บททั้งหมดของ My Contract Husband: The Ultimate Prank Gone Wrong: บทที่ 121 - บทที่ 130

“Carmen... please stay here with me. Ikaw ang gusto kong makasama rito,” ani Shaun kay Olivia, bakas sa boses ang pakiusap. Sinabi niya iyon habang naririto ako sa harapan niya, nakikisimpatya sa kalagayan niya. Hindi na lamang ako kumibo kahit kanina pa ako nagpipigil ng gigil sa loob-loob ko. Kanina niya pa hawak ang kamay ni Olivia. Tila ayaw niyang bitawan ang kamay nito. Parang mas gusto niya pang kasama si Olivia kaysa sa magulang niyang nasa gilid lamang, pinapanood sila. Nakalipat na ng kuwarto si Shaun. He is going to stay here for two days para obserbahan pa ang kanyang kondisyon, at kailangan rin nilang hintayin ang result ng panibagong test lalo na sa kanyang ulo, baka kasi may problema pa na nangangailangan ng mabilis na aksiyon, para naman maagapan kung mayroon pa ngang kailangan i-under sa surgery o mas matinding medical attention. “Yeah, I will stay here,” tugon namin ni Olivia. Napangiti naman si Shaun. “Thank you, Carmen,” pasalamat niya bago niya naisipan

“Sir Seg, wala po siya rito. Kakaalis niya lang po kasama si Flynn patungo po sa Holmes Mansiyon po,” wika ni Niña. Siya kasi ang bumungad sa akin sa may gate. Napatingin ako sa bitbit kong extra large bouquet. “Para po sa kanya. Ako na lang po ang mag-aabot sa kanya pagkauwi niya po,” dagdag pa niya pero tumanggi ako. “Pupuntahan ko na lang siya sa mansiyon nila Shaun. Gusto ko kasing ibigay itong bulaklak sa kanya ng personal at gusto ko rin siyang kausapin ng personal,” ani ko sa katulong. ”Ah sige po. Kayo po ang bahala. Pero bago ko nga pala kalimutan, sir, baka hindi niyo na po sila maabutan doon sa mansiyon nila sir Shaun. Ang narinig ko kasi ay may lakad silang tatlo. Hindi nga lang sinabi sa akin kung saan po,” pahabol pa niya. Muli akong napa-ah at napatango-tango pa, pero sa loob-loob ko ay hindi maiwasang mag-init dahil sa inis. Nakangiti akong nagpaalam sa katulong, bitbit ang bulaklak pabalik sa kotse ko. Tutungo pa rin ako sa mansiyon nila Shaun baka maabutan ko pa

“Kahit kailan. Hindi mo ako minahal,” dugtong pa niya, bago napatawa ng mapakla. It’s a faint smile but full of pain, shame, and surrender. Mas pinili kong huwag siyang lingunin. Kung gagawin ko iyon, baka bumigay ako. “I don't know why... why I am still waiting for the day na mamahalin mo rin ako pabalik kahit alam ko naman na imposible.” “I made a lot of mistakes pero ang puso ko… hindi nagkamali sa pagpili kung sino ang mahal niya. Lahat ng pagkakamali ko noon ay pinagdusahan ko na… pero hindi ko akalain na hindi pala sapat ang ilang taon para mapagdusahan ko na lahat ng kasalanan ko sayo,” pagpapatuloy niya. Bawat salita, may pahiwatig ng pagsuko. “Hanggang kailan? Hanggang kailan ba ako magpapakatanga at mamamalimos ng pagmamahal mo, Olivia Carmen? Ayaw kong mapagod, pero I am just a human being. Even if I am utterly obsessed with you, sometimes it feels like a fragile obsession, because deep down, I feel the urge to simply surrender, and let you find your place with someone

**Olivia** Habang sinusubuan ko si Shaun ng kanin, ramdam na ramdam ko naman ang mainit, maingat, at seryosong mga tingin ni Segundo sa amin. Tila ba napilitan siyang panoorin ang isang nakababagot at hindi niya gusto na palabas. Nanatili siya sa kinaroroonan niya kanina, nakahalukipkip pa rin, at tanging ang pagkunot ng noo niya ang nagpapakita ng kanyang nararamdaman. “Tito Shaun, kailan tayo maglalaro ng soccer?” tanong ng bata. Nasa likuran ko siya, nakadikit sa akin, na parang isang munting anino. “Kapag nakalakad na ako uli, Flynn,” tugon ni Shaun sa bata. “Kailan po iyon, Tito Shaun? Ang tagal naman. Nami-miss ko na po ang maglaro ng soccer kasama ka. Palagi na lang si Daddy ang kalaro ko. Next time, gusto kong maglaro kasama kayong dalawa,” sagot ng bata. “Very soon, baby. Alam kong makakalakad rin ako uli, at makakapaglaro rin tayo ng soccer,” may paniniwala at positibong tugon ni Shaun. Napangiti naman ako sa usapan nila bago ko muli siyang sinubuan ng kanin. Napalingo

**Segundo** I went outside of the mansion. Diretso ako sa may motorcourt. Pagtingin ko sa direksiyon kung saan nakaparada ang kotse ni Olivia, napansin ko ang bintana ng kotse niya na wasak. Lumapit ako roon at sinuri ang windshield. Binasag niya lang ba ito para mabuksan niya ang pinto at makabalik siya rito sa mansiyon? Naisipan kong buksan ang pinto. May nakita akong maliliit na piraso ng basag na salamin sa sahig kaya napayuko ako para pulutin ang ilan sa mga ito, baka may makasagi at makasugat pa dahil sa mga 'to. Ngunit natigilan ako noong sumilip ako sa ilalim ng driver’s seat. I saw a black clutch, isang branded and expensive bag na hindi niya basta-basta iniiwan kung saan-saan. Kinuha ko iyon at binuksan para usisahin ang laman. Noong makita ko ang nasa loob, natigilan ako. Narito ang susi. Ang cellphone niya na punong-puno ng missed calls and texts galing sa akin. Humigpit ang aking panga at napahigpit ang hawak ko sa bag noong pumasok sa utak ko na nagsinungaling