All Chapters of เมื่อสามีขอหย่า: Chapter 61 - Chapter 68

“อุ๋ยคงไม่มีโอกาสได้กลับมายุ่งกับกูอีกแล้วล่ะ”อรอุมาจะเป็นตายหรือจะตายยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ เคราะห์ร้ายที่เกิดกับอดีตคนรักเป็นสิ่งที่ทำให้รู้ว่าอรอุมาจะไม่มีโอกาสได้เข้ามายุ่มย่ามกับชีวิตครอบครัวของเขาอีก“ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้แบบนั้นล่ะวะ กูกลับก่อน ถ้าขายบ้านได้ จะให้ช่วยเก็บของก็บอก” ตบที่บ่าของเพื่อนแล้วลุกจากโซฟา หยิบมือถือและกุญแจรถเดินออกจากบ้านไปหลังจากที่ภพภัคกลับไป ชาญชัยก็ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง มองไปยังบ้านของอรอุมา ชีวิตคนเราก็ผันผวนนัก ก่อนหน้านี้อดีตคนรักยังใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย อยู่กับกองเงินกองทองที่ใฝ่ฝันและได้มาด้วยความสวยความสาว แต่วันนี้ กลับต้องนอนเป็นคนป่วยไร้ญาติ ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือจะตายแม้เคยผูกพันกันในอดีต แต่ที่ผ่านมา ชาญชัยก็เห็นชัดแล้วว่าอรอุมาไม่ใช่คนที่น่าคบหา แม้แต่คำว่าเพื่อนยังมอบให้ไม่ได้ ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอดีตคนรัก เขาจะคิดเสียว่าเป็นเพราะบุญกรรมที่เธอสร้างขึ้นเองเผลองีบไปหนึ่งตื่นก็สะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงประตูรั้วเลื่อนเปิดก่อนที่รถของพริมาจะขับเข้ามาจอดที่โรงจอดรถ ชาญชัยลุกเดินไปที่ประตู ออกไปยืนรอเมียอยู่ที่ข้างรถ“พี่ชาญกินอะ

“เหม็นความรักว่ะ”พอเห็นเพื่อนควงเมียเดินตรงมาที่โต๊ะ ภพภัคก็แสร้งพูดลอยอย่างกวน ๆได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของพริมาแว่วตามมา“มานานหรือยังคะพี่ภัค” พริมาเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ด้านในสุดแล้วให้ชาญชัยนั่งเก้าอี้ตัวที่อยู่ถัดไป“มานั่งรอจนคิดว่าจะกลับแล้วล่ะ”“มึงก็เว่อร์ไป กูมาเลทแค่ครึ่งชั่วโมงเอง”ชาญชัยยกเท้ายันไปที่ขาเก้าอี้ของเพื่อนที่นั่งอยู่อีกฝั่งตรงข้ามพลางมองด้วยสายตาคาดโทษ“ดื่มอะไร เบียร์หรือเหล้า”“กูไม่ดื่ม” บอกไปด้วยเสียงดังฟังชัด วันนี้ที่มาตั้งใจแค่พาพริมามานั่งดื่มด่ำบรรยากาศในยามราตรีก็เท่านั้น“ไม่ดื่มแล้วมึงมาทำเหี้ยไรวะ!” ภพภัคถามกลับอย่างไม่เข้าใจว่าชาญชัยจะถ่อมาร้านเหล้าทำไม ถ้าไม่ดื่ม ไม่สู้นอนกกเมียอยู่ที่บ้านยังจะดีกว่าอีก“มานั่งเป็นเพื่อนเหี้ย ๆอย่างมึงไง”ไม่มีใครยอมใครเอาเสียเลย จนพริมาต้องเป็นฝ่ายห้าม ไม่อย่างนั้นที่โต๊ะคงมีสัตว์อีกหลายชนิดออกมาวิ่งจนทั่ว“พริกขอให้พี่ชาญพามาเที่ยวเองค่ะพี่ภัค แต่พริกไม่ได้ห้ามพี่ชาญดื่มนะคะ” ออกตัวก่อนเพราะไม่อยากให้ภพภัคเข้าใจผิดคิดว่าที่ชาญชัยไม่ดื่มเป็นเพราะเธอสั่งห้ามเขาไว้ “พี่ชาญอยากดื่มก็ดื่มได้นะคะ เดี๋ยวพริกขับร

