All Chapters of รักร้าย บอดี้การ์ดมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

หลังจากที่ได้พบลูกสาว ไซโตะก็หยุดส่งเงินค่าเลี้ยงดูลูกให้กับรตี และเปลี่ยนเป็นโอนเงินเข้าบัญชีของยลดาโดยตรง"มะปราง! คิดถึงจัง" ยลดาโผเข้ากอดเพื่อนรักทันทีที่เข้ามาภายในห้องพักคอนโดมิเนียมของตรัยคุณ"คิดถึงเหมือนกัน ไปตั้งอาทิตย์หนึ่ง ปรางเลยไม่มีเพื่อนไปโรงเรียนเลย""ยูมิขอโทษ ยูมิซื้อของมาฝากมะปรางเต็มเลย ไปดูกัน" สองสาวพากันไปเปิดกระเป๋าเดินทาง รื้อของที่ยลดาซื้อมาฝากคนนั้นคนนี้ จากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หนึ่งใบ แต่ตอนกลับเพิ่มมาอีกสามใบใหญ่"เฮีย ผมไม่ได้มานอนที่นี่นะ" บาสเอ่ยบอกเมื่ออยู่กันตามลำพัง"ทำไม" ตรัยคุณนั่งลงบนโซฟา"เธอเก็บของออกไปจากที่นี่ตั้งแต่วันที่เฮียไปเกาหลี ผมจะไปส่ง เธอก็ไม่ยอม แต่มีผู้ชายมารอรับที่หน้าคอนโด ผมรอเฮียกลับว่าจะเอายังไงต่อ จะให้ผมสืบไหมว่าเธอไปไหน ไปกับใคร""ไม่ต้อง ปล่อยเธอไป ขอบใจมึงมาก""เรื่องเล็กน่าเฮีย แล้วไปเที่ยวเป็นไงมั่ง ไหนตอนแรกจะไปสี่วันแล้วทำไปทำมากลายเป็นอาทิตย์""พายูมิไปเจอครอบครัวที่ญี่ปุ่น""จริงเหรอเฮีย แล้วเขายอมให้ยูมิกลับมาได้ยังไง""ญาติๆ ก็อยากให้ย้ายไปอยู่ที่นู่น แต่ยูมิไม่อยากอยู่ เขาก็ไม่อยากบังคับ""ป้าแช่มบอกว่าถ้ากลับมา

"ตาเดย์! ทำไมถึงพึ่งพายูมิกลับมา ป้าบอกให้พากลับมาส่งตั้งแต่เมื่อวาน เหลวใหลใหญ่แล้วนะ ทำยูมิขาดเรียนเป็นอาทิตย์ ลืมรสชาติไม้เรียวไปแล้วใช่ไหม" เมื่อหลานชายก้าวเท้าลงมาจากรถซุปเปอร์คาร์ของเขา ป้าแช่มที่ยืนถือไม้เรียวอยู่หน้าบ้านต่อว่าในทันที"ป้า ผมโตแล้วนะ ยังจะเอาไม้เรียวมาขู่ผมอีก มุขนี้ใช้กับผมไม่ได้แล้ว ผมไม่กะ...โอ๊ย!!! เจ็บๆๆ" ตรัยคุณเดินเข้าไปหาป้าแช่มอย่างไม่กลัวเกรง เขาคิดว่าเป็นแค่คำขู่ เพราะป้าแช่มไม่เคยใช้ไม้เรียวกับเขาเลยตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย แต่เขาคิดผิด ผู้เป็นป้าตวัดไม้เรียวใส่ก้นของเขาอย่างแรงจนร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ พลางลูบก้นของตัวเอง สร้างรอยยิ้มปนขำให้กับเด็กสาว และเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่บริเวณบ้าน"ขู่เหรอ คนอย่างป้าเคยขู่ด้วยเหรอ มานี่ ขออีกสักทีเถอะน่า" ป้าแช่มเอ่ยเรียกเมื่อหลานชายหลบหลังยลดาไม่ยอมออกมา ใครจะไปคิดว่าบอดี้การ์ดที่ไม่เคยกลัวอาวุธชนิดใดเลยอย่างเขา กลับมากลัวไม้เรียวของผู้เป็นป้า"ป้าแช่มขา อย่าตีพี่เดย์เลยนะคะ ที่พี่เดย์พายูมิไปเที่ยวหลายวัน จริงๆ แล้วพี่เดย์พายูมิไปหาพ่อมาค่ะ" ยลดาบอกเสียงอ้อน"จริงเหรอลูก ยูมิไปเจอพ่อมาเหรอ" ป้าแช่มเข้าไปถ

