All Chapters of นางบำเรอ SM20+: Chapter 141 - Chapter 150

ทุกคนต่างพากันมารวมตัวอยู่ที่วัดเพราะใกล้เวลาจะเผาศพแล้ว ดารินเธอยืนคู่อยู่กับผู้เป็นแม่ ซึ่งพี่ชายของเธอหายไปไหนก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อคืน การ์ดของเธอบอกว่าพี่ชายของเธอไม่ได้กลับไปที่บ้าน แต่ขับรถออกไปไหนก็ไม่รู้“พี่เค้าหายไปไหนยังไม่กลับมาอีกเหรอลูก”“ปล่อยเค้าเถอะค่ะคุณแม่”สิ้นสุดคำพูดของเธอไทเกอร์ก็เดินมาพร้อมกัผู้หญิงคนนึง พอดารินร้องเพ่งสายตามองผู้หญิงที่มากับพี่ชายตัวเองดีๆ ก็เห็นว่าเป็นผู้หญิงคนนั้นที่เจอในร้านอาหารเมื่อวันก่อน“พี่ไท!” ดารินจะเดินไปหาพี่ชายของตัวเอง แต่กลับถูกผู้เป็นแม่ดึงแขนเอาไว้ซะก่อน“รินลูก ใจเย็นก่อน”“แต่ดูพี่ไททำสิคะ ทำแบบนี้ได้ยังไง”“ช่างพี่เค้าเถอะลูก อย่าไปหัวร้อนกับเค้าเลย” เดียร์ได้แต่ปลอบใจลูกสาวให้ใจเย็น แต่ก็รู้ดีว่าคำพูดของผู้เป็นแม่ช่วยระงับใจของลูกสาวให้เย็นลงได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น ในใจก็ได้แต่ภาวนาขออย่าให้พี่น้องมาตีกันในงานศพของพ่อเลย“รินพี่มาแล้ว” เหมือนเสียงสวรรค์มาโปรด เมื่อกระทิงเดินมาข้างหลังของดารินพอดี ทำให้เดียร์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็มีคนมาคอยช่วยระงับอารมณ์ของดารินอีกทาง“พี่กระทิง”“เป็นยังไงบ้าง พี่ขอโทษนะที่มาช

“มีอะไรจะพูดก็ว่ามาค่ะ รินไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้น” ดารินพูดน้ำเสียงห้วนๆ“พี่รู้ว่ารินโกรธพี่ แต่พี่ขอร้องได้ไหมอย่าไปหาเรื่องใยบัวเลย”“ถ้าจะมาพูดถึงผู้หญิงคนนั้นก็กลับไปค่ะ รินไม่ได้อยากรู้เรื่องของผู้หญิงคนนั้น”“พี่ขอโทษ ที่พี่ทำกับเราไปวันนั้น พี่รู้สึกผิดนะที่พี่ทำกับรินแบบนั้น พี่พยายามจะอธิบายให้รินเข้าใจแล้วแต่รินไม่ฟังพี่เลย”“ก็เคยบอกไปแล้วไงคะ ว่าถ้าคิดจะพาผู้หญิงคนนั้นมาด้วย ก็จะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น” เธอเคยเตือนเรื่องนี้กับไทเกอร์ไปแล้วครั้งนึง ว่าถ้าอยากคุยต้องไม่มีผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วย เพราะสำหรับเธอแล้วผู้หญิงคนนั้นก็แค่คนนอกครอบครัว ไม่ได้มีความสำคัญอะไรด้วยเลย“พี่รู้ แต่พี่ทิ้งใยบัวไว้คนเดียวไม่ได้จริงๆ เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย”“ก็เลยเห็นว่าผู้หญิงสำคัญกว่าคนในครอบครัวเหรอคะ?”“เปล่าเลยนะ”“แล้วทำไมวันนี้ถึงมาได้ล่ะคะ ไม่มีผู้หญิงคนนั้นก็มาด้วยนี่นา”“เอ่อ…”“หรือมีคนช่วยเหลือ?” ดารินชะงักไปครู่นึงก่อนจะชำเลืองตาไปมองสามีที่ยืนอยู่ด้านนอกด้วยความสงสัย“เปล่าๆ พี่ให้เธอรออยู่ที่รถด้านนอก ไม่ได้พามาในบ้านด้วยหรอก” ไทเกอร์รีบปฏิเสธทันที“เฮ้อ ใครอยากจะช่วยเหลือก็แล้วแต่

