All Chapters of คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว: Chapter 791 - Chapter 800

เซี่ยงหรูฟางและซุนลี่เหยามีปฏิกิริยาที่รุนแรงมากเช่นกันซุนลี่เหยาหน้าซีดเผือดในชั่วพริบตาทว่าคนที่มีปฏิกิริยารุนแรงที่สุดคือหลินอู๋เดิมที ความคิดของเธอก็ไม่ต่างจากคนในครอบครัวของเธอสักเท่าไรเธอคิดว่าเธอมีโอกาสหยุดยั้งไม่ให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปกว่านี้ได้แต่เธอคาดไม่ถึงเลยว่า...เธอมองหน้าจอขนาดใหญ่อย่างตกตะลึง หัวสมองเหลือเพียงความว่างเปล่า แก้วไวน์ที่อยู่ในมือหลุดจากมือและตกลงพื้นโดยไม่รู้ตัวอย่าว่าแต่พวกหลินอู๋เลย วินาทีที่หรงฉือและอวี้มั่วซวินเห็นรูปถ่ายก็ตกตะลึงเช่นกันจะอย่างไรพวกเขาก็คิดไม่ถึงเลยว่าเย่ชิวอวี่จะสร้างเรื่องแบบนี้ออกมาอวี้มั่วซวินมองไปทางหรงฉือ เลิกคิ้วขึ้นแบบไม่ให้ใครสังเกตเห็น และถามเธอโดยไม่ออกเสียงว่าเรื่องตั้งแต่เมื่อไร?หรงฉือส่ายหน้าหมายความว่า เธอจำไม่ได้แล้วเย่ชิวอวี่อยู่บนเวที เห็นปฏิกิริยาทั้งหมดของซุนเยว่ชิง หรงฉือ อวี้มั่วซวิน หลินอู๋ เฟิงถิงเซินและคนอื่น ๆ ด้านล่างเวทีอยู่ในสายตา เขามองไปทางหรงฉือและอวี้มั่วซวินเป็นอันดับแรกวินาทีที่เห็นพวกเขาถึงกับอึ้งเมื่อเห็นรูปถ่าย เขาก็ยิ้มแต่ไม่นาน ความสนใจของเขาก็หันไปอยู่ที่หลินอู๋เม

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างพากันตกตะลึงในบรรดาคนเหล่านี้ทั้งหมด แน่นอนว่ารวมทั้งเย่ชิวอวี่ด้วยตอนที่เฟิงจิ่งซินปัดมือของเฟิงถิงเซินออกและวิ่งไปหาหรงฉือ เขายังคงโกรธที่เฟิงถิงเซินเรียกลูกสาวเขามาเป็นโล่กำบังแต่วินาทีที่เห็นเฟิงจิ่งซินโผเข้าสู่อ้อมแขนของหรงฉือ และเรียกหรงฉือว่าแม่ เส้นประสาทในหัวสมองของเขาเหมือนจะมีเสียงดัง “เปรี๊ยะ” และขาดสะบั้นทันทีเขามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตกตะลึง ในหัวสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะลูกสาวของเฟิงถิงเซินทำไมถึงเรียกหรงฉือว่า...แม่?ทางด้านนั้น เหยาซินปั๋ว เหรินจี่เฟิงและเย่ชิวอวี่ก็ไม่ต่างกันพวกเขาต่างคิดว่าเฟิงจิ่งซินเรียกหลินอู๋ เมื่อเห็นว่าเฟิงจิ่งซินโผเข้าสู่อ้อมแขนของหรงฉือ เหรินจี่เฟิงก็หยุดทุกการเคลื่อนไหว มองเหตุการณ์อย่างตกตะลึง ดวงตาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อเหยาซินปั๋วอึ้งไปทันที หลังจากตั้งสติได้ ก็หลุดอุทานว่า “บ้าเอ๊ย” อย่างเหม่อลอย “แม่ของลูกสาวเฟิงถิงเซิน กลับ...กลับเป็นหรงฉือ นี่...นี่มันเรื่องจริงเหรอ? นี่...นี่มันไม่จริงใช่ไหม?”นี่มันเหนือความคาดหมายของเขาเกินไปแล้ว!เขารู้สึกว่าสมองของเขาไม่ทำงานแล้ว!เหรินจี่เฟิงยังมองทางห

ทันทีที่เสียงของอวี้มั่วซวินหยุดลง ภายในงานก็ฮือฮาอีกครั้งเหรินจี่เฟิงแข็งทื่อทันที สมองราวกับมีเสียงดังอื้ออึง สงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรงฉือ...ไม่ใช่อดีตภรรยาของเฟิงถิงเซินอย่างนั้นเหรอ?ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นว่าพวกเขายังไม่ได้หย่ากันล่ะ?จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้ลืมสิ่งที่จี้ชิงเยว่พูดเมื่อสักครู่นี้ เรื่องที่ว่าหรงฉือยังไม่ได้หย่าอย่างเป็นทางการเพียงแต่ ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินว่าเฟิงถิงเซินหย่าแล้วดังนั้น เมื่อรู้ว่าแม่แท้ ๆ ของลูกสาวเฟิงถิงเซินคือหรงฉือ เขาก็ไม่ต่างจากคนอื่น ๆ ต่างก็เข้าใจไปโดยปริยายว่าหรงฉือคืออดีตภรรยาที่เฟิงถิงเซินไม่เคยพูดถึงคนนั้นยิ่งไปกว่านั้น เฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ดูเหมือนจะคบกันมาสองสามปีแล้วดังนั้นหรงฉือจะไม่ใช่อดีตภรรยาของเฟิงถิงเซินได้อย่างไร?เป็นไปได้อย่างไรที่พวกเขาจะยังไม่ได้หย่ากัน?หากพวกเขายังไม่ได้หย่ากัน ถ้าอย่างนั้นหลินอู๋และเฟิงถิงเซินก็ไม่เท่ากับว่า...เหรินจี่เฟิงตกใจ มองไปทางหลินอู๋อย่างยากจะเชื่อ จะเป็นไปได้อย่างไร?หากเฟิงถิงเซินและหรงฉือยังไม่ได้หย่ากันจริง ทำไมหลินอู๋ถึงได้...เหยาซินปั๋วรู้สึกสับสนในทันทีเขา..

