Semua Bab ข้ามภพเปลี่ยนชะตาร้ายยุค70: Bab 81 - Bab 90

“ใบรับรอง พี่ไปด้วย”ฝานเล่ยได้ยินว่ามีคนจะแนะนำคู่ดูตัวให้ซุนลี่จวนสีหน้าก็ทะมึนตึงชึ้นทันตา ออกปากจะไปเอาใบรับรองเป็นเพื่อน“ฮ่า ฮ่า น้องเล็กของเราก็โตจนเข้าตาแม่สื่อแล้วนะเนี่ย ไม่ลองไปเจอดูหน่อยเหรอ คุณสมบัติดีอยู่นา ชะอุ๋ย”ฉือเหว่ยเฉิงหัวเราะสนุกสนานจนลำไส้แทบบิด ยังออกปากหยอกล้อไม่หยุด แต่เหมือนจะล้อในเรื่องไม่ควรเข้า‘พ่อเด็กมันมองตาขวางเลยเว้ย’สามวันต่อมา ซุนลี่จวนและฝานเล่ยก็ไปรับใบรับรองที่บ้านป้าเจียง แล้วก็ตามคาดหญิงกลางคนยังไม่ยอมแพ้ป้าเจียงนัดหลานชายมาที่บ้าน“หนูลี่จวน นะ…นี่หลานชายป้าเจียงโชวซาน ที่เล่าให้ฟังเมื่อวันก่อน วันนี้พี่ชายอีกคนหรือจ๊ะ ตัวสูงใหญ่ดีจังนะ ฮะฮะ” ป้าเจียงแนะนำปากคอสั่นจากแรงกดดันทางด้านหลังเด็กสาวกลายเป็นว่าเรื่องก็จบแบบไม่ยืดเยื้อ พอได้เอกสารก็ออกมาทันที จะได้ติดต่อหรือพบกันอีกไหมให้เป็นเรื่องโอกาสในอนาคต"ในที่สุดก็ได้มาแล้ว ทีนี้หนูก็มีสิทธิสอบแล้ว”ซุนลี่จวนเดินก้าวยาวอย่างเบิกบาน ถ้าไม่ติดว่าต้องสำรวมกลัวคนมอง เธอคงทั้งเดินทั้งกระโดดมาตลอดทาง“ผู้อำนวยการคะ นี่ใบรับรองจากเลขาพรรคระดับอำเภอ เท่ากับว่าฉันสอบได้แล้วใช่ไหมคะ”ทั้งสองคนรีบมาจ

หึหึ...หญิงสาวยืดตัวกอดอก แค่นเสียงหัวเราะที่แม้แต่สามียังขนลุกออกมา‘ทำอารมณ์ดี ๆ ของฉันพัง คงต้องจ่ายแพงหน่อยนะ’“กระดาษนี่ของใคร สารภาพมาเสียดี ๆ”อาจารย์คุมสอบถามเสียงแข็ง สายตาก็กวาดมองไปทั่วห้อง พยายามจับพิรุธผู้เข้าสอบ มองไปทางไหนคนที่นั่งอยู่ทางนั้นก็รีบก้มหน้าหลบสายตา“อาจารย์คะ หนูเห็นตกมาจากผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าอาจารย์ค่ะ” ผู้เข้าสอบหญิงวัยมัธยมคนหนึ่งตะโกนบอกออกมาจากแถวที่อยู่ถัดไปสองแถวหลินลู่เสียนหรี่ตาหันมองหน้า เธอเอียงคอผงกหัวไปทางหญิงคนนั้น ไป๋จื้อหยางหยุดคิดแล้วพยักหน้าตอบรับ“ผู้อำนวยการมาแล้ว” มีเด็กนักเรียนตะโกนบอกจากหน้าห้อง เรื่องใหญ่ขนาดนี้หากมีอะไรผิดพลาดแม้แต่ผู้อำนวยการก็รับผิดชอบไม่ไหวอาจารย์คุมสอบมารวมตัวกันเล่าเรื่องให้ผู้อำนวยการฟัง“เลื่อนสอบออกไป 30 นาที สหายหญิงเธอตามอาจารย์ออกมาชี้แจ้งหน้าห้อง” ผู้อำนวยการไม่ได้ด่วนปรักปรำหรือรีบตัดจบ ยิ่งทำให้หลินลู่เสียนยิ่มกว้างขึ้นท่าทางยินดีจะได้สั่งสอนคนของภรรยาอยู่ในสายตาของไป๋จื้อหยาง‘เสียนเออร์ตอนนี้มีเสน่ห์ชะมัด’ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเดินตามออกไปไม่ห่าง“สหายมีอะไรแก้ต่างผิดไปจากที่นักเรียนคนนี้กล่าวไหม”

