Semua Bab ข้ามภพเปลี่ยนชะตาร้ายยุค70: Bab 101 - Bab 110

ลั่วหยาง ตระกูลหลินสายรองหลินเสวี่ยกังกำลังนั่งพักอยู่ในบ้าน บนโต๊ะมีชาราคาถูกไว้ดื่มแก้กระหาย ผู้มีอาวุโสสูงสุดในบ้านกำลังนิ่วหนัากับเอกสารงานตึง ตึง ตึง“ปู่ครับ แย่แล้ว เกิดเรื่องแล้ว”หลินอี้จวินวิ่งกระหืดกระหอบเสียงดังเข้ามา ประตูบ้านกระแทกเปิดดังสนั่นจนแทบจะหลุดออกจากบานพับอุแว้ อุแว้…ทารกอายุไม่กี่เดือนตกใจเสียงดังร้องลั่น ผู้ใหญ่แต่ละคนหน้าถอดสีโดยเฉพาะฟางผิงที่เพิ่งได้พักผ่อนหลังจากลูกหลับ“โอ๋ ๆ หลานเออร์ม่เอาไม่ร้องนะลูก นั่นเสียงคุณพ่อไงจ๊ะ”หญิงสาวหน้าตาเหน็ดเหนื่อยพยายามกล่อมลูกให้หลับ ใจก็หงุดหงิดความไม่ได้เรื่องของสามี ตั้งแต่เธอแต่งเข้ามาแมัจะไม่ลำบากเท่าตอนอยู่บ้าน แต่ก็ไม่ได้มีความสบายแมัแต่น้อย“แหกปากอะไรกัน ทำตัวไร้การอบรมไปได้” ปู่หลินขึงตาดุทายาทชายคนเดียวของตระกูล“เรื่องใหญ่ครับปู่ ผมโทรไปถามข่าวตามที่ปู่สั่ง ปรากฏว่าลูกพี่ลูกน้องย้ายออกจากหมู่บ้านทงจิวแล้วครับ แฮ่ก แฮ่ก...”หลินอี้จวินค้อมตัวสูดอากาศเข้าปอด มือก็คว้าแก้วชาบนโต๊ะขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ปู่หลินไม่ทันได้ห้ามปราม ชาที่เจียดเงินซื้อก็ลงไปอยู่ในท้องหลานจนหมดแล้วเขาพยายามสูดหายใจลดความโมโหลง กัดฟั

หนัาห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลประชาชนปักกิ่ง ชายสามคนยืนหน้าเครียดไม่มีใครกล้าขยับตัว ไป๋จื้อหยางถูกฉือเหว่ยเฉิงกับฝานเล่ยประกบข้างป้องกันเขาพรวดพราดเข้าไป ลี่จวนหายไปแจ้งประวัติคนไข้กับเจ้าหน้าที่ “ญาติคนไข้หลินลู่เสียนค่ะ” “ผมครับ” “ตามเข้าไปคุยกับแพทย์ในห้องฉุกเฉินค่ะ” ไป๋จืัอหยางรีบตามพยาบาลไปหาภรรยาที่ฟื้นขึ้นมานอนพิงเตียงคนไข้ ใบหน้าเล็กซีดเล็กน้อยกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ ชายหนุ่มปวดแปลบในใจ ภาวนาอย่าให้มีอะไรร้ายแรง ถ้าเป็นได้เขาก็อยากเป็นแทน “หมอครับภรรยาผมเป็นอะไรครับ มีโรคอะไรซุกซ่อนรักษาได้เลยเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา” ความร้อนใจของคนพูดทั้งหมอและพยาบาลกลับเห็นแล้วยิ้มเอ็นดู “ว่าที่คุณพ่อดูแลดีเลยนะครับคุณแม่ ยินดีด้วยครับภรรยาคุณตั้งครรภ์ได้ 6 สัปดาห์แล้วครับ” คุณหมอหนุ่มแซวปนหัวเราะ นาน ๆ แผนกฉุกเฉินจะมีเรื่องให้ผ่อนคลาย เปรี้ยง! ไป๋จื้อหยางรู้สึกเหมือนโดนหมัดชกตรงใบหน้าจนสมองมึนเบลอ โสตประสาทไม่สามารถรับรู้สำเนียงมีแต่เสียงวิ้งกับคำพูดลอยวนในหัว

4 เดือนต่อมาโอ๊ก...แหวะ...“พี่ลู่เสียนไหวไหมคะ” หลินลี่จวนประคองพี่สาวที่ร่างกายเริ่มมีความเปลี่ยนแปลง มือหนึ่งก็สาละวนลูบหลังคนที่โก่งคออ้วกข้างทาง ใบหน้าขาวเผือด“พากลับบัานดีกว่าไหม” ฉือเหว่ยเฉิงที่สะพายกระเป๋าของสองสาวพะรุงพะรัง มือหนึ่งก็หยิบพัดขึ้นมาโบกให้คนท้องถามขึ้นเพราะร้อนใจ“พาพี่ไปนั่งพักก่อน อาเฉิงฉันไม่เป็นไร พออ้วกหมพเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง ขอบ๊วยดองมาอมหน่อย”หลินลู่เสียงปลอบสองคนที่มาด้วยกันเสียงระโหย พอปลายเดือนที่สามของการตั้งครรภ์อาการแพ้ท้องก็จู่โจม เริ่มจากเหม็นกลิ่นอาหารจำพวกเนื้อวัว ไม่อยากอาหาร กินอะไรก็แทบจะอ้วกออกมาหมดแพ้ท้องเดือนกว่าจากตอนแรกที่ร่างกายอิ่มเอิบ ตอนนี้ใบหน้าเรียวกับเรือนร่างซูบผอม มีเพียงหน้าท้องที่ป่องนูนขึ้นมาให้เห็นชัดขึ้นตามอายุครรภ์เข้าเดือนที่ห้า‘นังลู่เสียนท้อง!’ฟางผิงที่ยังคงเพียรเฝ้าตามตลอดหลายเดือนที่ผ่านมายืนอึ้งอยู่อีกฟากถนน ทั้งอาการแพ้ ชุดคลุมท้องตัวหลวมที่หลินลู่เสียนเริ่มใส่วันนี้เหมือนม่านหมอกบังตาโดนปัดเป่าให้จางลงหญิงสาวเลิกติดตามแล้วรีบตรงกลับไปแจ้งข่าวการค้นพบทันทีปัง!“อะไรนะ! ท้องแล้วงั้นเหรอ”หลินเสวี่ยกังตบโต๊ะเสียก

