“นักโทษเซ็นรับสารภาพหรือยัง หัวหมู่ว่าน” สุ่ยเจิ้งจงไม่ได้รับปึกรายงานมาอ่าน ใครมันจะไปนั่งอ่านรายงานสำเนียงชวนปวดหัวพวกนั้นกัน“สารภาพอะไร ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย ผมแค่เปรยขึ้นไม่ได้เจาะจงถึงใคร ไม่ได้จ้างวานใครใส่ร้ายคนอื่น พวกคุณเอาผิดผมไม่ได้นะ ปล่อยผม!”ฟานเกอหมิงเริ่มตั้งตัวได้ เขาสูดหายใจแล้วพูดแก้ต่างให้ตัวเองโดยเรื่องทั้งหมดถูกปัดให้พ้นตัวได้อย่างหมดจดนัยน์ตาหลินลู่เสียนกระด้างขึ้น หัวคิ้วเรียวงามขมวดมุ่น คิดตามแล้วจึงปล่อยลมหายใจออกมาเสียยืดยาวคลายความอึดอัดคับข้องไป๋จื้อหยางเอื้อมมือมาบีบหลังมือนุ่มขาว หันมาส่งสายตาสื่อความ‘ไม่ต้องห่วง อาสุ่ยจัดการได้แน่’เขาถูกเลี้ยงดูให้เติบโตมากับทหารพอจะรู้อะไรหลายอย่างไม่มากก็น้อย ทั้งแนวคิด การปฏิบัติ อำนาจ ทำให้พอคาดเดาได้ว่าเรื่องจะจบในแบบใดฟานเกอหมิงอ่อนหัดนักถ้าคิดว่าจะรอด“ฟานเกอหมิง... ไม่เอาน่า นายคิดจริง ๆ เหรอว่า ในค่ายทหารเราต้องการหลักฐาน ขอแค่เรารู้และแน่ใจก็พอแล้วว่าใครทำ”สุ่ยเจิ้งจงและนายทหารในห้องมองฟานเกอหมิงด้วยสายตาราวมองตัวตลกที่กำลังจะตายชายที่ยังดูมั่นอกมั่นใจอยู่เมื่อครู่ก่อน เจอคำพูดและสายตาของผู้คนรอบต
Terakhir Diperbarui : 2026-02-02
Masuk
