“มันคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกนะ”เขาพูดเพราะรู้ว่าไข่ของผู้หญิงจะตกเพียงแค่เดือนละครั้ง และก็อยู่ได้เพียงไม่กี่วันวันต่อมาตอนใกล้ค่ำ แลเห็นนกกากำลังบินกลับรัง ผืนฟ้าเบื้องทิศตะวันตกถูกถักทอเอาไว้ด้วยประกายสีส้มอมแดงท่ามกลางไร่ซึ่งแลเห็นแต่สีเขียวขจีของป่าอ้อย เควินกำลังยืนกอดอก เอนหลังพิงประตูรถกระบะคันใหญ่ ทอดสายตามองใบอ้อยปลิวไสวอยู่ในสายลมยามใกล่ค่ำ สีเขียวของไร่อ้อยกำลังจะถูกห่อหุ้มด้วยความมืดของราตรีกาล คลี่คลุมลงมาช้าๆ หนุ่มใหญ่กวาดสายตามองไร่อ้อยด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจอยู่ลึกๆ กับหยาดเหงื่อแรงกายที่ตนได้ทุ่มเทลงไปในไร่อย่างวาดหวัง จนทุกวันนี้เขากลายเป็นเศรษฐีภูธรที่ผู้คนในวงการอ้อยและน้ำตาลรู้จักดี เควินนึกครึ้มอกครึ้มใจ เขาล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาหญิงสาวที่กำลังทำงานบ้านให้เขา “ทำงานบ้านเสร็จหรือยัง” เขากรอกเสียงมาสู่ปลายสาย “เกือบเสร็จแล้วค่ะคุณเคน... มีอะไรคะ” น้ำอ้อยตอบกลับมา “วันนี้อย่างเพิ่งรีบกลับนะ... ฉันอยากได้เบียร์เย็นๆเธอช่วยเอามาให้ที... เบียร์ที่แช่อยู่ในตู้เย็นนะ” “ค่ะ... เดี๋ยวหนูเอ
Baca selengkapnya