ช่วงบ่ายของวัน ทั้งสี่คนพักผ่อนเต็มที่ยังไม่ทันเดินออกไปไหน ฉือเหว่ยเฉิงก็มาหาถึงบ้านสภาพหน้าตาน่าจะโดนคุณแม่ฉือเล่นงานมาหนัก“ป้าอี้เซียงว่าไง พรุ่งนี้ฉันค่อยแวะไปบ้านแก”ไป๋จื้อหยางเดินไปกอดคอเพื่อนรุ่นน้อง ที่เดินเอามือปิดตาข้างหนึ่งอยู่“อุ๊บ คิก คิก พี่เหว่ยเฉิงตาพี่ ฮ่า ฮ่า”ซุนลี่จวนเอามือปิดเสียงหัวเราะ สุดท้ายทนไม่ไหวหัวเราะจนตัวงอ ก็เบ้าตาของฉือเหว่ยเฉิงบวม มีรอยจ้ำช้ำเลือด โหนกแก้มก็แตก มีรอยเล็บข่วนด้วย“เดี๋ยวเถอะยัยเด็กน้อย หัวเราะพี่เหรอ เดี๋ยวโดนพาไปปล่อยให้กลับบ้านเอง” ฉือเหว่ยเฉิงถลึงตาคาดโทษใส่ซุนลี่จวน เพราะคนอื่นเขาทำอะไรไม่ได้แต่โดนพี่เล่ยเหล่ตากลับจนต้องหุบปาก‘เขากลายเป็นคนที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่มเสียแล้ว’“เสียนเออร์น้องอยากไปเที่ยวดูอะไรไหม”ไป๋จื้อหยางไม่เคยสนใจความต้องการของคนอื่นนอกจากภรรยา ถ้าเสียนเออร์ไม่อยากไปไหนเป็นพิเศษเขายังไงก็ได้“ไปห้างสรรพสินค้าก่อนดีกว่าค่ะ ขาดของใช้นิดหน่อย จะดูเสื้อกันหนาวเพิ่มด้วย”อากาศของปักกิ่งหนาวกว่ามณฑลที่พวกเขาอยู่ หาซื้อเสื้อกันหนาวที่หนาขึ้นเป็นสิ่งจำเป็นไป๋จื้อหยางพาสหายทั้งหมดไปที่ถนนหวังฟู่จิ่ง[1]“อยากเข้าห้างส

“ทำไมน้องออกมาพักกับฉันไม่ได้ล่ะคะ”หลินลู่เสียนยืนคุยกับเจ้าหน้าที่ทะเบียนนักศึกษา เธอกับลี่จวนมายื่นเรื่องคืนหอพักของมหาวิทยาลัย นักศึกษาปีแรกมีกฎต้องพักในหอพักที่ทางมหาวิทยาลัยจัดให้ยกเว้นคนที่มีทะเบียนบ้านในปักกิ่ง“ต้องเป็นไปตามกฎมหาวิยาลัยค่ะ ต้องมีทะเบียนบ้านเท่านั้น”คนปักกิ่งยื่นเรื่องขอพักอาศัยนอกมหาวิทยาลัยได้ แต่ลี่จวนยังมีรายชื่อเป็นคนของกองพลหมู่บ้านทงจิวเลยทำไม่ได้“ขอบคุณค่ะ ถ้าเอกสารครบจะมาติดต่อใหม่ค่ะ”หลินลู่เสียนจึงต้องพากันเดินไปทางหอพักมหาวิทยาลัย จัดการที่พักให้ลี่จวน“พี่ลู่เสียนหนูอยู่หอพักก็ได้ค่ะ”“ไม่ได้…ใครจะทำกับข้าว!”“หึ...”มหาวิทยาลัยพื้นที่กว้างขวางปั่นจักรยานจากอาคารเรียนมาหอพักก็พอให้เหงื่อซึมเหงื่อลี่จวนนะ น้องเป็นคนปั่นตั้งแต่ออกจากบ้านวันนี้หอพักของเป่ยต้าเป็นตึกสี่ชั้นขนาดใหญ่ เกินจะคาดคิดว่าห้องตั้งเยอะโลกดันกลมผู้หญิงที่มีเรื่องกัน ทั้งสองเป็นเพื่อนร่วมห้องของลี่จวน“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อซุนลี่จวนค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ”สองคนที่มีเรื่องกับเธอไม่สนใจที่จะทักตอบคนสุดท้ายในหอพักแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่าซีด มีรอยซ่อมบางจุด“สวัสดีสหา

ร้านตัดชุดที่น้าจ้าวพามาไม่ได้ตั้งอยู่บนถนนหวังฟู่จิ่ง แต่ต้องเดินทะลุถัดไปอีกเส้นหนึ่ง ซึ่งเป็นบ้านแบบเรือนโบราณ มีร้านของสาธารณรัฐประขาชน ให้บริการหลายรูปแบบ อย่างร้านตัดผม และร้านตัดชุดที่อยู่ติดกัน“สวัสดีครับ ผมมาตามนัดของอาจารย์ไป๋”พวกหลินลู่เสียนกำลังเดินเข้าไปยังร้านตัดชุด คล้อยหลังร้านตัดผมข้าง ๆ มีหญิงกลางคนกับหญิงสาวเดินออกมา“เอ๊ะ ผู้หญิงสองคนนั้นดูคุ้นตา แต่จะเป็นไปได้ยังไง” เหอซิ่วอิงหยุดมองกลุ่มคนที่เดินเข้าร้านตัดชุด“ลูกมองอะไรอยู่เหรอ ร้านตัดชุดนี่ อย่ามองมากนักเลยเดี๋ยวกลายเป็นล่วงเกินคนในพรรคเข้า”สามีเธอถือว่ามีตำแหน่งค่อนข้างดีในหน่วยงานด้านการศึกษา แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะไปจองคิวตัดชุดได้จริง ๆ แล้วใครก็เข้าไปตัดได้ แต่ทางร้านจะให้คิวพิเศษก่อน คิวทั่วไปจึงมักจะได้ชุดไม่ทันตามเวลาใช้งานตำแหน่งไม่ใหญ่พอไม่มีใครเสี่ยงมาจองคิวภายในร้านตัดชุด มีผู้จัดการร้านออกมาต้อนรับน้าจ้าวแล้วหันไปตรวจสอบลำดับการจองกับพนักงานในร้าน“สหายหญิงเชิญมาวัดตัวในห้องทางด้านนี้ค่ะ ส่วนสหายชายเชิญไปกับพนักงานทางด้านนั้นนะคะ”ร้านตัดชุดที่นี่ก็ไม่ต่างกับร้านอื่นในเรื่องการตกแต่ง แต่ที่ต่า