Lahat ng Kabanata ng เมื่อสามีขอหย่า: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ทำไมเราบังเอิญเจอกันบ่อยจังเลยเนาะอุ๋ย”ภพภัคเปิดก่อนได้เปรียบ เพราะรู้ว่าอรอุมาต้องพูดคำว่า ‘บังเอิญ’ แบบไม่บังเอิญออกมาแน่“เบื่อ ไม่อยากอยู่ห้อง ขอนั่งด้วยได้ไหม ?”“เอาสิ นั่งเลย เก้าอี้ยังว่าง” ภพภัคผายมือเชิญให้อรอุมานั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ข้างตัวพอก้นแตะเก้าอี้ อรอุมาก็ส่งยิ้มให้ชาญชัยแล้วก็หุบยิ้มเมื่อเห็นว่ามือของอดีตคนรักกุมมือของหญิงสาวที่นั่งอยู่เก้าอี้ติดกัน“คนนี่ไงน้องพริก เมียไอ้ชาญ น่ารักไหมอุ๋ย ?”อรอุมาหน้าชาไปชั่วขณะหนึ่ง แต่แค่ครู่เดียวรอยยิ้มก็เข้ามาแทนที่ เมียของชาญชัย“น่ารักสิ ตัวนิดเดียว ขาวจั๊วะเลย นึกว่าชาญชอบคนผิวสองสีซะอีก” พอเหน็บแนมด้วยคำพูดและสายตาไปแล้ว อรอุมาก็แสร้งยิ้มอย่างไร้เดียงสา แม้ว่าภายในใจกำลังเดือดเหมือนน้ำต้ม “พี่อุ๋ยนะคะ ไม่รู้ว่าพี่ชาญเคยเล่าเรื่องพี่ให้น้องพริกฟังบ้างรึเปล่า”“สวัสดีค่ะพี่อุ๋ย ตัวจริงสวยจังเลยค่ะ ดีใจที่ได้เจอพี่อุ๋ยนะคะ พี่ชาญกับพี่ภัคเคยเล่าให้ฟังอยู่ค่ะว่าพี่อุ๋ยเป็นแฟนเก่าพี่ชาญ” ตอแหลมาตอแหลกลับ ไม่โกง รู้จักคนอย่างพริมาน้อยไปเสียแล้ว เคยเป็นคนที่ชาญชัยรักมาแล้วอย่างไร อดีตก็คืออดีต จะเข้ามาแทนที่คนปัจจุบันไม่ได้

“คุยกับอุ๋ยมาใช่ไหม ?” ตั้งแต่ออกมาจากร้าน อยู่ในรถจนขึ้นมาบนห้อง พริมาก็เอาแต่เงียบ ไม่พูดอะไรกับเขา แต่ก็ไม่มีท่าทางโกรธหรืองอนชาญชัยคิดว่าคงมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นในห้องน้ำที่ร้านเหล้าแน่“อย่าเรียกว่าคุยเลยค่ะ ด่ากันมากกว่า” ถอดรองเท้าส้นสูงเก็บที่ตู้เก็บรองเท้า พริมาก็เดินไปที่โซนครัว เปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำดื่มออกมาดื่มก่อนจะยกขวดถามสามี “ดื่มไหมคะ ?”ชาญชัยเดินเข้าไปรับขวดน้ำแล้วยกกระดกดื่ม ตาก็มองเมียที่ยังแสดงอาการเหมือนคนที่กำลังใช้ความคิด“พี่อุ๋ยบอกพริกว่าจะแย่งพี่ชาญไปจากพริก”ทิ้งตัวนั่งที่โซฟาหลังใหญ่ ยกขาขึ้นมาวางแล้วเหยียดตรง หยิบหมอนมาวางที่หน้าตัก ระบายลมหายใจนับหลายครั้ง“ไม่ต้องเรียกพี่ก็ได้มั้ง ประกาศตัวเป็นศัตรูขนาดนั้น” ชาญชัยเย้าเมียเพราะอยากให้เมียหัวเราะ ขนาดว่าอารมณ์เสีย พริมาก็ยังอุตส่าห์เรียกอรอุมาว่าพี่ เป็นคนอื่นเรียกว่า ‘อี’ ไปแล้ว“เรียก ‘อี’ ได้เหรอคะ ?” อยากเรียกอยู่หรอก แต่ว่าเกรงใจชาญชัย“ได้อยู่แล้ว” ถ้าเป็นเขาก็คงเรียกแฟนเก่าของพริมาว่า ‘ไอ้’ เหมือนกัน ไม่โลกสวยนะ น้อยนักที่คนเราจะยอมรับหรือผูกมิตรกับแฟนเก่าของคนรักได้“อีอุ๋ยตอแหลมากเลยค่ะ ตอนอยู