“ใครบางคนคอยหาทางกลั่นแกล้งและกดขี่คนที่เขารักจริง ๆ อยู่ตลอด ตอนนี้ยังเชิดหน้าชูตา วางตัวราวกับเป็นเจ้าของตัวจริง ถ้าจะพูดว่าหน้าไม่อาย จะมีใครเทียบเธอได้ล่ะ?!”ทันทีที่เหลียนหนิงฉี่พูดจบ ทั้งงานก็ฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง“คิดไม่ถึงเลยว่าหรงฉือจะไต่เต้าขึ้นมาด้วยวิธีแบบนี้? ถ้าเป็นแบบนี้ ถึงแม้คุณหลินจะเป็นมือที่สาม แต่...มันก็พอจะเข้าใจได้?”“ก็ใช่น่ะสิ ประธานเฟิงไม่เคยชอบเธอเลย เธอใช้วิธีสกปรกบีบบังคับให้ประธานเฟิงแต่งงานกับเธอ ประธานเฟิงชอบคุณหลิน อยากหย่าเพื่อจะได้คบกับคุณหลินอย่างเปิดเผย แต่ใครบางคนกลับหน้าด้านหน้าทนไม่ยอมหย่า ในสถานการณ์แบบนี้ประธานเฟิงกับคุณหลินจะทำอะไรได้?”“ก็ใช่น่ะสิ ฉันคิดว่าที่ประธานเฟิงดีต่อคุณหลินขนาดนี้ คงเพราะสงสารที่คุณหลินต้องแบกรับคำครหาว่าเป็นมือที่สาม และอยากชดเชยให้เธอมากหน่อย”“มิน่าล่ะ ทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงแบบนี้ ต่อให้ประธานเฟิงกับหรงฉืออยู่ หรือต่อให้ฉางโม่กับเฟิงซื่อจะมีความร่วมมือกัน ประธานเฟิงก็จะทำเหมือนไม่รู้จักหรงฉือ ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน ที่แท้ก็เป็นเพราะแบบนี้นี่เอง”คำพูดของเหลียนหนิงฉี่ เหรินจี่เฟิง จี้ชิงเยว่ กู้เหยียน เย่ชิวอวี่

ตอนที่เหลียนหนิงฉี่เดินออกมา หรงฉือก็รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องการจะพูดอะไรเธอมีสีหน้าเรียบเฉยอยู่ตลอด เหลียนหนิงฉี่ต้องการจะพูด เธอไม่ได้ขัดแต่ก็คร้านจะฟัง เมื่อเห็นเฟิงจิ่งซินที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา ขณะที่เหลียนหนิงฉี่พูดกับฝูงชนอยู่ เธอก็ย่อตัวพูดกับเฟิงจิ่งซินอย่างใจเย็นว่า “ซินซิน ที่นี่เสียงดังมาก หนูกลับไปก่อนดีไหม?”เฟิงจิ่งซินเข้ามากลางคัน จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนคำพูดของเหลียนหนิงฉี่และเสียงกระซิบกระซาบรอบตัว จริง ๆ แล้วเธอฟังเข้าใจแค่งู ๆ ปลา ๆ เท่านั้นเมื่อได้ยินคำพูดของหรงฉือ เธอก็ส่ายหน้าเบา ๆ “คุณแม่คะ หนูไม่กลับ หลังงานเลี้ยงจบแล้ว หนูอยากจะกลับบ้านพร้อมคุณแม่”หรงฉือขมวดคิ้วเล็กน้อยจิตใจของเฟิงจิ่งซินไม่ได้อยู่ที่หรงฉือแล้ว พอเห็นอวี้มั่วซวินมองเธอ เธอก็มองไปทางอวี้มั่วซวินเช่นกันแน่นอนว่าเธอเคยเจออวี้มั่วซวินแล้ว แต่ก็ไม่ได้เจอกันนานแล้วเช่นกัน...หรงฉือเห็นก็ลูบศีรษะของเธอเบา ๆ พูดว่า “นี่คือลุงมั่วซวิน เรียกลุงมั่วซวินสิ”เฟิงจิ่งซินเอ่ยปากอย่างเชื่อฟัง “ลุงมั่วซวิน”อวี้มั่วซวินมองเฟิงจิ่งซินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเล็กน้อย แต่เฟิงจิ่งซินเรียกเขา เขา