ร้านอาหาร“เอาไงอะแก จะอนุมัติกันหรือเปล่า ถ้ากลัวว่าเงินลงทุนจะไม่พอ ฉันจะขอเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่เอง และก็จะจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้ ออกแบบตกแต่งร้านก็ใช้บริษัทของฉัน พวกแกก็แค่เตรียมของอย่างอื่น” ดารินพูดขึ้นมา ในขณะที่เพื่อนอีกสามคนกำลังนั่งครุ่นคิดกันอยู่ว่าจะเอายังไงต่อไปการเปิดร้านอาหารสักร้านนึงมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ค่าใช้จ่ายเยอะพอสมควร ไหนจะต้องจัดหาเชฟอีกผู้ช่วยอีก แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่ทั้งสี่คนเคยพูดและสัญญากันเอาไว้ ว่าจะเปิดร้านอาหารร่วมกัน“เอางั้นเหรอยัยริน แต่มันหลายเรื่องมากเลยนะ” เอ็มพูดขึ้นมาอย่างหนักใจ“อื้ม ที่ฉันพูดมาฉันจะเป็นคนจัดการเอง ส่วนพวกแกก็จัดแจงแบ่งหน้าที่กันเอาเอง ว่าใครจะทำหน้าที่อะไร”“โอเค”หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว พวกเธอก็สั่งอาหารมานั่งกินด้วยกัน มีแค่ดารินคนเดียวที่ไม่ยอมกินด้วย และมองว่าหน้าตาอาหารที่ถูกเสิร์ฟอยู่ตรงหน้ามันดูไม่น่ากินเอาซะเลย และกลิ่นของมันก็ยังทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมอีกด้วย“หืมมอึกก”“เป็นะไรยัยริน ทำไมถึงไม่กินด้วยกันล่ะ” ซีเอ่ยถามเพื่อนสาว เมื่อเห็นว่าดารินนั่งหน้าบูดอยู่ พร้อมกับใช้มือปิดปากปิดจมูกของตัวเองเอ

“ดาริน” กระทิงรีบไปดูภรรยาทันทีเมื่อเห็นว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว เธอพยายามที่จะลืมตาขึ้นมองรอบข้าง แต่ดูเหมือนว่าแสงไฟในห้องจะทำให้เธอลำบากกับการลืมตาขึ้นหลังจากที่เธอหลับไปสองวันเต็มๆ “ริน รินได้ยินพี่มั้ย”“อืมพี่กระทิง ที่นี่ที่ไหนคะ” ดารินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง“โรงพยาบาลครับ” กระทิงตอบภรรยาสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พร้อมกับลูบศีรษะของเธอเบาๆ“รินเป็นอะไรไปคะ”“รินถูกรถชนน่ะ แต่เดี๋ยวพี่ตามคุณหมอให้มาดูอาการรินก่อนนะ”“….” ดารินพยักหน้าเบาๆ เพราะยังขยับตัวไม่ได้มากมาย เธอรู้สึกว่าตัวเองปวดเมื่อยไปทั่วตัวเลยไม่นานคุณหมอก็เดินเข้ามาตรวจอาการของดารินอย่างละเอียด“คนไข้ยังมีความรู้สึกเจ็บตรงไหนอีกไหมครับ”“อืม ปวดตามเนื้อตามตัวค่ะ แล้วก็เจ็บท้องหน่วงๆ ตรงนั้นด้วย” ดารินตอบไปตามตรงโดยที่ไม่อายเลย เธอกลัวว่าถ้าบอกผิดพลาดไปแล้วจะทำให้คุณหมอวินิจฉัยอาการของเธอผิดไป“เป็นธรรมดาครับ คนไข้จะรู้สึกหน่วงๆ แบบนี้ไปอีกประมาณซักสองสามวันครับ”“แล้วมันเกิดขึ้นจากอะไรเหรอคะคุณหมอ?”“เกิดจากการขูดมดลูกครับ เลยทำให้มีอาการหน่วงที่ท้องน้อย”“ขูดมดลูก?”“ครับ คนไข้ถูกรถชนอย่างแรง ทำให้สูญเสียเด็กในค

3 เดือนต่อมาดารินเริ่มทำใจได้บ้างแล้วแม้จะคิดมากอยู่บ้างแต่เธอก็ไม่อยากให้คนรอบข้างของเธอไม่สบายใจ ที่เห็นว่าเธอยังตัดใจคิดถึงคนที่จากไปไม่ได้ เธอจึงเลือกที่จะเก็บทุกคนเอาไว้ในความทรงจำดีๆ ของเธอ เพราะทุกคนที่จากไปคือคนที่เธอรักและคนสำคัญของเธอส่วนกระทิงก็เริ่มกลับเข้าไปทำงานที่บริษัทตามเดิม หลังจากที่ดารินหายดีทั้งร่างกายและสภาพจิตใจแล้ว แต่ก็อดห่วงไม่ได้ที่จะต้องโทรมาหาทุกชั่วโมง หรือทุกครั้งที่มีเวลาว่างอย่างน้อยเขาก็สบายใจที่ได้คุยกับเธอส่วนเรื่องไทเกอร์เธอก็ไม่ได้โกรธอะไรแล้ว กับผู้หญิงคนนั้นดารินก็ไม่ได้ให้ทำหน้าที่เป็นคนใช้อีกแล้ว แต่เธอเต็มใจที่จะทำเพื่อตอบแทนสิ่งดีๆ ที่ครอบครัวของเธอมอบให้ในตอนแรกเธอทั้งเกลียดและแค้นเพราะรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่แรกเห็น แต่พอเอาเข้าจริงๆ กลับเป็นเธอเองที่คิดมาก และมองผู้อื่นเป็นคนร้ายในสายตาของตัวเองหลังจากที่เธอได้ข้อคิดว่าชีวิตของคนเรามันไม่ได้ยั่งยืน ไม่รู้จะโกรธจะเกลียดกันไปทำไม สู้ใช้ชีวิตของตัวเองให้มีความสุขจะดีกว่า เพราะถ้ามัวแต่จะโกรธแค้นกันไปมาแล้วเมื่อไหร่จะมีความสุข จะตายตอนไหนก็ไม่รู้ เพราะเธอเองก็เกือบตายมาแล