All Chapters of เพื่อนพ่อขอจัดหนัก: Chapter 151 - Chapter 160

“ตามหาหนูทำไมหรือคะ?”น้ำเสียงและแววตาของหล่อนที่มองดูเขาแปลกเปลี่ยนไป เควินรู้ได้ในทันที... ว่าหล่อนคงโกรธและเกลียดเขาเข้าไส้ นับตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาไม่มั่นใจว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกของเขา และความรู้สึกผิดยังติดใจเควินมาจนถึงวันนี้“ก็... ฉันเป็นห่วงเธอ”เขาพูดจริง“ไม่ต้องห่วงค่ะ... หนูสบายดี”หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ทว่าสุดท้ายก็ห้ามไม่อยู่“สบายดี... แล้วร้องไห้ทำไม”เขาจับจุดได้ แม้น้ำน้อยพยายามจะมองเขาด้วยความเย็นชา... ไร้เยื่อไย หากสายตาที่ยังอาลัยอาวรณ์นั้นก็ปกปิดไม่มิด“ตอบสิ... ถ้าสบายดีแล้วจะร้องไห้ทำไม”“ฝุ่นเข้าตาค่ะ”หญิงสาวพยายามรวบรวมความเข้มแข็ง ยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตา เงยหน้าสู้ตาเขา... ท่องเอาไว้ในใจ ว่าต้องเข้มแข็ง“เธอสวยขึ้นนะ... ”เขาจ้องใบหน้างาม แทบไม่กระพริบตา เพราะว่าตอนนี้น้ำอ้อยยิ่งดูเอิบอิ่มขึ้นมาก เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน อาจเป็นเพราะว่ากำลังเป็นแม่ลูกอ่อน ฮอร์โมนของความเป็นแม่ทำให้ผิวพรรณของหล่อนยิ่งดูเปล่งปลั่ง มีน้ำมีนวล สองเต้าเอิบอิ่มที่มีความใหญ่เป็นทุนเดิม ตอนนี้ก็ยิ่งอวบคัด ตูมตั้งดันเสื้อขึ้นมาสะดุดตา“สวยขึ้นมากจนฉันเกือบจำไม่ได้แน่

“รำเพย... นี่มันเรื่องอะไรกัน”ลุงยอดก้าวเข้ามาในความวุ่นวาย และพลันนั้นเอง ที่สายตาของเควินเหลือบมาเห็นเด็กชายฝรั่งร่างจ้ำม่ำที่ลุงยอดกำลังอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทางทะนุถนอม“นี่... ”เควินจ้องหน้าเจ้าหนูคามินด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด เพราะว่าความรู้สึกแรกที่สบตากับเด็กคนนี้... เหมือนกับว่าเขากำลังมองตาตัวเอง ทั้งเค้าโครงหน้า... สีน้ำตาลในดวงตาและสีของเส้นผม... มันคือตัวเขาชัดๆ“นี่ลูกฉันใช่ไหม”เควินมองเด็กชายร่างจ้ำม่ำตาไม่กระพริบ แต่ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไปใกล้ นางรำเพยก็เข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน“ถอยไป... ไม่ใช่ลูกคุณหรอกค่ะ... ลูกหมาที่ไหนก็ไม่รู้”คำพูดแดกดันของรำเพย ทำ ให้เควินรู้สึกเจ็บแปลบในใจ ก็เห็นชัดๆ ว่าเด็กคนนี้หน้าตาเหมือนเขาเหลือเกิน แม้จะเป็นเลือดผสมกับแม่ซึ่งเป็นคนไทย หากลักษณะทางพันธุกรรมที่เห็นเด่นชัด... ใครมองก็รู้ว่าต้องเป็นลูกเขาอย่างแน่นอน“นังอ้อย... กลับบ้าน”นางรำเพยรีบหันไปจูงลูกจูงผัว พากันเดินกลับไปที่รถกระบะของลุงยอด ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมาพร้อมกับเสียงซุบซิบนินทา บางคนโพล่งออกมาให้ได้ยินว่าอีตาฝรั่งคนนี้แหละพ่อเด็ก ช่วยยืนยันความเชื่อของเควิน.

“แม่กลัวว่าไอ้เจ้าของไร่อ้อยคนนั้นมันจะตามมาราวีเอ็งอีกน่ะสิ”นางรำเพยบอกความเป็นห่วง“เขาคงไม่มาแล้วละค่ะแม่”เสียงของหญิงสาวฟังดูเศร้าเครือจนคนเป็นมารดารู้สึกได้ถึงความอาลัยอาวรณ์นางรำเพยอาบน้ำร้อนมาก่อน มีหรือที่หล่อนจะไม่รู้ว่าลูกสาวของตนยังรักเควิน“เอ็งแน่ใจแล้วนะ... ว่าหมดเยื่อใยกับเขาแล้ว”ถามย้ำเพื่อลองใจ ทั้งที่รู้ว่าจะได้ฟังคำตอบชนิดที่ว่าปากไม่ตรงกับใจ“ค่ะแม่”ตอบแล้วน้ำอ้อยก็ขับรถนิสสันมาร์ชสีแดงออกไปท่ามกลางประกายแดดของยามสาย รถคันนี้ลุงยอดเป็นคนซื้อให้ เพราะรู้ว่าอีกไม่นานน้ำอ้อยจะได้ขับไปส่งเจ้าหนูคามินที่โรงเรียนอนุบาลเมื่อถึงเวลาที่ลูกโตขึ้น ตอนนี้หัดขับไปพลางๆ จะได้คล่อง เมื่อต้องไปรับไปส่งลูกชายทุกวันในเวลาต่อมาน้ำอ้อยเข้ามาที่ร้านขายผลไม้ ท่าทางของหล่อนดูกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด คอยเหลียวซ้ายแลขวาบ่อยๆ เหมือนกำลังรอคอยว่าเขาคนนั้นจะมาอีกไหม... คิดว่าเขาน่าจะมา เพราะเควินรู้แล้วว่าตอนนี้หล่อนอยู่ไหน เวลาล่วงเลยมาถึงตอนบ่าย น้ำอ้อยแอบคอยเขา แต่กลับไร้เงาคนเป็นพ่อของลูก หารู้ไม่ว่าตอนนั้นเควินมีแผน เหมือนรู้ตัวว่าเขาควรจะเข้าหาใคร? รู้ว่าใครที่จะช่วยสา