"คืนนี้นอนกับพี่เดย์นะ พี่เดย์ให้ไอ้บาสบอกป้าแช่มแล้ว เลิกคิดมากได้แล้ว" ตรัยคุณบอกเมื่อเข้ามานั่งภายในรถซุปเปอร์คาร์ของเขาพลางโยกคลอนหัวทุยเล็ก ยลดายังมีสีหน้าเคร่งเครียด"อือ" ยลดาตอบเสียงในลำคอ สีหน้ายังคงเหมือนเดิม"แวะหาอะไรอร่อยๆ กินก่อนเนอะ จะได้อารมณ์ดี""อือ""ยูมิ...อาการเป็นยังไงบอกพี่เดย์สิ" เขาบอกก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก"ยูมิเสียดายเงิน เงินตั้งสิบล้าน แล้วยูมิต้องทำงานกี่ปีกว่าจะใช้หนี้พี่เดย์หมด" เธอบอกออกมา พลางนับนิ้วมือราวกับกำลังคำนวนอยู่"อย่าบอกนะว่าที่นั่งหน้าเครียดอยู่เนี่ย คือกำลังคิดหาวิธิที่จะหาเงินมาคืนพี่เดย์" เขาบอกอย่างอึ้งๆ กับความคิดของเธอ ตอนแรกเขาก็คิดว่าเธอจะคิดมากเรื่องแม่ แต่ที่ไหนได้ กำลังคิดวิธีหาเงินมาคืนเขา"อือ" เธอตอบเสียงในลำคอ"ยัยบ๊อง ใครบอกให้เอาเงินมาคืน" ตรัยคุณผลักหัวทุยเล็กเบาๆ"เงินตั้งสิบล้านเลยนะ พี่เดย์ไม่อยากได้คืนเหรอ""ไม่! ไม่อยากได้เงินคืน...พี่เดย์อยากได้คนนี้" เขาบอก แล้วก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากบาง"อยากกินน้องหนูของยูมิเหรอ" เธอเอ่ยถาม พร้อมทั้งมองเขาตาแป๋ว"แล้วยูมิจะให้พี่เดย์กินไหม""กินน้องนมอย่างเดียวไม่ได้เหรอ""

นับตั้งแต่วันนั้นยลดาก็พยายามหลบหน้าตรัยคุณตลอด หาข้ออ้างต่างๆ นานาที่จะไม่พบหน้าเขา แต่เขาก็ไม่ได้สงสัยอะไร เพราะเป็นช่วงสอบที่เธอต้องอ่านหนังสืออย่างหนัก แล้วยังจะกิจกรรมหลังสอบเสร็จอีกวันงานโรงเรียน "สองทุ่มพี่เดย์มารับนะ" ตรัยคุณขับรถมาส่งยลดาเพื่อร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเรียนจบ"วันนี้พี่เดย์ต้องเข้าไปตรวจงานที่ผับ ยูมิกลับกับมะปรางก็ได้ พี่เดย์จะได้ไม่ต้องขับรถกลับไปกลับมา""พักนี้เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมพี่เดย์ถึงรู้สึกว่ายูมิกำลังมีอะไรในใจ""ไม่ได้เป็นอะไร ยูมิแค่เครียดเรื่องผลสอบ ข้อสอบยากมาก ยูมิก็เลยกลัวผลสอบจะออกมาไม่ดี" เธอบอกพร้อมกับยิ้มให้เขา แต่จากแววตาของเธอเขาก็ยังคงคิดว่าเธอมีอะไรอยู่ในใจ แต่ก็เลือกที่จะไม่ถามเธอ ด้วยไม่อยากรบเร้า"ถ้ายูมิทำมันอย่างเต็มที่ พี่เดย์เชื่อว่ามันจะออกมาดีแน่ๆ วันนี้ก็สนุกกับเพื่อนให้เต็มที่ อย่าคิดมากรู้ไหม" เขาบอกก่อนจะรั้งศีรษะทุยเล็กเข้ามาจูบ"ยูมิไปนะ มะปรางยืนรออยู่ตรงนู้นแล้ว" ยลดาบอกเมื่อเห็นมะปรางยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียนนักเรียนทุกคนต่างสนุกสนานกับการร้องเต้นหน้าเวที เสียงกรี๊ดกร๊าดของเหล่านักเรียนหญิง และเสียงโห่ร้องของนักเรียนช

ยลดาลืมตาขึ้นหลังจากตรัยคุณหลับใหลไปได้สักพักด้วยความอ่อนเพลีย หมดเรี่ยวหมดแรง เพราะเขาพึ่งหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนกับเธอ ลำแขนแกร่งยังคงโอบกอดเธอไว้เธอค่อยๆ ยกแขนของเขาออก แล้วหยัดตัวลุกขึ้นด้วยความเจ็บระบมปวดร้าวไปทั้งตัว โดยเฉพาะใจกลางความเป็นสาวที่บอบช้ำยิ่งกว่าส่วนไหนๆ ดวงตากวาดมองร่องรอยต่างๆ ที่เขาทำไว้ เตียงนอนที่เต็มไปด้วยคราบเลือดปะปนน้ำขาวขุ่นเป็นวงกว้าง เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น รวมถึงชุดชั้นในที่ไม่สามารถสวมใส่ได้อีกเธอกัดฟันข่มความเจ็บปวดค่อยๆ ตวัดเรียวขาที่มีแต่รอยคมเขี้ยวของคนที่กำลังหลับสนิทลงจากเตียง แค่เพียงเท้าแตะถึงพื้นร่างเล็กก็ทรุดฮวบลงไป"อ๊ะ...อุ๊บ!" มือเล็กถูกยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไม่ให้มีเสียงเล็ดรอดออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเสียก่อนร่างเล็กฝืนลุกขึ้นอีกครั้งทั้งน้ำตา เดินไปยังตู้เสื้อผ้าของเขา หยิบเสื้อตัวใหญ่ที่สามารถปิดร่องรอยตามตัวของเธอได้ ดวงตาจ้องมองไปยังคนตัวโตบนเตียง น้ำตาก็หลั่งไหลออกมาไม่หยุด เธอกัดฟันเดินออกไปจากห้องของเขา เพื่อไปหาคนที่จะพาเธอไปให้พ้นจากคนใจร้ายก๊อกๆๆ"ใคร?" เสียงทิพวรรณดังออกมาจากในห้อง เมื่อเธอถูกรบกวนในเวลาเกือบรุ่งสาง"คุณท