไอนั้นทำให้ฉันได้สติ รีบเหลือบตามองไปทิศทางอื่น"หื่นแต่เช้าเชียวนะ" ฉันรีบหันมาขึงตาดุใส่เขาที่กวนประสาทแต่เช้า"หื่นอะไรของนาย" ถามกลับและยอมรับว่าน้ำเสียงค่อนข้างสั่นเลยล่ะ"เห็นนะเมื่อกี้" กิเลนยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อให้จบ"มองหุ่นฉันทะลุเสื้อผ้าอยู่ใช่ไหมล่ะ""ใครมอง อย่าหลงตัวเอง" รีบแว้ดใส่เขาทันที"ทำดุกลบเกลื่อน จริง ๆ ที่ใส่เสื้อตัวนี้เพราะอยากให้เธออ่านกินนั่นแหละ"อะไรของหมอนี่กันนะ ก็บอกอยู่ว่าไม่ได้มอง ไม่ได้อ่านกินสักหน่อย"อ๊ะ! นี่กี่โมงแล้ว?" เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีงานสำคัญรออยู่"สิบเอ็ดโมงกว่า""แย่แล้ว!! ทำไมนายไม่ปลุกฉันกิล ป่านนี้ที่กองถ่ายไม่ตามตัวฉันวุ่นแล้วเหรอ"ฉันเหมือนเครื่องยนต์ที่กำลังรวน ไม่รู้จะเริ่มจะตรงไหนก่อนดี ปกติเป็นคนตรงต่อเวลามาก แต่นี่นางแบบไปสายตั้งเป็นชั่วโมง แถมโทรศัพท์ฉันก็ไม่ได้พกอีก ไม่รู้ป่านนี้พี่ ๆ กองถ่ายโทรตามกี่สายแล้ว"ไม่มีแล้ว" ฉันที่กำลังลนลานทำอะไรไม่ถูกเงยหน้ามองเจ้าของคำพูดนั้น"ไม่มีอะไร" รู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ อีกแล้ว"งานวันนี้..""ไม่มีแล้ว""หมายความว่ายังไง?" ฉันลุกจากเตียงอย่างรวดเร็วและต้อ

"เจ็บมากมั้ย?" แม้ปากจะถามแบบนั้น แต่สายตาผมกลับจดจ้องอยู่ที่ตรงแผลที่ทั้งบวมทั้งแดงเพราะมันอักเสบ"มะ... ไม่เท่าไหร่แล้ว" เสียงเธอสั่น ร่างกายเธอก็สั่น"ขอโทษนะ" ถ้าไม่ใช่เพราะผมนึกสนุกไล่บี้เอาคำตอบจากเธอ แยมโรลคงไม่ตกหน้าผาและมีรอยแผลนี้"เพิ่งนึกขึ้นได้หรือไง"ผมเงยหน้ามองคนตัวเล็กที่ทำสายตาเลิ่กลั่กกลอกไปมาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่ผมบอกขอโทษเมื่อกี้ "นึกตลอด โทษตัวเองทุกครั้งที่นึกได้""..." แยมโรลเผลอสบตาผมพักหนึ่งก่อนจะเสมองไปทางอื่นผมไม่ชอบเวลาที่เธอหลบสายตา มือหนาเลยยื่นไปกอบกุมใบหน้าสวยนั้นอย่างเบามือเพราะกลัวเธอจะเจ็บ บังคับให้หันองศาใบหน้ามาที่ผม ก่อนจะทำในสิ่งที่อีกคนคาดไม่ถึง จุ๊บ...ผมโน้มตัวขึ้นไปเล็กน้อย ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปทาบทับกลีบปากบางแสนนุ่มนวล เป็นเวลาหลายวินาทีที่ผมจรดริมฝีปากค้างไว้ตรงนั้นโดยไม่ขยับเคลื่อนไหวหรือจู่โจมใด ๆ ต่อพลั่ก!!"ทะ... ทำบ้าอะไรของนาย!" แยมโรลคงได้สติแล้วเธอถึงผลักผมออกก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองหันใบหน้าหนีผมไปทางอื่นการกระทำนั้นของเธอแทนที่ผมจะโกรธ ไม่พอใจ แต่มุมปากผมกลับยกยิ้มที่เห็นท่าทางเขิน ๆ นั้นของเธอหมับ...เป็นอีกครั้งที่

มีคำถามหนึ่งอยากจะถามออกไปว่า'เป็นอะไร จู่ ๆ ทำไมถึงเปลี่ยนอารมณ์ราวกับคนละคนแบบนี้'แต่ยังไม่ทันได้ถามเสียงเลื่อนเก้าอี้ก็ดังขึ้นก่อนครูดดดดร่างสูงที่เป็นเจ้าของเก้าอี้เสียงดังนั้นลุกขึ้นยืน"นายอิ่ม...""กินอิ่มแล้วก็ทานยา แล้วประคบหน้าซะนะ นอนพักก่อนสักวัน ถ้าอยากไปไหนพรุ่งนี้ค่อยไป" ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเจอประโยคยาว ๆ ที่ฟังไม่รื่นหูเอาซะเลยพูดเสร็จกิเลนก็ไม่รีรอรีบเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่หันกลับมามองฉันอีกแม้เสี้ยวเดียว "เป็นบ้าอะไรของเขา แค่บอกไม่หึงถึงกับต้องทำหน้าตายแบบนั้นหรือไง?"ได้แต่งงและสงสัยการกระทำนี้ของเขา ก่อนจะมองอาหารตั้งหลายอย่างบนโต๊ะกับข้าว "ไม่กงไม่กินแล้ว"บ่นกระปอดกระแปดคนเดียวก่อนจะลุกเดินกลับเข้าไปในห้องนอน แล้วนี่ฉันเป็นอะไร แค่เห็นหมอนั่นทำหน้าซังกะตายเหมือนเสียอกเสียใจอย่างแรงฉันก็พานอารมณ์เสียด้วยแบบนี้สองวันต่อมา , โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในหัวหิน"เป็นยังไงบ้าง" ฉันนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย โดยที่บนเตียงมีร่างสูงร้อยแปดสิบนอนให้น้ำเกลืออยู่ สภาพเขาดูดีขึ้นจากวันนั้นเยอะเลย"ดีขึ้นมากแล้ว เราขอโทษนะ"ฉันส่ายหน้าพร้อมส่งสายตาบอกยูโรว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใ