All Chapters of ข้ามภพเปลี่ยนชะตาร้ายยุค70: Chapter 61 - Chapter 70

ลั่วหยาง บ้านตระกูลหลินสายรอง“ปู่ครับ คนที่ส่านซีส่งข่าวมาว่า หลินลู่เสียนกำลังจะแต่งงานครับ” หลินอี้จวินเดินเข้าไปบอกปู่ที่กำลังนั่งขีดเขียนอะไรบางอย่างพรึ่บ!“แกว่าอะไรนะอาจวิน” ชายชราวางมือแล้วเงยหน้ามองหลานชายเขม็ง ปัญหาที่กำลังเผชิญยังไม่ได้รับการแก้ไข ดันมีเรื่องให้คิดเพิ่มอีก“ละ ลูกพี่ลูกน้องกำลังจะแต่งงานครับ” หลินอี้จวินที่ตอนแรกมารายงานเสียงสบาย ๆ เพราะไม่เห็นว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ โดนปู่จ้องขนาดนี้จึงพูดติด ๆ ขัด ๆ“ไปอยู่ไกลถึงขนาดนั้น ยังหาคนแต่งด้วยได้อีกหรือ นึกว่าด้วยนิสัยของหล่อนจะไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเสียอีก” หลินเสวี่ยกังคาดไม่ถึง เขาคงชะล่าใจเกินไปหากหลินลู่เสียนแต่งงานมีบุตร ตระกูลหลินสายหลักก็จะมีทายาทสายตรงถือกำเนิด“เราควรไปงานแต่งงานในฐานะญาติไหมครับปู่” คนเป็นหลานถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะตั้งแต่เมื่อก่อนปู่ก็ให้เขาพยายามทำตัวสนิทสนมกับญาติผู้น้องเข้าไว้“ไม่ต้อง แกตอบได้รึไงถ้าลู่เสียนถามว่ารู้ได้ยังไงเรื่องเธอแต่งงาน”ปู่มองหลานชายได้แต่ถอนหายใจ ถ้าหลินอี้จวินมีความสามารถสักเสี้ยวของหลินลู่เสียน เขาคงไม่ต้องดิ้นรนคิดทำหรือเตรียมการอะไรให้เหน็ดเหนื่อยดวงตาดำขอ

ขบวนรับเจ้าสาววนแห่รอบแปลงนารวมรอบหนึ่งปัง ปัง ปัง…ประทัดถูกจุดโยนต้อนรับอีกครั้งเมื่อเจ้าสาวมาถึงบ้านที่จะเป็นเรือนหอ รถจี๊ปทหารจะขึ้นจะลงสำหรับหญิงสาวค่อนข้างลำบาก ไป๋จื้อหยางจึงเป็นคนยกตัวเจ้าสาวทั้งขาขึ้นขาลงจากยานพาหนะ“รับสะใภ้เข้าบ้าน ลูกหลานเต็มบ้าน”“รับสะใภ้เข้าบ้าน เจริญรุ่งเรือง”ฉือเหว่ยเฉิงกับฝานเล่ยตะโกนกล่าวคำอวยพรตอนเจ้าบ่าวจูงเจ้าสาวเข้าเรือนปึง!ประตูรั้วถูกปิดกั้นป้องกันการมองเห็นพิธีด้านใน ไป๋จื้อหยางถอดเสื้อแล้วกลับด้าน ด้านในเป็นเสื้ออีกชั้นมีสีแดงสด เขารีบติดกระดุมจนเสร็จรับปลายผ้าสีแดงจากมือฉือเหว่ยเฉิง อีกด้านของปลายดอกไม้ผ้าส่งให้หลินลู่เสียนที่ยืนมึนงงไม่เข้าใจหลินลู่เสียนมองพิธีแต่งงานที่มีส่วนเหมือนเดิมและไม่เหมือนเดิม‘พี่หยางแอบเตรียมพิธีกราบไหว้ฟ้าดินให้เธอ’“เริ่มพิธีก่อนแขกจะมาเร็วเข้าเถอะ” อาสุ่ยเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ประธานหลินลู่เสียนรู้สึกว่าดวงตาและจมูกร้อนผ่าวขึ้นมา ยิ่งเห็นรอยยิ้มและสายตาอ่อนโยนของเจ้าบ่าวในเสื้อแดงด้านข้างยิ่งอยากจะร้องไห้ป้ากงเล่าว่าก่อนคุณแม่ของเธอจะเสียชีวิตที่โรงพยาบาล คุณแม่ยิ้มกับป้ากงแล้วพูดว่า‘เสียดาย คงไม่ได้เห็

หลินลู่เสียนที่กำลังนั่งคุยกันสองคนกับเจ้าบ่าว หันมาให้ความสนใจกับทางพวกอาสุ่ย มือก็หยิกไป๋จื้อหยางที่เอาเก้าอี้มานั่งซ้อนหลังเธอทำตัวประเจิดประเจ้อ“ผู้ใหญ่บ้านจำตอนที่ฉันถูกผลักตกน้ำได้ไหมคะ ตอนนี้ยังหาตัวคนร้ายไม่เจอ” หลินลู่เสียนไขว้ขาเหยียดหลัง ใบหน้าเย็นชา เสียงตอบราบเรียบไร้รอยยิ้มความกดดันที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างเล็กของเด็กสาวยุวชนรุ่นลูก ผู้เป็นใหญ่ในหมู่บ้านยังต้องระมัดระวังก่อนจะพูดอะไรไม่เข้าหูออกมาไม่ต้องพูดถึงพวกลูกบ้าน ตอนนี้พวกเขารู้สึกว่ายุวชนหลินดูสูงส่งขึ้นจนแทบไม่กล้าสบตา จึงเอี้ยวหน้าไปด้านข้างไม่มอง แค่หูยังรับฟังจดจ่อ ไม่มีใครพร้อมจากไปสักคน“เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ไม่มีความคืบหน้าจนถึงตอนนี้เลยครับยุวชนหลิน”เรื่องนี้เป็นประเด็นค้างคาของหมู่บ้านทงจิว คนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมเช่นนั้นกลับหาตัวไม่เจอ สีหน้าของหัวหน้าทั้งสองจึงขมวดมุ่นไม่น่ามอง“คนที่กระโดดลงไปช่วยฉันก็ไม่ใช่คนจากหมู่บ้านเราหรือโค่วเจีย หัวหน้าฉางได้พูดคุยสอบถามที่มาของเขาไหมคะ” หลินลู่เสียนยกสิ่งที่ทางหมู่บ้านหลงลืมที่จะทำผู้ชายที่ได้ชื่อว่ามีน้ำใจลงไปช่วยคนตกน้ำ แต่กลับไม่มีใครสอบถามข้อมูลที่มามากนัก“

ฝ่ามือด้านจากการทำงานหนักทั้งสองข้างไล้วนกดหนักสลับเบา ตั้งแต่ลาดไหล่ลงมาถึงช่วงเอวเว้าคอด นิ้วยาวของชายตัวสูงกางทาบลงบนลำตัวด้านหน้า คลึงวนหน้าท้องจนรู้สึกถึงการหดเกร็งใต้ฝ่ามือ ปลายนิ้วไต่ขึ้นไปยังเนินหิมะขาวโพลนสองลูกสุดแสนล่อตาล่อใจเจ้าบ่าวผู้ลุ่มหลงไม่เหลือสติอะไรให้นึกถึงนอกจากความงามสล้างฃของเจ้าสาว ใบหน้าก้มต่ำสูดกลิ่นกายหอมเย็นฟอด...ปลายจมูกโด่งคมกดลงกลางอกจนสันจมูกจมลงในเนื้อนุ่มขาว เสี้ยวเวลาต่อมาใบหน้าก็เบนออก ขยับไปดูดดึงปลายยอดสีชมพูที่ตั้งชูชันไม่รู้เพราะความซ่านเสียวหรือผิวเนื้อที่เปิดเปลือยต่ออากาศ“อึก พี่...หยาง”หลินลู่เสียนขยุ้มกลุ่มผมดกดำส่งเสียงแผ่วพร่า แผ่นหลังและศีรษะหงายแอ่นไปทางด้านหลัง ท่วงท่าเชื้อเชิญให้คนกกกอดทำอะไรก็ตามได้ถนัดถนี่คนหน้ามืดไม่รอช้า ดันตัวของทั้งสองนอนลงบนเตียงคั่งตัวเองตามลงไปคลุกเคล้าไม่ถอยห่าง เรียวปากครอบลงบนยอดสีทับทิมดูดดึงจนตั้งเป็นไตแข็ง ลิ้นร้อนฉ่าไม่น้อยหน้าปาดเลียวนทั้งกดบดขยี้ระรัวละเลง จนปลายยอดเปียกปอนฉ่ำวาวจ๊วบ...งั่มไป๋จื้อหยางผงกหัวขึ้นมองก่อนจะมุดหน้าลงไล่จูบสลับขบกัดด้วยความมันเขี้ยวจากฐานทรวงลงกลางลำตัว แวะผ่านร่อ

ในห้องทำงานผู้บัญชาการ บรรยากาศหนาวเยือกลงหลายระดับ ทั้งสองฝ่ายมองหน้ากันเขม็งสุ่ยเจิ้งจงแม้มียศต่ำกว่าแต่ก็ไม่ได้หลบสายตา เขาไม่ได้ทำตัวกร่างแต่ก็ไม่ได้อ่อนข้อให้ จึงไม่สามารถเอาผิดทางวินัยได้“เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันผู้พัน ถ้ามีใครกล้าทำขนาดนั้นทางค่ายเราจะไม่อยู่เฉยแน่” ผู้บัญชาการหมิงจู่ ๆ ก็พลิกลิ้นเปลี่ยนหน้า ทำเป็นไม่รู้เรื่องราวแถมส่งสัญญาณเป็นมิตรด้วยใบหน้าขึงขัง‘จิ้งจอกเฒ่านี่ คงเตรียมส่งแพะมารับบาปแล้วสินะ’ มุมปากสุ่ยเจิ้งจงกระตุกยิก อยากสวนกลับไปแต่ก็ต้องกลืนลงท้องเขานับหนึ่งถึงสิบในใจ พอสงบใจลงได้บ้างก็คิดได้ว่าเรื่องเล็กน้อยนี่ยังไม่ควรเปิดหน้าหักกันตอนนี้ ไว้รอถึงจุดที่งานขัดแย้งกระทบกระทั่งค่อยแตกหักยังไม่สาย“เมื่อวานมีนายทหารยศร้อยเอกแซ่ว่าน นำกำลังทหารมาคิดจะควบคุมตัวผมในงานแต่งงานของหลานชาย อ้างว่าได้รับรายงานว่าผมใช้ทรัพย์สินของทหารในกิจส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต แลัวยังมีการใช้อำนาจกดขี่ทหารชั้นผู้น้อยให้ทำงานนอกเหนือราชการทหารด้วยครับ”สุ่ยเจิ้งจงเล่าเหตุการณ์เป็นฉาก ๆ ไม่มีตกหล่น ด้วยรู้ดีแก่ใจว่า นายทหารยศต่ำกว่าไม่มีทางกล้าจับกุมผู้มียศสูงกว่า ถ้าไม่ได้รับ