All Chapters of เมื่อสามีขอหย่า: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงสะอื้นไห้ ดังก้องทั่วห้อง มันจบแล้ว จบกับความสัมพันธ์ที่เอาแต่ทำร้ายจิตใจกันอยู่ร่ำไปก้าวเข้ามาในร้าน ชาญชัยก็เห็นสภาพภายในร้านของอรอุมาพังยับ ข้าวของหล่นกระจายเต็มพื้น ส่วนอรอุมาก็ได้รับบาดเจ็บที่ใบหน้า ตามเนื้อตามตัวมีรอยที่เกิดจากเศษกระจกบาดหลังจากที่ทะเลาะกับพริมา ชาญชัยก็หนีมานอนที่ห้องนอนของลูก ยังไม่ทันได้ข่มตาหลับก็ได้รับสายจากอรอุมาเสียก่อนเดิมทีเขาว่าจะปล่อยผ่าน แต่พออดีตคนรักยกเรื่องที่เขาเป็นคนรู้จักเพียงคนเดียวมาอ้าง ต่อมคนดีก็ทำงานและคิดว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะเจอกับอรอุมาจริง ๆก่อนจะออกมาจากบ้านก็คิดจะบอกให้พริมารู้ ทว่าพอเปิดประตูห้องก็เห็นเมียหลับอยู่ก็ไม่อยากกวน รอให้จัดการเรื่องของอรอุมาเสร็จ ต่อจากนี้จะเป็นเรื่องของเขากับพริมาแล้วจริง ๆ“ชาญ อุ๋ยกลัว” พอเห็นชาญชัยเดินเข้ามาในร้าน อรอุมาที่นั่งสั่นอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นโผกอดเขาแน่นชาญชัยชะงักไปครู่หนึ่ง ด้วยความที่เห็นว่าอดีตคนรักยังอยู่ในอาการตกใจ อีกทั้งตามเนื้อตัวก็มีแต่รอยแผล ก็เลยจำยอมยืนนิ่งให้กอดอยู่แบบนั้น พอเห็นว่าสงบลงแล้วก็ค่อย ๆดันอรอุมาออกห่างจากตัว“มันมากันกี่คน ?แล้วอุ๋ยรู้จักมันไ

พริมาแย้มยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ฉายชัดว่ากำลังสมน้ำหน้าตัวเอง การที่ชาญชัยเงียบ ก็เท่ากับว่าคำตอบมันตรงกับที่เธอคิดไว้“พริกหรือพี่อุ๋ยที่เป็นเมียพี่ พริกหรือพี่อุ๋ย ใครกันแน่ที่เป็นคนที่พี่รัก ?” ไม่อยากโทษว่าเป็นความผิดของชาญชัยฝ่ายเดียวที่ทำให้เธอเครียดจนกระทบไปถึงลูกในท้อง ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เขาไม่เด็ดขาดและเธอเองก็สลัดความคิดหวาดระแวงออกไปไม่ได้ถ้าชีวิตคู่ยังมีผู้หญิงที่ชื่ออรอุมามาเกี่ยวข้อง ก็ให้จบและต่างคนต่างแยกย้าย“พริก...พี่ขอโทษ” ที่เอ่ยขอโทษไม่ใช่เพราะเรื่องของอรอุมา แต่ขอโทษเรื่องลูก ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญและขอโทษที่ไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาที่พริมาอ่อนแอที่สุด ชาญชัยไม่กล้าแม้จะพูดออกมาด้วยซ้ำว่าเขาอยู่กับอรอุมาจริงในเวลาที่พริมากำลังเผชิญกับความสูญเสีย“พอเถอะค่ะ พริกยอมแพ้แล้ว ยอมแพ้แล้วจริง ๆ” พริมายอมแพ้ต่อความรู้สึกของตัวเอง เมื่อวานเป็นวันที่บอกตัวเองแล้วว่าจะเลิกคิดมาก จะสนใจแค่ลูกกับชาญชัย และตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะขายบ้าน ไปเริ่มต้นชีวิต ไปให้ห่างจากอรอุมาจริง ๆ “ที่ผ่านมาพริกหลอกพี่ชาญ หลอกตัวเองว่าไม่ได้รู้สึกอะไร ทั้งที่จริงแล้ว พริกโกรธ พริกเกลียด

