All Chapters of ลวงรักแฟนเก่า: Chapter 41 - Chapter 50

"คุณ" เห็นเขานิ่งไปเธอก็เริ่มเขย่าตัวอีกครั้ง "อย่าบอกนะว่าหลับไปแล้ว"พอเสียงฝนซาลง เสียงสิ่งมีชีวิตก็ดังขึ้น เธอไม่รู้ว่ามันเป็นเสียงของสัตว์ประเภทไหนบ้าง แต่เท่าที่จับใจความได้มันดังว่าอึ่งอ่าง"คุณตื่นหน่อยสิ""ผมไม่ได้หลับ""คุณไม่ได้หลับเหรอ" หญิงสาวที่นอนชิดกับร่างกายของเขาเงยหน้าขึ้นมองแบบดีใจ"ใครจะไปหลับลง นอนสั่นเหมือนลูกแมวตกน้ำเลย" สายลมหมายถึงเธอนอนสั่นเพราะความกลัว"คุณฟังสิ..มันคือเสียงอะไร""ก็เสียงไอ้ที่ป้าเอามาต้มให้กินไง""อะไรนะ?""เสียงอึ่งอ่าง""มันคือไอ้ตัวดำๆ อ้วนๆ นั่นเหรอ""ใช่""แถวนี้มันเยอะมากเลยเหรอคุณ" เธอรู้ว่าวิถีชีวิตของแต่ละที่ไม่เหมือนกัน"มันจะอยู่แถวทุ่งนากับป่าไม้ที่มีฝนชุก""ฉันกลัว""รู้แล้วว่ากลัว นอนนะผมอยู่ตรงนี้" จากที่นอนหงายเขาก็หันหน้ามาที่เธอ "??" สายลมตกใจอยู่ดีๆ เธอก็จับมือของเขามาโอบร่างอดทนไว้นะไอ้ลมมึงอย่าแม้แต่จะคิด ..สายลมขยับช่วงกลางลำตัวออกจากเธอเล็กน้อย เพราะตอนนี้มันแข็งมาก กลัวว่าเธอจะสัมผัสมันได้ผ่านไปสักพักก็ได้ยินเสียงหายใจของเธอดังสม่ำเสมอ คงหลับแล้วสินะ แต่เขานี่สิ..แข็งขนาดนี้ใครจะไปหลับลง บอกให้พ่อไปขอเลยดีไหมเนี่ย

ความอดทนของคนมันมีขีดจำกัด ยิ่งกับคนที่ตัวเองถูกใจแล้วด้วย ..ทันใดนั้นคนตัวเล็กที่อยู่ด้านบนก็ถูกจับพลิกให้ลงมาอยู่ด้านล่าง"อือ" ริมฝีปากบางถูกอีกฝ่ายครอบครอง จนเพลงพิณตั้งตัวไม่ทันลิ้นอุ่นค่อยๆ แทรกเข้าไปสัมผัส แต่เธอก็ไม่ได้เปิดทางให้ เขาก็เลยทำแค่ที่สัมผัสได้ทั้งสองไม่รู้ว่าจูบกันอยู่แบบนั้นนานเท่าไร ฟ้าที่ร้องเสียงดังก็ไม่มีแล้ว แต่สายฝนยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย"อื้อ" เพลงพิณสะดุ้งตกใจก็ตอนที่รู้สึกว่ามีอะไรสอดใส่เข้ามา"ซี๊ดด ถ้าเราออกไปจากที่นี่ได้ ผมจะให้พ่อไปสู่ขอนะ" สติสัมปชัญญะของเขามีครบถ้วน แต่กับเธอ..เขาไม่แน่ใจพอพูดจบสายลมก็ค่อยๆ ดันมันเข้าไปอีก เพราะมันเข้าได้ลำบากมาก"โอ้ย" หญิงสาวมารู้ตัวอีกทีก็ถูกกระแทกแล้ว "พอแล้ว หยุดนะ" เธอเป็นบ้าอะไรทำไมถึงยอมปล่อยตัวให้เขาง่ายๆ แบบนี้"ซี๊ดด หยุดตอนนี้ไม่ได้แล้ว" กว่าจะดันมันเข้ามาได้ พอกำลังเร่งเครื่องจะมาให้หยุดได้ยังไง"เจ็บ เอาออกไป" มือเรียวดันร่างหนาให้ออกห่าง แต่ดูเหมือนมันไม่มีเรี่ยวแรงเลย แม้แต่เสียงที่จะห้ามยังดูไม่จริงจัง "อือ""อ้าาา ผมสัญญาว่าจะรับผิดชอบคุณ" สายลมกระแทกอยู่อีกไม่กี่ครั้งก่อนที่จะหยุด แล้วหลั่งมันเข้

