บททั้งหมดของ คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว: บทที่ 631 - บทที่ 640

ฉีอวี้หมิงมีสายโทรเข้ามาเขาเหลือบดูสายเรียกเข้า หลังจากทักทายพวกหลินอู๋แบบง่าย ๆ แล้ว ก็บอกเฟิงถิงเซินว่าไม่ต้องรอเขา จากนั้นก็หันไปรับโทรศัพท์อีกทางหลังจากที่ฉีอวี้หมิงเดินไปไกลแล้ว เฟิงถิงเซินจึงจะเอ่ยปาก “มาทานอาหารที่นี่เหมือนกันเหรอ?”“อืม” หลินอู๋ “กลับมาตั้งแต่เมื่อไร?”“เมื่อวานตอนเย็น”“ยังทำงานไม่เสร็จเหรอ?”พอลิฟต์มาแล้ว เฟิงถิงเซินกับพวกหลินอู๋ก็เข้าลิฟต์ไปพร้อมกัน “ยัง”เวลานี้ เขามีข้อความเข้ามาพอดี เขาจึงพยักหน้าส่งสัญญาณกับหลินอู๋ หลังจากตอบกลับไปสองข้อความ ลิฟต์ก็มาถึงชั้นล่างแล้วเมื่อออกจากลิฟต์ หลินอู๋มองเขาพลางเอ่ยปากว่า “ตอนเย็นว่างไหม?”เฟิงถิงเซิน “ตอนเย็นมีนัดแล้ว”หลินอู๋ยิ้มเล็กน้อย “งั้นไว้คราวหน้าแล้วกัน”“โอเค”เฟิงถิงเซินเพิ่งพูดจบ โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามา เขาจึงพูดกับหลินอู๋ว่า “ผมยังมีธุระ ต้องกลับไปที่บริษัทก่อน”หลินอู๋ “โอเค”เฟิงถิงเซินทักทายซุนเยว่ชิงเล็กน้อย แล้วก็หันหลังจากไปถึงซุนลี่เหยาจะหุนหันพลันแล่น แต่พอมีเฟิงถิงเซินอยู่ด้วย เมื่อครู่เธอกลับไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว มองแผ่นหลังของเฟิงถิงเซินที่จากไป เธอก็รู้สึกเจ็บปว

ช่วงสองปีมานี้เฟิงจิ่งซินห่างเหินจากหรงฉือมากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นกลายเป็นไม่ชอบหรงฉือ พวกเขาล้วนเห็นอยู่ในสายตาพวกเขายังคิดว่าเฟิงจิ่งซินจะไม่ชอบหรงฉือตลอดไป จนพวกเธอสองแม่ลูกห่างเหินกันโดยสิ้นเชิงแต่กลับคาดไม่ถึงว่า...เรื่องที่ตอนนี้หรงฉือทำงานอยู่ในฉางโม่ ตอนแรกพวกเธอไม่รู้ แต่ตอนนี้ชื่อเสียงของฉางโม่โด่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งในและต่างประเทศ พวกเธอไม่อยากรู้ก็เป็นไปได้ยากยังเป็นเรื่องยากพวกเขาคิดไม่ถึงว่า ตอนนั้นหรงฉือไม่เพียงทำตามที่พูดจริง ๆ ว่าจะไปจากเฟิงถิงเซิน ตอนนี้ยังเจริญก้าวหน้าอย่างรวดเร็วที่ฉางโม่ด้วยส่วนเรื่องของเธอกับอวี้มั่วซวิน...ตอนนี้เห็นหรงฉือนั่งโต๊ะเดียวกันกับเฟิงถิงเซิน ก็แทบไม่มองเฟิงถิงเซินเลยสักนิด สีหน้าท่าทางที่สงบนิ่งนั้น ราวกับได้ปล่อยวางเฟิงถิงเซินไปแล้วจริง ๆก่อนหน้านี้ ตอนที่ได้ยินเรื่องของเธอกับอวี้มั่วซวิน จริง ๆ พวกเธอต่างก็ไม่เชื่อสักเท่าไรถึงอย่างไร หรงฉือรักเฟิงถิงเซินมากแค่ไหน พวกเขารู้ดี แล้วจะเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นอย่างรวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?ตอนนี้เห็นเธอปฏิบัติต่อเฟิงถิงเซินแตกต่างไปจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง พวกเธอจึงเชื่อจริง ๆ

