Semua Bab ข้ามภพเปลี่ยนชะตาร้ายยุค70: Bab 91 - Bab 100

ทางเข้าโรงแรมมีรถหงฉีลีมูซีนเข้ามาจอดเทียบ 3 คัน ไป๋เหรินชูเดินนำลูกชาย ลูกสะใภ้และคณะผู้มีตำแหน่งระดับสูงของสมาพันธ์ไปยืนรอต้อนรับ“ท่านเลขาลู่ สวัสดีครับ ขอบคุณครับที่สนับสนุนและให้เกียรติมางานเปิดตัวสมาพันธ์ของเรา”พ่อไป๋ส่งยิ้มสุภาพต้อนรับ อ่อนน้อมแต่ไม่ได้ประจบสอพลอผู้มีอำนาจท่านที่มาคือเลขาพรรคประจำปักกิ่งชายผู้มีตำแหน่งระดับสูงในพรรค ‘ลู่ปิงเหวิน’ ท่านกับสหายเป็นฝ่ายพยายามผลักดันนโยบายฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรมของชาติ‘พ่อสามีกำลังสร้างเส้นสายทางการเมือง’“อาจารย์ไป๋ ไม่ต้องเกรงใจไปหรอกครับ สมาพันธ์ที่มีประโยชน์ต่อการฟื้นฟูสมบัติชาติแบบนี้ ทางพรรคย่อมให้การสนับสนุน”คำยืนยันที่ออกจากเลขาพรรค ทำเอาผู้คนรอบตัวตื่นตัวกันยกใหญ่ คนที่มาร่วมงานส่วนหนึ่งมาเพราะต้องการหยั่งความคิดของพรรคงานวันนี้คือจุดเริ่มต้นของการฟื้นฟูสมาคมและสมาพันธ์ทั้งหลายคงเตรียมกลับมาเปิดอีกครั้งหลังจบงานนี้ บรรยากาศคึกคักขึ้นมาทันตา ใบหน้าของผู้ร่วมงานสว่างสดใสยังกับมีแสงไฟส่อง“ท่านเลขาครับ วันนี้ผมมีเหล่าสหายผู้เชี่ยวชาญในศาสตร์ต่าง ๆ หวังจะได้ทำความรู้จักกับท่าน สามารถเรียกเข้าพบได้ไหมครับ”“เชิญมาสนทนากันสิครั

1 เดือนต่อมาชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยเข้าสู่ช่วงที่กดดันที่สุดนั่นคือ การสอบปลายภาคไป๋จื้อหยางและฝานเล่ยปีแรกของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เนื้อหาด้านวิชาการอัดแน่นจนสมองแทบจะบวม ส่วนหลินลู่เสียน ซุนลี่จวน ฉือเหว่ยเฉิงทั้งสามคนเรียนวิชาที่เบากว่า แต่หนังสือที่ใช้อ่านสอบก็มากพอกัน“โอย…จะตายแล้ว พี่สะใภ้ถ้าอ่านต่ออีกนิด จะอ้วกจริง ๆ แล้วนะ” ฉือเหว่ยเฉิงทนต่อไม่ไหว วางหนังสือลงบนโต๊ะก่อนใคร“คะแนนไม่ดี จะให้งดเนื้อหนึ่งเดือน” หลินลู่เสียนไม่เห็นใจ เงยหนัาแสยะยิ้มแล้วก้มอ่านต่อ“โห...อ่านต่อก็ได้ ชิ! ลี่จวนไปทำของว่างมานั่งกินกันเถอะ”ผัวะ!“อย่ากวนน้อง”ฝานเล่ยใช้สันหนังสือฟิสิกส์เล่มหนาคาะหัวหนุ่มขี้เล่นจนเห็นดาว ซุนลี่จวนที่กำลังกระตุกชายเสื้อฉือเหว่ยเฉิงส่งสัญญาณให้รีบปล่อยแทบไม่ทัน‘พี่เฉิงหนูขอโทษ เดี๋ยวมื้อเย็นหนูเพิ่มข้าวให้’เด็กสาวรีบก้มอ่านหนังสือจนจมูกแทบจะบี้ลงในเนื้อกระดาษ ไม่กล้าตุกติกจะลุกออกไป“สอบเสร็จก็เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเตรียมตัวให้พร้อมนะ”หลินลู่เสียนเปรยขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทุกคนที่นั่งรอบโต๊ะหันมองหญิงสาวตาเป็นประกาย แม้แต่ฝานเล่ยยังทำหน้าใคร่รู้“เสียนเออร์จะพาพวกเราไ

