บททั้งหมดของ My Contract Husband: The Ultimate Prank Gone Wrong: บทที่ 131 - บทที่ 140

Our lips clasped to each other. I heard her little erotic moan while we were kissing, savouring, and nipping each other's lips, all while my hand was busy touching her slít.Napabitaw siya sa mga labi ko at napahawak sa damit ko. I used my fingers, exploring her soaking wet feminity.“​I can't believe you're already so wet. You're soaking wet, and you didn't even tell me,” pabulong kong ani bago ko naisipang sipsipin ang balat niya sa leeg. Muli naman siyang nagpakawala ng mumunting ungol nang walang alinlangan kong pinaglalandas ang daliri sa pagitan ng kanyang hita. Mahinahon ko iyong iginagalaw, para damhin nang mabuti ang págkababae niya. “Does your pússy get wet when you think about me?” tanong ko sa kanya, sinasadyang pinapatama ang mainit kong hininga sa kanyang balat.“A-Always,” sagot niya, halata ang hapo sa kanyang paghinga. Gumuhit naman ang ngisi sa labi ko.“What do you do when you're soaking wet? Did you pleasure yourself?” Napatango naman siya.​“Don't worry, Carmen.

**Third Person** Naupo si Shaun sa harap ng poker table ng casino hotel, suot pa rin ang kanyang customized carbon-fiber wheelchair na espesyal na dinisenyo para sa mobility ng mga high-profile clients. Kasama niya ang kaibigan niyang Filipino-Canadian na si Yvo Montreaux, pati na rin ang ilan sa mga kilala niyang kalaro sa isang exclusive billionaire’s card game na regular nilang ginaganap tuwing linggo. Habang nakatutok si Shaun sa mga baraha sa kamay niya, isang pamilyar na boses ng babae ang biglang umalingawngaw mula sa likuran. “Mukhang nag-eenjoy ka na sa wheelchair na iyan, Shaun.” Napalingon siya at nakita si Cecelia, naka-body-hugging na designer dress, confident ang lakad at nakangiti nang mapanukso. Lumapit ito sa likuran niya at marahang ipinatong ang kamay sa balikat niya, bago nagbigay pa ng malanding kindat sa City’s Mayor na si Garrett Gallermo, ang asawa nitong nakaupo sa kabilang dulo ng poker table. Napangiti naman nang pilit ang alkalde, hawak ang whiskey g

**Segundo** “Sir, diretso na po ba tayo sa mansion?” tanong sa akin ni Martin, ang personal driver ni Dad. Hindi ko na kayang magmaneho pauwi dahil nakainom ako at umiikot na rin ang aking paningin. Ayokong magbakasakali na magmaneho pa dahil baka iyon pa ang maging dahilan ng aksidente sa daan. “Oo, diretso na,” tugon ko. “Gusto ko nang matulog.” Ngunit ang totoo, uuwi lang ako upang uminom pa. Gusto kong magpakalasing hanggang sa tuluyan na akong maging manhid sa sakit na bumabalot sa aking dibdib sa sandaling ito. Kaya pala mas pinili niyang huwag sumipot sa usapan namin ngayong gabi sapagkat may iba pala siyang dadaluhan. Date sana namin ngayong gabi, ngunit dahil mas inuna niya si Shaun, hindi siya dumating. Kaya pala mas pinili niyang huwag sagutin ang bawat text at tawag ko. Kaya pala bigla na lamang siyang nawala. Nakapagdesisyon na pala siya at pumayag na sa wedding proposal ni Shaun. Akala ko ay maayos na kami. Akala ko ako na ang pinili niya. Sinabi pa niya sa akin na

Tagaktak ang pawis sa noo niya. May nakasaklay na puting tuwalya sa kanyang balikat at wala siyang suot na damit pang-itaas. Kita ang bahagyang pag-angat-baba ng dibdib niya, parang kagagaling lang sa pag-eehersisyo o baka... katatapos lang makipag-sex. “Bakit ka napatawag?” tanong niya sa seryosong boses, diretso ang tingin sa screen. “Flynn wanted to talk to you,” sagot ko, pilit pinatatatag ang boses ko. “Gusto ka rin niyang makita.” Dahan-dahan kong inilapit ang phone kay Flynn. “Hello, Daddy!” masiglang bati ng bata, sabay kaway at malapad na napangiti. Hinayaan ko siya ang humawak sa phone para silang dalawa na ang mag-usap. “Hello, good evening,” sagot niya agad, lumambot ang tono ng boses. “Bakit hindi ka pa natutulog?” Tahimik lang akong nakatayo sa tabi ng anak ko. Mas pinili kong hindi magpakita sa camera, parang ayokong malaman niya na nandoon pa rin ako, nakikinig sa bawat salita niya. “Gusto ko pang maglaro,” sagot ni Flynn habang ipinapakita ang bitbit niyang r

Pagkarating namin sa San Miguel Mansion, agad kaming sinalubong ng isang katulong at magalang na sinamahan patungo sa kwartong kinaroroonan ni Segundo. Sinabi ko naman agad sa kanya na alam ko kung nasaan ang kwarto ni Segundo dahil ilang beses na rin akong nakapunta roon noon. Ngunit magalang niya akong itinama at sinabing hindi raw sa dating kwarto nagpapahinga si Segundo ngayon, kundi sa isang silid na mas malayo at mas tahimik na bahagi ng mansiyon. Dahil doon, hinayaan ko na lamang na pangunahan niya kami. At tama nga siya. Habang naglalakad kami sa mahahabang pasilyo ng mansiyon, napansin kong hindi pa ako kailanman nakakarating sa bahaging ito. Mas tahimik dito, mas pribado, at mas ramdam ang bigat ng katahimikan. Maingat na binuksan ng katulong ang pinto at bahagyang yumuko bago kami anyayahang pumasok. Pagpasok ko pa lang ay agad kong nailibot ang paningin ko sa malawak na silid. Hindi ito mukhang ordinaryong kwarto. Para itong isang maliit na living room na may mamahaling