วันจันทร์หลังหรงฉือกับเฟิงจิ่งซินทานอาหารเช้า พอเก็บของเรียบร้อยและกำลังจะออกจากบ้าน ก็ได้ยินเสียงรถดังขึ้นด้านนอก เฟิงถิงเซินมาถึงแล้วเฟิงจิ่งซินวิ่งออกไปด้วยความดีใจ “คุณพ่อ มาแล้วเหรอคะ”“อื้ม” เฟิงถิงเซินพยักหน้าไปทางหรงฉือเล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์ ขึ้นรถก่อนไหม?”หรงฉือไม่พูดอะไร ขึ้นรถของเขาไปพร้อมกับเฟิงจิ่งซินแล้วบนรถ เนื่องจากวันนั้นตอนที่หรงฉือออกจากบ้านเดิมมีเรื่องผิดใจกันนิดหน่อย หรงฉือกับเฟิงถิงเซินจึงแทบไม่ได้พูดคุยกันเมื่อถึงโรงเรียนและลงจากรถแล้ว เฟิงจิ่งซินก็ลากหรงฉือไปทางห้องเรียน ส่วนเฟิงถิงเซินเดินอยู่ข้างซ้ายของหรงฉืออย่างเงียบ ๆ วันนี้แดดดี แต่ลมค่อนข้างแรง หรงฉือหดคอเล็กน้อย เฟิงถิงเซินหันหน้ามา “หนาวเหรอ? บนรถมี...”หรงฉือพูดเสียงเรียบว่า “ไม่หนาว”เธอไม่ได้ฝืน เธอไม่รู้สึกหนาวจริง ๆ เฟิงถิงเซินมองเธออย่างเงียบ ๆ อยู่สองครั้ง ราวกับดูออกว่าเธอไม่หนาวจริง ๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเฟิงจิ่งซินเดินลากหรงฉืออยู่ด้านหน้า เป็นคนแรกที่เข้าไปในห้องเรียน ครูหยางเห็นเธอกับเฟิงจิ่งซิน คิดว่ามีแค่เธอกับเฟิงจิ่งซินที่มา จึงอดไม่ได้ที่จะชะงักไปแต่เธอยังไม่ทันได้พ

เวลานี้ อวี้มั่วซวินเขยิบเข้ามาคุยกับเธอพอดี ก็เผลอเห็นข้อความที่เฟิงถิงเซินส่งมาให้เธอโดยไม่ตั้งใจเขาตกใจมาก “อย่าเพิ่งหย่ากันชั่วคราวงั้นเหรอ? เขาหมายความว่าอย่างไร?”เฟิงถิงเซินไม่อยากหย่ากับเธอแล้วอย่างนั้นเหรอ?“ไม่ใช่” หรงฉือรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ พูดเสียงเรียบว่า “เพื่อซินซินต่างหาก”“เรื่องที่พวกคุณจะหย่ากันถูกเธอรู้เข้าแล้วเหรอ?”“เปล่า...”หรงฉืออธิบายให้เขาฟังอย่างคร่าว ๆ อวี้มั่วซวินนิ่งเงียบไปเล็กน้อย “คุณล่ะ? คุณคิดว่าอย่างไร?”เพื่อความรู้สึกของลูก เฟิงถิงเซินถึงกับยอมไม่หย่าชั่วคราว พูดตามจริง เขารู้สึกแปลกใจมากดูจากเรื่องนี้แล้ว เฟิงถิงเซินใส่ใจต่อลูกของพวกเขาดีมากจริง ๆ หากเฟิงถิงเซินสามารถยอมไม่หย่ากับเธอชั่วคราวเพื่อเฟิงจิ่งซินได้ เธอก็ย่อมได้เช่นกันเพียงแต่...เธอลังเลเล็กน้อย จึงจะตอบกลับข้อความของเฟิงถิงเซิน[ฉันขอคิดดูก่อน]เฟิงถิงเซินก็ตอบกลับข้อความเธอมาไวมาก[โอเค]พอถึงช่วงกลางวัน หรงฉือและอวี้มั่วซวินได้รับข้อความที่หนานจื้อจือส่งมา บอกว่าคืนนี้เหรินอี้อันอยากเชิญพวกเขาไปทานอาหารที่บ้านของเขา ถามว่าพวกเขาว่างไหมหรงฉือไปฐานครั้งก่อน ก็ช่

เหรินจี่เฟิงไม่ได้สังเกตสีหน้าของหรงฉือ พอได้ยินแม่ตัวเองพูดถึงจี้ชิงเยว่ เขาก็รู้สึกว่าหากจี้ชิงเยว่อยู่ วันนี้เขาก็คงมีคนคุยด้วยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนวันนั้น เกือบสี่ทุ่ม พวกหรงฉือก็เตรียมจะกลับกันแล้วตอนที่ออกมาส่งพวกเขา เหรินอี้อันอดไม่ได้พูดว่า “เสี่ยวฉือ หากว่างก็เข้ามานั่งเล่นที่บ้านลุงกับมั่วซวินบ่อย ๆ นะ ลุงกับป้าของเธอยินดีต้อนรับพวกเธอเสมอ”หรงฉือ “ค่ะ ฉันจะมาแน่นอน”เหรินจี่เฟิงเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชาอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไรแต่เขากลับยิ่งรู้สึกว่า พ่อแม่เขาดูเหมือนจะชอบหรงฉือมากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีกยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าความชอบที่พวกเขามีต่อหรงฉือ ดูเหมือนจะมากกว่าอวี้มั่วซวินด้วยซ้ำหลังจากหรงฉือและคนอื่นจากไป เขาก็อดพูดไม่ได้ว่า “คุณพ่อคุณแม่ครับ ถึงแม้หรงฉือจะมีความสามารถมากก็จริง แต่เธอไม่ใช่คนที่จิตใจเที่ยงตรง พวกคุณ...”คุณนายเหรินยิ้ม “อย่างนั้นเหรอ? แม่กลับรู้สึกว่าเสี่ยวฉือจิตใจตรงไปตรงมาดี แม่กับพ่อแกต่างยิ่งมองก็ยิ่งชอบเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ” ขณะที่พูดคำนี้ สายตาที่คุณนายเหรินมองเหรินจี่เฟิงล้วนแฝงไปด้วยความเสียดายอยู่หลายส่วนหากไม่ใช่เพราะลูกช