“อยากจะอาละวาดให้หนักชะมัด ฮึ่ย!”ฉือเหว่ยเฉิงไม่กล้าพูดว่าอยากอัดคนบ้านซุนให้เละ ยังไงนั่นก็พ่อของซุนลี่จวน ชายหนุ่มสถบอีกหลายคำ คนอื่นก็มีสีหน้าไม่ต่างนัก“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่อาเฉิง พวกเขาก็สมตวรโดนจริงนั่นล่ะ” หลินลี่จวนกล้าพูดหน้าตาเฉย เพราะเธอมีครอบครัวใหม่ที่อบอุ่นแล้วดวงตากลมใสแป๋วมองพี่่สาวด้วยความเคารพถึงขั้นบูชามองรอบตัวมีทั้งพี่เขยแล้วก็พวกพี่ ๆ ที่คอยปกป้องดูแลเธออย่างดี หางตาก็แดงด้วยความซาบซึ้ง“แต่แผนของพี่สะใภ้นี่เด็ดจริง ให้แกล้งเป็นเจ้าหนี้ไปทวงเงิน พวกนั้นรีบเซ็นยกลี่จวนให้พี่เลย ไม่ต้องเสียเงินสักบาท แล้วดูหน้ากลัวตายฉี่แทบราดของแต่ละคน ตลกเป็นบ้า ฮ่า ฮ่า”ฮ่า ฮ่า ฮ่าทั้งห้าคนมานึกดูแล้วก็หัวเราะขบขัน“ขืนฉันเดินเข้าไปบอกว่าจะรับลี่จวนเป็นลูกบุญธรรมตระกูลหลิน บ้านนั้นมีหวังเรียกเงินไม่พอ คงอิดออดยื้อเวลาไปเรื่อย ในอนาคตยังหน้าด้านมาหาเรื่องลี่จวนได้อีก ทำแบบนี้แหละให้จบทีเดียว ต่อให้เจอกันภายหลังพวกนั้นก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว"หลินลู่เสียนยิ้มกริ่มมองสัญญาตัดขาดในมือ มันมีเงื่อนไขพิเศษที่เพิ่มลงไปป้องกันความยุ่งยากในอนาคต-นางสาวซุนลี่จวน และหรือมีสถานะใดในกาลต่อไป จ

ด้านหลินลู่เสียน พอแยกกัน ฝานเล่ยก็ต่อโทรศัพท์ของโรงแรมพูดคุยกับน้าเย่ให้ติดต่อพ่อของเขาเป็นการด่วนถึงเวลาที่กิจการตลาดมืดคงต้องปิดตัวลงเขามีแนวทางใหม่ที่จะพูดคุยกับพ่อเพื่อความอยู่รอด หวังว่าพ่อของเขาจะรับฟังคำเตือนจากนั้นก็ออกเดินไปทางท่าเรือใหม่ที่ถามทางมาจากพนักงานโรงแรม โดยไม่รู้ว่าทางไป๋จื้อหยางจะมีเรื่องไม่คาดคิด“การออกแบบผังเมืองใหม่ คงทำตอบสนองนโยบายที่กำลังจะประกาศใช้”แถบท่าเรือดูแล้วเจริญกว่าส่วนอื่นของเมืองเหมือนฟ้ากับเหว หลินลู่เสียนจดชื่อถนนและตรอกซอยที่หมายตาสองสามแห่ง“พึ่ลู่เสียน ท่าเรือนี่อย่าอยู่นานเลยค่ะ น่ากลัวมาก”ซุนลี่จวนจับแขนพี่สาวบุญธรรมมือหนึ่ง อีกมือเกี่ยวชายเสื้อของพี่เล่ยไว้ สายตาระแวดระวังมองไปรอบตัว“รอพวกพี่หยางมาแล้วเรารีบกลับกันก่อน พี่กลัวจะคลาดกัน”แต่รอนานเข้าทั้งสามคนก็เริ่มร้อนใจ ไร้เงาของสองหนุ่มที่ไปสืบเรื่องผู้มีอิทธิพล“กลับไปรอที่โรงแรมดีกว่า ที่นี่ไม่ปลอดภัย” ฝานเล่ยกวาดมองรอบตัวสายตาดุดัน มีสายตาหลายคู่ที่มองมาจากหลายทิศทาง คนที่ทำท่าขยับตัวก็กลับนั่งลงมาถึงโรงแรมหลินลู่เสียนก็รีบมุ่งหน้าไปโทรศัพท์ทันที“มิสเตอร์ทิโมธี ฉันหลินลู่เส

ตกเย็นทุกคนกลับมาถึงโรงแรม ไม่ได้แยกย้ายแต่กลับมารวมต้วคุยกันในห้องของพวกไป๋จื้อหยาง“พี่ลู่เสียน ทำไมต้องบอกเรื่องปราบปรามให้สหายไหลจิ้งฟังเหรอคะ”ลี่จวนถามในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ ส่วนคนอื่นก็พอเดาได้“ไหลจิ้งจากลักษณะแล้ว ไม่น่าใช่คนทำงานสีดำที่ต้องถูกจับตาย ถ้าเขารอดมาได้เท่ากับเราสร้างบุญคุณให้เขาสองต่อ ถ้าไม่ใช่คนที่เลวร้ายเกินเยียวยา ต่อไปมีเขาเป็นหูเป็นตาในพื้นที่ก็เบาแรงไปเยอะ”หลินลู่เสียนไม่ได้คิดจะเอาไหลจิ้งมาร่วมหุ้น มากคนก็มากความ แต่ถ้ามีบุญคุณกับคนในพื้นที่หลาย ๆ อย่างที่เธอไม่สามารถมาจัดการด้วยตนเองได้ ก็มีพันธมิตรช่วยเหลือให้เขามีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณพอเป็นการตอบแทนพวกเราก็ไม่มีภาระทางใจต่อกันเด็กน้อยลี่จวนฟังแล้วเหมือนได้เปิดโลก จดจำสิ่งที่พี่สาวทำขึ้นใจ ตั้งมั่นจะเดินตามรอยไม่ให้แตกแถวปณิธานนี้หากคนอื่นรู้เข้าคงพูดเป็นเสียงเดียว ‘อย่า!’มีคนแบบหลินลู่เสียนคนเดียวก็เพียงพอแล้ว“ธุระกับมิสเตอร์ทิโมธีเรียบร้อยไหมคะ” หลินลู่เสียนกลับมาเข้าเรื่องหลักของพวกเขาฉือเหว่ยเฉิงยกกระเป๋าเอกสารที่บรรจุเงินสดไว้นับเกือบแสนหยวนชูขึ้นยิ้มกริ่ม ใบจดทะเบียนบริษัทสอดอยู่ด้านข้างถูกดึ