All Chapters of ENEMIES WITH BENEFITS: THE CEO'S MATCHMAKER STRIKES-: Chapter 101 - Chapter 110

CHAPTER 102: Mga Lihim sa Likod ng Salamin(Chase’s POV)Kinaumagahan, tumila na ang ulan, pero hindi pa rin humuhupa ang bigat sa dibdib ko.Pagpasok ko sa Donovan Enterprises, sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng kape at papel — pero iba na ang pakiramdam ngayon.Habang naglalakad ako sa hallway, isa-isang bumabati ang mga empleyado.“Good morning, Sir Donovan!”“Welcome back, Sir!”Ngumiti lang ako at tumango. Pero sa bawat ngiti nila, hinahanap ng isip ko kung sino ang tunay — at sino ang nagtatago ng kutsilyo sa likod.Sa dulo ng hallway, sinalubong ako ni Ryan Carter.“Morning, boss,” bati niya, bitbit ang folder. “Narito na po ang updated report tungkol sa security breach kagabi.”Inabot ko iyon at binuklat habang naglalakad papunta sa opisina.“May nakitang kakaiba?” tanong ko.“Wala pa pong solid lead. Pero may kakaibang access sa network kagabi. Parang internal login.”Tumaas ang k

Kabanata 104 : "Ang Huling Hatol ni Chase" Ang paligid ng banyo sa marangyang hotel ay nagpalakas sa mga alingawngaw ng aking desperadong pag-iyak. Dumaloy ang mga luha sa aking mukha, tila repleksyon ng mga nabasag na pangarap na nakakalat sa pagitan namin. Mahigpit kong hinawakan ang kuwelyo ng damit ni Chase Donovan — puno ng pagmamakaawa ang kapit ko, na para bang ang paghawak sa kanya ang tanging makapipigil sa tuluyang pagguho ng aming perpektong mundo.“Chase, please,” pagsusumamo ko, nanginginig ang boses sa hindi makapaniwalang kalungkutan. “Mukha tayong perpektong masaya, planado na natin ang lahat. Paano mo lang kayang itapon ang lahat ng ‘yon?”Bawat salita ay isang pakiusap na makita niya ang pag-ibig na minsang pinagsaluhan namin.Ngunit ang kanyang tinig ay pumutol sa hangin na parang malamig na hangin sa taglamig.“Emma, hindi ko na kaya ito.”Sa mabilis na kilos, inalis niya ang sarili mula sa pagkakahawak ko, iniwan akon

CHAPTER 106 Sa Likod ng Lahat ng Kasinungalingan Tahimik ang buong bahay nang gabing iyon. Tanging mahinang tunog ng ulan ang maririnig mula sa labas habang nakaupo si Emma sa gilid ng kama at pinagmamasdan si Amarah na mahimbing na natutulog. Mahigpit na yakap ng bata ang maliit nitong teddy bear, na para bang iyon lamang ang kailangan niya upang makaramdam ng seguridad. Ngunit para kay Emma, kahit ang tahimik na gabing iyon ay hindi sapat para mapakalma ang isip niya. Paulit-ulit na bumabalik sa alaala niya ang nangyari sa hotel. Ang malamig na mga mata ni Chase, ang bawat salitang sinabi nito, at ang paraan ng pagtingin nito sa kanya na para bang wala silang pinagsamahan sa loob ng maraming taon. Hindi kita mahal. Napapikit si Emma at napahawak sa dibdib. Masakit. Pero higit sa sakit, may isang bagay na hindi niya maipaliwanag. Kung totoong ayaw na siya ni Chase, bakit hanggang ngayon ay may mga taong nagmamasid sa kanila? Bakit may security na palihim na sumusunod sa kanya?

CHAPTER 108 Ang Mga Bagay na Hindi Masabi Dalawang araw na ang lumipas mula nang matanggap ni Emma ang mga mensaheng hindi niya alam kung dapat paniwalaan. Hindi na muling nagparamdam ang unknown number, ngunit hindi rin nawala sa isip niya ang mga salitang iniwan nito. Sinubukan niyang huwag pag-isipan ang tungkol kay Chase at ituon ang sarili kay Amarah at sa plano nilang magbukas ni Mia ng maliit na coffee shop. Sa umaga, abala sila sa paglilinis ng lumang bahagi ng bahay na balak nilang gawing pansamantalang lugar para sa pag-aayos ng kanilang mga gamit, habang si Amarah naman ay masayang naglalaro sa sala at paminsan-minsan ay lumalapit para manghingi ng meryenda. "Mommy, kapag may café na tayo, pwede ba akong magkaroon ng sarili kong cake?" tanong ni Amarah habang nakaupo sa sahig at inaayos ang mga laruan niya. "Isang cake?" tanong ni Emma, nakangiti. "Oo. Pink." "At sino ang kakain?" "Ako." Tumawa si Mia mula sa kusina. "Mukhang malulugi tayo agad." Napangiti si Emma a

CHAPTER 110 Ang Lihim na Bahay Hindi agad umalis si Emma sa café nang araw na iyon. Ilang minuto siyang nakatayo sa tabi ng pintuan, nakatingin sa direksiyong tinakbuhan ng lalaking nag-iwan sa kanya ng susi. Hindi niya alam kung sino iyon at kung bakit tila alam nito ang mga bagay tungkol sa buhay niya na kahit siya ay matagal nang nakalimutan. Nang bumalik siya sa mesa, hawak pa rin niya ang maliit na susi sa pagitan ng mga daliri niya. Napansin agad iyon ni Mia. "Emma, sigurado ka bang pupunta ka sa lugar na tinutukoy niyan?" tanong nito. Hindi agad sumagot si Emma. Inilapag niya ang susi sa mesa at muling binasa ang mensahe. Hindi lahat ng sagot ay nasa bahay mo. "Kung may taong nagbibigay sa akin ng mga sagot, gusto kong malaman kung bakit," sabi niya sa wakas. "Pero paano kung bitag?" "Possible." "At pupunta ka pa rin?" Tumingin si Emma kay Mia. "Hindi ako pupunta nang mag-isa." Napabuntong-hininga si Mia. "Alam ko na ang ibig mong sabihin." Bahagyang ngumiti si Emma.