“น้องมาทำงานที่นี่เพราะอะไร ?”พอเด็กเสิร์ฟเดินมาหา ภพภัคก็เอ่ยถามด้วยใบหน้านิ่ง ๆดวงตาสีดำขลับไล่มองรูปร่างผอมบางของเด็กสาว ผอมมาก ไม่มีเนื้อไม่มีหนังเลย“หนู...เอ่อ หนูมาทำงานช่วยแม่หาค่าเทอมให้หนูกับน้องค่ะ” เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก้มหน้าจนคางชิดอกเลยไม่ทันได้เห็นแววตาที่แฝงไปด้วยความชื่นชมของคนถาม“เป็นเด็กดีสินะเรา ดีจริง ไม่ใช่ดีแตกนะ ?”“ดีจริงค่ะ” เด็กสาวตอบกลับด้วยความใสซื่อจนเรียกรอยยิ้มของสองผัวเมีย“อะ พี่ให้ เอาไปขายแล้วเอาเงินไปจ่ายค่าเทอม” หยิบแหวนขึ้นมาจากโต๊ะแล้วยื่นให้เด็กสาว ทว่าคนรับกลับไม่ยอมรับแหวน นอกจากนั้นแล้วยังเงยหน้าช้อนตาขึ้นสบกับคนให้ด้วยสายตาที่ฉายชัดว่ามีความคับข้องใจ “เอ้า! รับไปสิ ทองจริง ไม่ใช่ทองเก๊”“หนูรับไปเถอะ พี่เขาตั้งใจให้”พริมาช่วยพูดจนเด็กสาวรับแหวนไปจากภพภัคแต่โดยดี ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณในน้ำใจแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง โดยที่ยังแอบมองมาที่คนให้อยู่เป็นพัก ๆ“ได้บุญใหญ่เลยนะมึง ให้การศึกษาเด็ก”“กูได้บุญ มึงได้หน้างี้” ชาญชัยเบ้หน้าพร้อมมองเพื่อนด้วยความหมั่นไส้ เขาก็พูดหยอกภพภัคไปเพื่อความเฮฮาเท่านั้น ถึงแหวนจะมีราคา แต่ในเมื

พริมาหายเข้าไปจัดการกับธุระของตัวเองอยู่ราวยี่สิบนาที พอออกมาก็เห็นว่าชาญชัยนอนพิงหลังอยู่กับหัวเตียง ทำเหมือนว่ากำลังรอเธออยู่กายขาวโพลนที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงสีหวานเผลอยกมือจับที่กระดุมเสื้อชุดนอนอย่างลืมตัวเมื่อถูกดวงตาคู่คมหวานหยาดเยิ้มจ้องอย่างไม่ลดละใจสาวหายวาบ เมื่อคนที่นอนอยู่บนเตียงลุกเดินมาหา เข้ามาสวมกอดแล้วกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหู“ทำลูกกันนะครับ”ไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยคำใด ก็ถูกสามีอุ้มขึ้นไปวางที่เตียงโดยที่เขาคลานขึ้นมาคร่อมทับไว้“พี่รักพริก”“พริกก็รักพี่ชาญค่ะ”หัวใจของพริมาเต้นเร็วถี่เมื่อกระดุมเสื้อชุดนอนเม็ดแรกถูกแกะและตามมาด้วยกระดุมเม็ดต่อไปผิวกายขาวเนียนละเอียดต้องใจของกายหนา ฝ่ามือสากสัมผัสที่ทรวงอกนุ่มนิ่มถวิลหายิ่งนักสองกายแนบชิด สนิทไปทุกสัดส่วน ความหวามหวานแผ่ซ่านไปทั่วอณูของผิวเนื้อเน้นหนักและนุ่มนวลจังหวะรักผ่อนหนัก ผ่อนเบา ดำเนินไปอย่างไม่ว่างเว้น ความคิดถึง ความโหยหาโถมซัดจนระบายความกระสันอยากเป็นจังหวะวาบหวามที่แสนอ่อนหวาน“พริกรักพี่ชาญ”กอดรัดเอวสอบ บดเบียดส่วนอ่อนไหวกับกายแก่ง ช่องทางรักฉ่ำชื้นด้วยพิษของน้ำใคร่ใจนางหวิววาบ ยามที่ดอกไม้งามถูกกล