หลังจากที่เธอกลับเข้าบ้านแล้ว เขาก็ยังคงปลูกต้นไม้ แต่จิตใจไม่ได้อยู่กับต้นไม้พวกนี้เลย ถ้าเธอไม่อยากมีครอบครัวเพราะหวงความโสดก็ยังพอว่าไปอย่าง เพราะวัยรุ่นหลายๆ คนก็มีความคิดแบบนี้ แต่ที่เธอไม่อยากมีครอบครัว เพราะกลัวเสียใจ..เขาต้องทำยังไงดีถึงจะเปลี่ยนความคิดของเธอได้"นี่คุณ! จะตากฝนอีกนานไหม" คนที่กำลังปลูกต้นไม้อยู่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางสายฝนก็ตอนที่มีร่มยื่นมากันฝนให้ ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับไปมองคนที่กำลังกางร่มให้"คุณเป็นห่วงผมเหรอ""ฉันแค่ไม่อยากให้ใครไม่สบายในบ้านฉัน""ถ้างั้นคุณก็เก็บร่มของคุณไปเถอะ" ชายหนุ่มหันกลับมาปลูกต้นไม้ต่อด้วยร่างกายที่เปียกปอน"ตามใจคุณแล้วกัน" เพลงพิณรีบกลับเข้ามาในบ้าน ตอนที่ยื่นร่มไปให้เสื้อผ้าของเธอก็ถูกฝนไปด้วยผ่านไปสักพักยังเห็นเขาปลูกต้นไม้ตามแนวรั้ว ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ฝนยังมีแสงฟ้าแล่บด้วย"พอแล้ว เข้าบ้านก่อนได้ไหม""คุณบอกมาก่อนว่าเป็นห่วงผม ผมถึงจะยอมเข้า" ขณะที่พูดเขาก็ยังคงปลูกต้นไม้อยู่"ฉันไม่ได้เป็นห่วงสักหน่อย เผื่อฟ้าผ่าลงมา คุณไม่คิดหรือไงว่าเจ้าของบ้านจะกลัว" เธอหมายถึงว่าถ้ามีคนตายในบ้านเจ้าของบ้านต้องกลัวแน่ แต่แค่ไม่พู

"คุณจะไปไหน" ชายหนุ่มที่กำลังทำสวนอยู่แถวหน้าบ้าน เห็นว่าเธอขับรถออกมาจากที่จอดก็เลยรีบมาขวางหน้ารถไว้"ไปธุระ หลบไปสิ""เดี๋ยวผมไปด้วย""คุณจะไปได้ยังไง" หญิงสาวมองกระจกหลังเมื่อเห็นว่าเขาเดินอ้อมมาเปิดประตูข้างคนขับ "เดี๋ยวคนในบ้านก็เห็นเอาหรอกคุณ""ใครจะเห็นก็ช่างเขาปะไร""ฉันแค่ออกไปธุระ""ผมก็จะไปเป็นเพื่อนนี่ไง""คุณเป็นแค่คนสวน""เป็นคนสวนแล้วทำไม""คุณไม่คิดเหรอว่ามันไม่เหมาะสม""จะคิดให้ปวดหัวทำไม คุณจะขับเองหรือให้ผมขับ"ถ้าเป็นคนอื่นคงจะโกรธที่ถูกดูถูก แต่เขาเป็นบ้าหรือไงที่ไม่โกรธพอไล่ไม่ลงจากรถ เธอก็เลยขับออกมา โชคดีที่ไม่มีใครเห็น[ร้านขายยา]"คุณไม่ต้องตามลงมา" ก่อนที่จะลงจากรถเธอหันกลับไปสั่งเขาไม่ให้ตามเข้าไป"ต้องการยาอะไรคะ""ยาคุมกำเนิดค่ะ""เคยทานแบบไหนคะ""ยังไม่เคยทานค่ะ และขอที่ตรวจครรภ์ด้วยนะคะ""คุณสงสัยว่าตัวเองจะตั้งครรภ์ใช่ไหมคะ" เภสัชกรที่ขายยาอยู่ ได้ยินคำพูดของลูกค้าก็พอจะรู้แล้วเพลงพิณตอบโดยการพยักหน้าเล็กน้อยเภสัชกรของร้านก็เลยนำที่ตรวจครรภ์และก็ยาคุมกำเนิดตามที่เธอต้องการ แต่ก็แนะนำว่าให้ตรวจดูก่อนที่จะกินยากลับมาที่รถก็เห็นว่าคนที่นั่งข้างคนขับ

เย็นวันนั้น..เพลงพิณไม่อยากออกไปไหนเลย อยากอยู่ที่บ้านเผื่อว่าเย็นนี้เขากลับมา แต่เพราะรับปากแม่ไปแล้ว ก็เลยต้องทำตามคำพูด"ชุดอะไรคะป้า" เธอมองชุดที่แม่บ้านนำขึ้นมาให้"คุณผู้หญิงให้เอาชุดขึ้นมาให้คุณหนูค่ะ""ให้เพลงเหรอคะ""ท่านบอกว่าให้คุณหนูใส่ชุดนี้ได้เลยค่ะ ตอนนี้ท่านแต่งตัวรอแล้ว""ไปออกงานอะไรคะเนี่ย ทำไมต้องใส่ชุดแบบนี้ด้วย" มองดูชุดที่แม่ฝากขึ้นมาให้ ไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวได้เลยนะเนี่ยเธอก็เลยต้องแต่งหน้าทำผมให้เข้ากับชุดที่ได้มา"ทำไมต้องแต่งตัวเวอร์วังขนาดนี้ด้วยคะแม่" ลงมาเห็นหน้าแม่ก็เลยถามสักหน่อย"ลูกสาวของแม่สวยที่สุดในโลกเลย""ยังสวยไม่เท่าแม่หรอกค่ะ""ปากหวาน..ขึ้นรถกันเถอะลูก" เมขลาไม่ตอบลูกสาวว่าจะไปร่วมงานอะไร ให้เธอไปเห็นเอง ผลจะออกมายังไงก็ให้มันเป็นเรื่องของอนาคตที่ใกล้จะถึงนี้เองแล้วกัน[โรงแรมที่ใช้จัดงานเลี้ยง]เพลงพิณไม่แปลกใจหรอกที่มาโรงแรมใหญ่ขนาดนี้ เพราะงานของพ่อแต่ละงานที่เธอเคยมาร่วม ก็จะประมาณนี้อยู่แล้ว"เชิญข้างในเลยครับ" คนที่คอยต้อนรับด้านหน้ากล่าวเชิญทั้งสองก่อนที่จะเดินนำหน้าพาเข้าไปพอมาถึงประตูที่ปิดอยู่ก็ค่อยๆ เปิดออกมา"?" หญิงสาวกระพริบตาห