พวกหลินลู่เสียนเที่ยวเล่นกินดื่มซื้อของได้อย่างอิสระจึงปล่อยตัวสนุกกันเต็มที่ อยากกินอะไรก็ซื้อมาชิม อาหารปรุงรสเข้มข้นกว่ายิ่งกระตุ้นน้ำย่อยในกะเพาะ น่าเสียดายที่บางอย่างหลินลู่เสียนกินไม่ได้แค่กลิ่นก็หน้าเผือดสีเหงื่อซึม“เดินเลี่ยงไปยืนพักตรงตรอกนั่นเถอะ คนน้อยหน่อย อาเฉิงไปซื้อเนื้อย่างมาเพิ่มหน่อย”ไป๋จื้อหยางชี้นิ้วสั่งฉือเหว่ยเฉิงไปทางร้านเนื้อย่างร้านแรก พวกเขาเดินกลับมายังทางเดิม“เกาเหมิง[1]...อา...เฮล์พพลีส…”ในความมืดมีเสียงแผ่วเครือขาดห้วงจากในตรอก หากเพ่งสายตามองเข้าไปจะมีกองลังกระดาษกับถุงกระสอบมีเศษผักเละ ๆ สุมกอง ติดผนังเป็นถังขยะที่มีขยะกองสุมล้นปรี่ น้ำขยะเจิ่งนองเป็นแอ่ง“อุ๊บ…แหวะ…โอ๊ก…”หลินลู่เสียนได้กลิ่นเหม็นจู่ ๆ ก็มวนท้องลมตีขึ้นจนอ้วกไม่หยุด ลี่จวนยัดห่อของกินในมือใส่ฝานเล่ยแล้วเข้าไปช่วยประคองตัวลูบหลังพี่สาวฝานเล่ยยืนปักหลักด้านนอกสุดบดบังสายตาจากคนนอกด้วยร่างสูงใหญ่“เกา...เหมิง...”ไป๋จื้อหยางได้โอกาสรีบเดินลึกเข้าไปหลังกองขยะมีร่างของเด็กชายตัวผอมนอนกอดเด็กหญิงตัวเล็ก สภาพของทั้งสองคนค่อนข้างย่ำแย่ เด็กชายส่งเสียงเพ้อ เด็กหญิงก็แน่นิ่งไปแล้ว“อาเฉิง”

“มองอะไร?”หลินลู่เสียนชักหงุดหงิดสายตาของฉือเหว่ยเฉิง คนท้องมองตาขวางใส่“ภรรยาครับ ใจเย็นนะโอ๋ ๆ อย่าหงุดหงิดเดี๋ยวลูกอารมณ์ไม่ดีตามนะ ยังไม่รีบไปให้พ้นหน้าพี่สะใภ้อีก”ไป๋จื้อหยางเอาปลายเท้าเขี่ยฉือเหว่ยเฉิง เหล่ตาให้สัญญาณ“เห็นผมเป็นกองอะไรเนี่ย เอาเท้าเขี่ยกันได้” ฉือเหว่ยเฉิงบ่นอุบอิบ หน้าตาไม่ได้รับความเป็นธรรม“พี่สะใภ้ อะแฮ่ม...ชดใช้ด้วยร่างกายนั่น ตอนแรกผมกับคนอื่นคิดแบบนั้นจริง ๆ นะครับ ใช่ไหม?”ชายหนุ่มเหลียวมองหาคนสนับสนุน แต่ได้รับการเมินหน้าหนีจากทุกคนใครจะอยากทดสอบความอดทนของคนท้องพวกเขาผจญภาวะฮอร์โมนเหวี่ยงมากันครบทุกคน บางครั้งก็น่าหวาดกลัวจนเส้นผมตั้งชัน แต่ที่รับมือยากสุดก็ตอนคุณแม่ร้องไห้ไม่หยุด“แต่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยค่ะ พี่ลู่เสียนคิดได้ยังไงกันคะ…ทุนการศึกษาแบบสัญญากู้ยืม”“ใช่ ใช่ อันนี้สุดยอดจริงพี่สะใภ้ มันไม่ใช่การให้เปล่าแบบทำการกุศล เอ๊ะ…แต่มันก็การกุศลเหมือนกันนี่นา ช่างเถอะ ๆ”“ภรรยา ฉลาดจริง ๆ ครับ เจ้าเด็กนั่นรีบตอบตกลงทันทีเลย แบบนี้เหมือนเขายืมเงินเราไปใช้ก่อน พอเรียนจบก็มาทำงานในบริษัทเราชดใช้คืน นอกจากเขาจะมีเงินไปทำศพน้องสาว ยังรักษา ศัก