เสียงลม เสียงคลื่นพัดพามากลับสายลม ทว่ากลับมีเสียงบางอย่างที่ดังแทรกเสียงสะอื้นไห้ชาญชัยนั่งนิ่งอยู่ที่เตียง มองพริมาที่ออกไปนั่งร้องไห้ตัวโยนอยู่นอกระเบียงห้องพักด้วยความขมขื่นในใจไม่ใช่คืนแรกที่ตื่นมาเห็นเมียเป็นแบบนี้ ความเครียด ความกังวลใจเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง กลัว...กลัวไปหมดทุกอย่างน้ำตาของพริมาคือสิ่งเดียวที่ทำให้ใจเจ็บร้าว ความสูญเสียทั้งหมดเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ว่าเขายังทำหน้าที่สามีไม่ดีพอ เขาทำให้ผู้หญิงที่รักมากที่สุดเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่างคนต่างนั่งจมดิ่งอยู่กับความเสียใจจนแสงพระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า พริมาทอดสายตามองไปยังท้องทะเลที่ไกลจนสุดลูกหูลูกตา แม้ตามชายหาดเต็มไปด้วยผู้คน ทว่าจิตใจกลับไม่ได้รู้สึกปลอดโปร่ง ความหมองหม่นยังเข้าคืบคลานทั่วทุกอณู“ตื่นนานแล้วเหรอคะ ?”กลับเข้ามาในห้องก็เห็นว่าชาญชัยนั่งนิ่งอยู่ที่เตียงโดยหันหน้าออกมาทางระเบียง เขานั่งอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว ?“เพิ่งตื่นครับ พริกตื่นนานแล้วเหรอ ?”จำใจต้องพูดปดเพราะไม่อยากสร้างความไม่สบายใจให้กับเมีย พอเห็นสายตาที่พริมามองก็รู้สึกใจหาย มันเป็นสายตาของการยอมแพ้“เรารู้จักกันปีนี้เข้าปีที่ 8 แล้วนะ

“มึงก็รู้ว่ากูแม่งไม่ได้คิดอะไรด้วยเลย ทำไมต้องมายุ่งกับกู ทำไมต้องอยากกลับมาหากูนักวะ” ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องที่ร้านคราวก่อน เขาก็ยังไม่เจอหน้าอรอุมาอีกเลย เขาบล็อกทุกอย่าง ไม่ว่าจะเบอร์โทรศัพท์หรือช่องทางโซเชียล “กูแม่งก็ซวย บอกพริกว่าไม่ยุ่ง เสือกได้ยุ่งทุกครั้ง”“เอาน่า เดี๋ยวก็ดีขึ้น ให้เวลาน้องมันก่อน มึงก็พักใจอยู่กับกูที่นี่แหละ” ตอนที่เพื่อนเล่าให้ฟังว่าวันที่เมียแท้งลูกเป็นวันเดียวกับที่มีขโมยเข้าร้านของอรอุมา เขาฟังแล้วยังตกใจและรู้สึกหนักใจไม่น้อยเอาจริง ๆแล้ว ชาญชัยก็ไม่ได้ผิดไปทั้งหมดกับการที่ลูกของมันแท้ง แต่ที่มันผิดแน่ ๆคือไปไหนมาไหนไม่บอกเมีย ส่วนเรื่องร้านของอรอุมา ถามว่าผิดปกติไหมก็ตอบไม่ได้ เพราะเรื่องมันดันบังเอิญเกิดขึ้นพร้อมกันพอดิบพอดีแต่เชื่อว่าถ้าชาญชัยรู้ว่าเมียมีปัญหา เพื่อนต้องเลือกที่จะอยู่ดูแล ไม่ทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวแน่ชาญชัยหลับตาด้วยความเหนื่อยใจ ตั้งแต่ที่เมียขอหย่า เขานอนไม่เต็มตื่น แม้แต่วันสุดท้ายที่อยู่ด้วยกัน พริมาก็ยังคงยิ้มแย้ม ทำเหมือนว่าอยากจะใช้เวลาช่วงสุดท้ายในสถานะสามีภรรยาให้มีความสุขที่สุด ส่วนเขา...ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่จิตใจโคตรห่อเห

คนเมาที่นอนอยู่บนพื้นค่อย ๆเสตามองมาหาแล้วลุกขึ้นมานั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินโซซัดโซเซเหมือนคนไม่ค่อยมีแรงเข้าไปในห้องน้ำ ผ่านไปไม่กี่นาทีก็ออกมาโดยใบหน้าที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ทั่วหน้า“มากินข้าวก่อนจะได้มีแรงไปตามง้อเมีย”แสดงละครตีบทแตกไปอีกหนึ่งบท การจะเข้าหาชาญชัย จะใช้วิธีแบบเดิม ๆไม่ได้ เธอต้องแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเขาสถานะตอนนี้เป็นแค่เพื่อนกับเพื่อนเท่านั้น“อุ๋ยขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา อุ๋ยทำตัวแย่ ทำให้ชาญกับน้องพริกมีปัญหากัน วันนี้ที่มาก็แค่อยากมาขอโทษ จากนี้ไปอุ๋ยจะไม่มายุ่งกับชีวิตชาญอีก” อรอุมาเปิดกล่องข้าวออกพร้อมกับขวดน้ำดื่มที่มีหลอดเสียบพร้อมดื่มชาญชัยเดินกลับมานั่งที่โซฟา กวาดตามองรอบ ๆห้องรับแขกที่เคยสะอาดสะอ้านด้วยฝีมือของพริมาก็ยิ่งรู้สึกใจหาย เขาเมาเหมือนหมาแบบนี้มาเกือบสองเดือนแล้ว“อุ๋ยกลับไปก่อนเถอะ” ชาญชัยพยายามทำใจให้เย็นลง ถ้าอรอุมามาเพื่อจะขอโทษกับทุกสิ่งที่ทำและแสดงเจตนาว่าจะไม่มายุ่งกับเขาอีกเขาก็จะรับน้ำใจนี้ไว้เป็นครั้งสุดท้ายต่อจากนี้จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก แม้แต่สถานะของคำว่าเพื่อนก็จะไม่เกิดขึ้น“ก็ได้ ถ้า