“อืม... ”ลุงยอดนิ่งฟังแล้ววิเคราะห์ด้วยตัวเอง ถ้าเป็นอย่างที่เควินว่าก็แสดงว่าน้ำอ้อยก็ในร้อนจนเกินไป ยังไม่ทันได้คุยกับเควินให้รู้เรื่องก็รีบหนีมาเพราะได้จังหวะที่กำลังจะย้ายมาอัมพวาพอดี“หลังจากวันนั้นผมก็รู้สึกผิดมาก... ผมมาตามหาน้ำอ้อยที่บ้านแต่ก็ไม่เจอ เจ้าของบ้านเช่าบอกกับผมว่าน้ำอ้อยกับแม่ย้ายออกมาแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าพากันไปอยู่ที่ไหน”เรื่องนี้ลุงยอดรู้ เพราะว่าความโกรธได้สร้างทิฐิอันแรงกล้าให้กับน้ำอ้อย และรู้ว่าหลังจากย้ายมาอยู่ที่อัมพวาน้ำอ้อยก็ตัดขาดความสัมพันธ์จากเควิน เพราะยืนยันแล้วว่าจะเลี้ยงลูกเอง“อันที่จริงปัญหาระหว่างคุณกับหนูอ้อยก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก... ก็แค่ทิฐิในใจคน... เออ... ว่าแต่เมียเก่าคุณล่ะ... ”เรื่องนี้ลุงยอดต้องถาม เพราะตอนนั้นน้ำอ้อยบอกว่าเควินกับเมียเก่ากำลังจะกลับมาคืนดีกัน... หล่อนจึงตัดสินใจย้ายมาอยู่อัมพวา ตั้งใจว่าจะไม่ติดต่อกับเขาอีก เพราะมั่นใจว่าเควินจะไม่รับผิดชอบเรื่องลูก“ผมกับเมียเก่าไม่ได้กลับมาคืนดีกันครับ ทุกวันนี้เราหย่าขาดจากกันแล้วครับ... แล้วผมก็ไม่ได้ตัดสินใจที่จะปฏิเสธความรับผิดชอบเรื่องลูก... แต่ผมไม่รู้ว่าน้ำอ้อยหนีไปอยู่ไหน ผม

“อ้อย... ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ”เควินบอกธุระของตนในทันที“ไม่ว่างค่ะ... วันนี้หนูต้องขายของ”ตอบโดยไม่มองหน้าเขา ทำทีว่าไม่ใส่ใจ เหมือนผู้ชายคนนี้ไม่มีตัวตน หล่อนเดินเลี่ยงร่างสูงของเควินที่ยืนอยู่หน้าร้าน เข้ามาจัดเรียงผลไม้เหมือนอย่างเคย“เออ... วันนี้ลุงว่าง เดี๋ยวลุงช่วยขายเอง... เอ็งจะไปกับคุณเควินก็ได้นะ... เดี๋ยวลุงดูร้านให้”ลุงยอดรีบอาสา เควินยิ้ม ไม่เสียแรงที่เขาอุตส่าห์ติดสินบนพ่อตาด้วยรถกระบะราคาแพง“คราวนี้เธอคงว่างไปคุยธุระกับฉันแล้วสินะ”เควินหันไปมองน้ำอ้อย“คุณจะคุยเรื่องอะไร”“เรื่องลูก”เควินตอบขณะจ้องมองทรวงอกอวบใหญ่ของแม่ลูกอ่อนด้วยความลืมตัว“ไปเถอะนะ... ใช้เวลาไม่นานหรอก”รูปร่างเอิบอิ่มเย้ายวนใจของน้ำอ้อยทำให้เควินนึกถึง ‘งานพิเศษ’ ที่เคยทำร่วมกัน และการได้เจอหน้าหล่อนอีกครั้งในตอนที่น้ำอ้อยกำลังเป็นแม่ลูกอ่อน ฮอร์โมนของความเป็นแม่ทำให้ผู้หญิงคนนี้ยิ่งดูสวยสะดุดตา ทรวดทรงอวบอัดไปทุกสรรพางค์“ไปนะ... ”เขาตื๊อไม่เลิก แววตาหื่นฉายวาบออกมาอย่างมิอาจปกปิดความปรารถนาเอาไว้ได้เควินถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก เมื่อเห็นว่านมแม่ลูกอ่อนกำลังคัดมาก สังเกตได