ด้วยอำนาจเงินที่มีทำให้อรอุมาสืบหาข้อมูลของชาญชัยได้ไม่ยาก ตอนนี้หญิงสาวมีครบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเบอร์โทรศัพท์ ที่อยู่ที่ทำงานและตำแหน่งงานทุกอย่างเป็นใจให้พอสมควรชาญชัยทำงานในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายขายของบริษัทรับสร้างบ้านอย่างครบวงจร เป็นโอกาสเหมาะที่จะได้กลับเข้าไปคลุกคลีกับอดีตคนรักโดยไม่มีไม้กันหมาอีกครั้ง“โลกกลมมาก อุ๋ยไม่คิดเลยว่าชาญจะทำงานที่นี่ ตอนที่ติดต่อไปอุ๋ยไม่รู้เลยนะ นี่บริษัทให้ชาญมาคุยกับลูกค้าเองเลยเหรอ” ที่พูดไปตอแหลทั้งนั้น พอรู้ว่าชาญชัยเป็นหัวหน้าฝ่ายขาย อรอุมาก็ติดต่อบริษัทและเรียกร้องโดยเฉพาะว่าขอให้เป็นเขาที่เข้ามาเสนองานโดยอ้างว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนและอยากเซอร์ไพรส์เพื่อน ขอให้เก็บเป็นความลับไม่ต้องบอกให้ชาญชัยรู้ บริษัทก็ช่างดีเสียจริง เอาใจลูกค้า ขออะไรก็ทำให้ได้ถ้าไม่นอกกฏระเบียบที่วางไว้“ผมเป็นหัวหน้าเซลล์น่ะ ต้องมาคุยงานกับลูกค้าเองอยู่แล้ว” ยิ่งด้วยตอนนี้ยอดขายไม่เป็นไปตามเป้า เขากับลูกทีมก็ยิ่งต้องเร่งหาลูกค้า นำเสนอผลงานของบริษัท ตอนที่รู้ว่าลูกค้าคืออรอุมา ยอมรับว่าลำบากใจ แต่งานต้องเป็นงาน ถ้าได้งาน เขากับลูกน้องก็ได้ค่าคอมมิชชัน แล้วเรื่องอะไรจะไม่ท

ให้รางวัลเมียเสร็จ ชาญชัยก็ลุกออกมาจากเตียงโดยคนที่ได้รับรางวัลก็ยังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง กายหนาหยิบไอแพดและสมาร์ตโฟนแล้วเดินไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น ไถหน้าจอเลื่อนดูที่พัก พอเจอที่ถูกใจก็กดจองอย่างไม่ลังเล นานมากแล้วที่ไม่ได้พาเมียไปเที่ยว อาทิตย์หน้ามีวันหยุดติดต่อกันหลายวัน ถือโอกาสไปฮันนีมูนรอบสองสักหน่อยพริมารู้สึกตัวตื่นมาตอนสามทุ่มก็ไม่เห็นสามีนอนอยู่บนเตียงด้วย หญิงสาวหยิบชุดนอนมาใส่แล้วออกไปจากห้อง“ไม่ง่วงเหรอคะ ?” ออกกำลังกายในร่มผ้าไปตั้งหลายชั่วโมง ชาญชัยก็ยังดูไม่มีอาการอ่อนเพลียให้เห็น ผิดกับเธอที่หลับไปทันทีที่หัวถึงหมอน“ยังไม่ง่วงครับ”“ดูอะไรอยู่คะ ?” ชะโงกหน้าไปดูที่หน้าจอ ไอแพดที่วางอยู่บนหน้าตักของสามี“ดูที่เที่ยวครับ พี่จองโรงแรมที่เขาใหญ่ไป 2 คืนนะ วันหยุดนี้ไปเที่ยวกัน” พาดแขนบนไหล่เมียแล้วดึงให้เข้ามาหา เปิดที่พักที่เพิ่งจองให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดดู “มีสระส่วนตัวด้วย เตรียมชุดว่ายน้ำไปด้วยนะ”“จะได้เล่นไหมล่ะคะ หน้าฝนด้วย” ถ้าฝนตกก็อดเล่นน้ำ แต่จะได้สัมผัสอากาศเย็นสบายท่ามกลางขุนเขาและธรรมชาติที่โอบล้อมแทนน่าจะโรแมนติกไม่น้อย“ฝนตกเราก็อยู่ในห้องสิครับ ถือว่า

“ฮัดชิ้ว!”“นั่นไง โดนหวัดเล่นงานซะแล้ว” ชาญชัยเดินมาพร้อมถือแก้วน้ำอุ่นมาวางไว้บนโต๊ะตรงที่เมียนั่ง แตะหลังมือลงบนแก้มเมีย ยังปกติไม่มีไข้ “ปวดหัวไหม ?”“นิดหน่อยค่ะ ฮะ...ฮัดชิ้ว” เล่นน้ำฝนไปเป็นชั่วโมง สุดท้ายก็โดนหวัดเล่นงานตามที่สามีพูด “นอนพักเดี๋ยวก็หายค่ะ”“พริกนอนรอนะ เดี๋ยวพี่ไปถามเอายาที่ประชาสัมพันธ์ก่อน ถ้าไม่มีพี่จะออกไปซื้อ”“พี่ชาญลำบากเลย ขอโทษด้วยนะคะ”“ขอโทษทำไม พี่ชวนพริกเล่นน้ำนะ พี่สิต้องขอโทษพริก” จับที่แก้มของเมียด้วยความอ่อนโยนแล้วคลี่ยิ้มละมุน ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องคิดเรื่องงานหรือเรื่องอะไรก็ตาม เป็นช่วงเวลาที่ทำให้รู้ว่าเขารักพริมามาก รักทุกอย่างที่เมียเป็น รักเสียงหัวเราะรักรอยยิ้ม รักมุกตลกที่แป้กบ้างปังบ้าง “นอนซะ พี่จะรีบไปรีบมา ดื่มน้ำอุ่นด้วยนะ จะได้หายใจโล่ง”“ค่ะ”ก่อนจะออกไปจากห้อง ไม่ลืมที่จะหยิบผ้านวมผืนใหญ่ห่มให้เมีย พอเห็นว่าพริมาหลับตา ชาญชัยก็เดินไปหยิบกระเป๋าเงินกับกุญแจรถแล้วออกไปจากห้องนอนพักไปไม่ถึงสิบนาที เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พริมาฝืนเปิดเปลือกตา เงี่ยหูฟังของที่มาของเสียงชาญชัยลืมเอามือถือไปด้วยหญิงสาวดึงผ้านวมออกจากตัวแล้ว